نسیم مهرورزی

Shargh - - جامعه -

یکــی از نوآوریهــای قانون مجازات اســلامی جدید، امکان اســتفاده از پابنــد الکترونیکی به جای حضــور در زنــدان بــرای محکوم به حبس اســت. در ایــن روش مجــرم در عیــن اینکه تحــت نظارت مقام قضائی اســت، به فعالیتهای عادی خود نیز میپردازد. متأســفانه تعداد زیادی از جامعه کیفری ایران مرتکبان جرائم غیرعمد را تشکیل میدهند که علاوه بر نهادهایی مانند «ســتاد مردمی رسیدگی به امور دیه و کمک به زندانیان نیازمند» (از سال 1376 با ساختار جدید( که در جهت حل مشکل زندانیان در جرائم غیرعمــد مربوط به: حوادث رانندگی، حوادث کارگاهــی، محکومیتهای مالی نظیر مهریه معقول و نفقــه و چکهای بلامحل غیرکلاهبرداری فعالیت میکند؛ نیکوکاران نیز در مناســبتهای خاص مانند اعیاد مذهبی و ماه رمضان با برگزاری مراسم گلریزان به حل مشــکل این افراد همت میگمارند. بااینحال مشــکلات مادی و معنوی ناشــی از حضورنداشتن محکوم به حبــس در کنار خانــواده همچنان باقی است. در پایان نیز مانند آغاز و برای درک بهتر مفهوم زندان، بخشــی از شــعر «هی، فلانی! هیچ میدانی که زندان چیســت؟» ســروده مهدی اخوان ثالث را میآوریم: «هی، فلانی! با شما بودم. / هیچ میدانی که زندان چیســت؟ / از کدامین قاره اســت این بوم؟ / هیچ میدانی که این بومآشــیان، این شوم، / از چه اقلیمی ست؟ / اصلش اول یادگار از کیست؟ / کس چه داند؟ ما چه میدانیم؟ / شــاید این جا قاره شوم ششم را پر کنه پرتیست، / در سواد هشتمین اقلیم؟ / بــا چنانهایــی چنین دیگــر / بیشــک اینجا دیگر اقلیمیست، / آســمان دیگر، زمین دیگر.» (از کتاب «در حیاط کوچک پاییز، در زندان» / ص. 195)

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.