گلادياتور اشک ريخت و رفت

Shargh - - ورزش -

«فرانچســکو توتي»، مشــهورترین «گلادیاتور» رمي بعد از 25 ســال بازي با پیراهن «جالوروسي» و کسب جــام جهانــي 2006 همراه تیــم ملي ایتالیــا، آخرین بازياش را براي تیم محبوبش انجام داد و رفت.

هواداران فوتبال در سراســر دنیا آرزوي این را دارند که بازیکني مثل توتي را در تیمشان داشته باشند؛ توتي مثل هواداران فوتبال است، او رم را چه زماني که ببرد و چه زماني که ببازد دوست دارد. اتفاقا وفاداري به رنگ رم بود که سراســر ورزشگاه المپیکو و 66 هزار نفري را که براي خداحافظي «ال کاپیتانو» جمع شــده بودند بر آن داشت تا سرود وفاداري را یکصدا بخوانند.

فرانچســکو در آخرین بــازياش بــراي رم، دقیقه 54 در دیــدار مقابل جنــوا به زمین مســابقه آمد. این هافبــک تهاجمي جالوروســي نه وقتــش را پیدا کرد تا سیصدوهشــتمین گلش را بزند و نه اینکه توانســت صدونودوهشــتمین پاس گلش را بدهد؛ ولي در عوض به پیــروزي 3 بر 2 تیمش مقابل رقیب کمک شــایاني کرد. این پیروزي جایگاه رم در رده دوم جدول ردهبندي ســري A ایتالیا را تضمین کرد که یک معني بزرگ دارد: کســب سهمیه مستقیم لیگ قهرمانان اروپا براي فصل بعد.

بعد از انجام این کار، توتي 40 ســال و هشتماهه، خداحافظــي کــرد؛ بعد از ربــع قرن بازي در ســطح حرفهاي. فرانچســکو زماني که 16ســاله بــود فوتبال حرفهاياش را آغاز کرد؛ درست در همان زمان که بیل کلینتون اولین دوره ریاســتجمهورياش بر آمریکا را ميگذراند. او وســط زمین فوتبال بهخوبي ميتوانست نامهاي را که 66 هزار رمي برایش نوشته بودند بخواند؛ نامهاي که دیگر به ســطر آخرش رســیده بود؛ البته او هیچوقت نميدانست چه زمانی قرار است آخرین خط این نامه عاشــقانه را بخواند. «پســر رم» که در محله معروف و مردمي «ســنجوواني» بــه دنیا آمده بود، از گذر زمــان صحبت کرد، از اینکه چه شــد که او تبدیل به یک مرد شــد. «زمان آمد و روي شــانههایم زد تا به من بگوید باید بزرگ شوي». این را شماره 10 افسانهاي رميهــا گفت و بعد هم جملهاي دیگر که تن خیليها لرزید: «حالا ترس به ســراغم ميآید». فرانچسکو توتي با گفتــن همین چند جملــه دور خداحافظياش را در ورزشگاهي که مثل کف دست ميشناختش، زد؛ آنهم با گریــه. او گریه ميکرد و بقیه هم اشــک ميریختند. خانــوادهاش، همتیميهایــش، هوادارانــش. حتــي دلسنگترین هواداران رمي هم اشکشان سرازیر شده بود؛ کافي است فقط به اولتراهاي جایگاه جنوبي اشاره شود که دستنوشته معناداري براي «الکاپیتانو» مهیا کرده بودند: «توتي یعني رم».

توتي با تیمش تقریبا به چیز زیادي نرسید؛ یک بار در سال 2001 قهرمان ایتالیا شدند و دو بار هم جام حذفي ایتالیا را بالاي سر بردند: تقریبا همین. بااینحال او نشان داد زیاد بهدنبال کسب جام نیست؛ مثل همان زمان که رئال مادرید به ســراغش آمد و دست رد به سینه غول مادریدي زد. «بردن یک جام با رم براي من ارزشــي به اندازه بردن 10 جام با یوونتــوس یا رئال مادرید دارد». از این گذشــته، کارنامه شخصياش پربار است: او جام جهاني را با ایتالیا در سال 2006 برد و بعد هم با ضربه پنالتي «چیپ» خیرهکنندهاش در یورو 2000، لبخند را بر لبان هواداران تیم ملي ایتالیا نشاند.

بازیکني کــه کفش طلاي ‪2007 2006-‬ را هم برده بود، در فصول گذشته آنقدر که ميخواست بازي نکرد و بیشــتر روي نیمکت نشست. امسال دیگر باشگاهش حتي پیشــنهاد تمدیــد قرارداد هم به او نــداد تا توتي بدون درنگ بپذیرد؛ ولي هرگز این موضوع باعث نشــد بــزرگان فوتبال دســت از تمجید کاپیتــان رم بردارند. مارچلــو لیپي، مربــي تیم ملي ایتالیا کــه قهرمان دنیا شــد، ميگوید: «توتي اثر تاریخي فوتبال ایتالیا اســت». شــاید ماراداونا توصیف جذابتري از توتي کرده باشد: «پادشــاه رم. او بهتریــن بازیکني اســت کــه در عمرم دیدهام» و باشــگاه بارســلونا هم خیلي ســاده توییت اثرگذاري را منتشر کرد: «افسانه».

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.