طاعون در خاورمیانه

Shargh - - جهان -

محمدعلی عسگری :

دیدن تصاویر شادی مردم محروم و ستمدیده عراق که به مناســبت شکست داعش در موصل، رقص و پایکوبی میکردند، آدمی را همزمان به اشک و لبخند وامیداشت. لبخند به خاطر شادی آنها و به قول خودشان پایان یک «دولت خرافه» بعد از سه سال جنگ تمامعیار و هزاران کشــته و زخمی و میلیاردها دلار خســارت و اشــک به خاطر اینکه از خود میپرسیدی همینها نبودند که سال ۲00۳ وقتی نظام صدام سقوط کرد، به خیابانها ریختند و شادی کردند؟ همینها نبودند که وقتی خبر کشتهشدن ابومصعب زرقاوی، پدر تروریســم را در عراق شنیدند، به خیابانها ریختند و دستافشــانی کردند؟ فردا چه کابوس جدیدی در انتظار همین چشمهای گودافتاده معصوم و گونههای برآمده و دســت و پاهای استخوانی خواهد بود؟ آیا این کشــور از ایــن پس روی آرامش را خواهد دید؟ آیا فردا بر ســر همیــن موصل ویرانه )که از دیدن تصاویرش هرکســی به هراس میافتد و از عمق ددمنشی آدمیزاد در حیرت میماند(، جنگ تازه و جنگهای تازهای بین اربیل و بغداد، بین اهل ســنت و شیعیان در نخواهد گرفت؟ آیا با اتمام ایــن پرده از نمایش خون، خرافه و توحش در عراق که به نام گروه داعش و آن خلیفه خودخواندهاش تمام شد، پرده نمایش مخوفتری در کار نخواهد بود؟ در مجموع آیا عراق دیگر آن عراق ســابق یا ســوریه آن سوریه گذشته خواهد شد؟ ۱۶ سال پیش، وقتی به برجهای دوقلو در نیویورک حمله شد و بعد معلوم شــد عاملان اصلی آن چند جوان عرب بودند که از سوی شبکه القاعده شستوشــوی مغزی داده شده و با هدایت اسامه بنلادن، به توهم «جهاد در راه خدا»، دســت به چنین کشــتار حیرتآوری زدند، جهان دچار یک شــوک عمیق شــد؛ اما رهبران جهان که نه، سیاستمداران کاسبکار، هوشمند، شارلاتان و شیاد، مثل همیشه برای بقای خود، بهجای پرداختن به این شوک و کندوکاو در اعماق آن و پیداکردن ریشههای بحران، طبق معمول همان نسخههای فوری و رایج خود را نوشتند که باید به «جنگ با تروریسم» رفت و «تدابیر امنیتی را تشــدید کرد».روشــن است منطقه خاورمیانه رو به سوی ویرانیهای بیشتر و جنگهای هولناکتر میرود. کسی در این تردیدی ندارد. واقعیتها چیزی جز این را نشــان نمیدهد؛ مگر معجرهای رخ دهد. در اینکــه عراق بعد از آزادی موصــل بدتر از عراق قبل از آن خواهد بود، در اینکه ســوریه بعد از فتح رقه بدتر از گذشــته خواهد بــود، در اینکه فردای مصر، عربســتان ســعودی، کویت، اردن، قطر و... )هرکدام از این کشورها را کــه دلخواهتان اســت، مثال بزنید؛ زیرا همه ســروته یــک کرباساند( بدتر از دیروزشــان خواهد بود، هیچ تردیدی نیســت. این را تحلیلگران صادقانه میگویند؛ زیرا همه این کشــورها از یک بیماری مهلک رنج میبرند و تا این بیماری درمان نشــود، جز این نخواهد بود؛ بیماری عجیبوغریبی که فقط میتوان نام طاعون توسعهنیافتگی را بر آن گذاشت؛ طاعونی که منحصر به یک فرد یا یک قشــر خاص نیست؛ سالهاست که از صدر تا ذیل همه را در بر گرفته اســت. ابوبکر بغدادی همانقدر به جنون دچار بود که فلان جوان بیکاری که همه غیظ خود را در بریدن ســر یک اسیر مفلوک خالی میکرد. ایــن بیماری همان قدر در روح و جســم یک جوان اشــرافی ثروتمند مانند اســامه بنلادن رسوخ کرده بود که در جسم و پیکر یک بدبخت آواره سوری محــروم از همهجا در آن ســوی دنیا که به خود بمب بســت تا در کافهای شبانه، گروهی را طعمه کینههای تاریخی و عقدههای فروخورده اقتصادی و محرومیتهای اجتماعی خود کند.

ادامه در صفحه 18

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.