نمیتوان رسولاف را حذف كرد

Shargh - - سیاست - گیسو فغفوري

فیلم «لِرد» ســاخته محمد رسولاف، جایزه بهترین فیلم بخش «نوعی نگاه» جشــنواره امســال کن را دریافت کرد؛ خبری که میتواند باعث خوشــحالي ســازندگان و بازیگرانش باشد؛ بهویژه که رسولاف پــس از چند ســال دوری از ایران، فیلم را ســاخته است. هرچند در این مدت از هر طرف به او اعتراض شده است؛ روندی که احتمالا پس از این و با دریافت این جایزه، ادامه پیدا میکند. محمد رســولاف در ســکوت و بیخبری و در روزهای بیماری پدرش به ایران آمد و فیلم خود را درباره ســرخمنکردن یک مرد در برابر رشوه ســاخت. این مطلب فارغ از نقد سینمایی به این فیلم است. فراتر از انگ سیاسی که عدهای به داوران جشنواره کن میزنند، سینماگران جهانی فیلم را پسندیده و به آن جایزه «نوعي نگاه» را دادهاند. اگر زمانی فیلم به ایران آمد و توانســت مجوز اکران بگیرد، قطعا میتوان درباره آن نوشت و نقد کرد. مطلب درباره واکنشها به یک فیلمساز ایرانی است که از هر طرف مورد هجمه قرار گرفته اســت. روزنامههایی بهراحتی به فیلمســاز و فیلم کلماتی نظیر افتضاح، افراد معلومالحال، فیلمساز ضدملی، ابزار تبلیــغ علیه ایران و دنبال منفعت از راه حراج آبروی هموطنانشــان را نثار کردند. البته این شیوه مرسومی اســت که اگر با داستان فیلم یا اغراقآمیز بودنش مشــکل دارند، یا هرنکته دیگری بهراحتــی بر فیلمســاز و فیلــم و افتخاراتش ایراد وارد میکننــد - فیلمهای اصغر فرهادی را یادمان نرفته است - ؛ اما نکته ناراحتکننده، گسترش این ادبیات حتی به اینسو اســت؛ به روزنامه «شرق». این سؤال برای بســیاری پیش آمده و باقی میماند که چطور یک نفر در مقام نویســنده میتواند چنین بنویسید: «ایکاش آنها که اینقدر ناراحتاند و کینه به دل دارند، بروند و هم خیال خودشــان را راحت کننــد و هم مخصوصا خیال مــا را».چگونه به این توانایی حذف افراد از کشــور رسیدهایم؟ چطور شد که برخودمان واجب دیدیم از کلماتی استفاده کنیم و حکــم دهیم که یک نفر را بهراحتی از کشــورش بیرون کنیم؟ آیا به زمانهای رسیدهایم که میتوانیم بــه یک ایرانــی بگوییــم از وطنت برو؟ رســولاف ازجمله فیلمســازان ایرانی اســت؛ فعلا هم که در ایران فیلم ساخت. با شــناختی هم که داریم، قرار نیســت واقعا برای اندکی پول ایران را بفروشد یا با «ســیاهنمایی» جایزه بگیرد. شاید بسیاری معتقدند باید رفتارهای او شــبیه محســن امیریوسفی و رضا درمیشیان و حتی کاهانی باشد؛ اگر فیلم نمیتواند در ایران اکران شود، باید سکوت کرد و سراغ فیلمی دیگــر رفت؛ امیدواریم رضا درمیشــیان راه خود را پیدا کنــد و درگیر «عصبانی نیســتم» نباشــد. باید بتواند در جشنوارههای مختلف جهان مورد ارزیابی قرارگیــرد. باور کنیم فیلمســازی مانند رســولاف در تاریخ ســینمای ایران میمانــد، حکم به حذف فیلمسازانمان ندهیم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.