واقعا شمال نزديکتره؟

Shargh - - سیاست -

مهزاد الیاســی:

روی نقشــه ممکن اســت چندان به چشــم نیاید اما میتوان با ماشــین یا اتوبوس در فاصله کمتر از پنج ساعت از تهران به غرب اصفهان رسید و وارد منطقهای شگفتانگیز در ایران شد. به غیر از این، انتخاب مســیر کاشــان، شاهرود، دماوند، قزوین یا تفرش برای کســانی کــه قصد ندارند زمان زیــادی در جادههــا صــرف کنند معقــول به نظر میرســد. برای مســیرهای طولانیتر هم کردستان و طبیعــت فوقالعادهاش هســت یا آثار باســتانی بینظیر آذربایجان غربی و از طرفی شهرهای جنوبی خراســانرضوی و فرهنگ غنی موسیقی و شعرش. بــا این حال در ایام تعطیل، هنــوز انتخاب چندین و چندباره هزاران مســافر تهرانی و غیرتهرانی شمال ایران اســت؛ آن هم با وجود حجم سنگین ترافیک اتوبــان کرج- تهــران، جــاده قفلشــده چالوس، بستهشــدن مســیر بعضی از شــهرهای مازندران و غلغله جمعیت در کنار ساحل، به قیمت تخریب و آلودگی قسمت زیادی از طبیعت. «چرا دوباره گیلان و مازندران؟» این سؤال را گاهی از دوستانم که برای چندمین بار راهی ویلایی در شمال هستند، میپرسم. ذات جوابها احتمالا با جواب کسانی که کنار اتوبان قلیان میکشــند، در جاده چالــوس ویراژ میدهند، صدای موسیقی پاپ ایرانی از باندهایشان بلند است و با ســروصدا اصرار دارند به خودشان و دنیا خیلی خوشبودنشان را نشان دهند، فرق چندانی ندارد؛ گیرم نوع موسیقی و شوخیهایی که به آن میخندند متفاوت باشد. زمانی بود که میشد حجم جمعیت در حال رفت یا برگشــت را حــدس زد و با توجه به آن به ســمت شــمال حرکت کرد اما دو، سهسالی اســت که هیچ حدس و گمانی نمیتواند شما را از ترافیک قفلشده ١2،١٠ساعته در ایام تعطیل مصون نگه دارد و با این حســاب اســتدلال «آخه شــمال نزدیکتره» هم چندان منطقی به نظر نمیرسد. اگر دلایل سفرمان جنگل و رودخانهنوردی، چادرزدن در مناظر بینظیر مازندران، امکان شناکردن در رودخانه و دریا، پیادهروی و اســتفاده از سکوت طبیعت برای تمدد اعصاب باشــد قابل درک اســت، اما بیشــتر اوقات تصویری که از «خوشگذراندن» در ســفر به شــمال ایران داریم، میتواند در خانههای خودمان نیز اتفاق بیفتد و لازم نیســت به خاطرش اینهمه راه بکوبیم و به کیپ تا کیپ انبوه ماشینهای اتوبان کرج و جاده شــمال بپیوندیم و طبیعت این قسمت از کشــورمان را با هجوم بیامــان در ایام تعطیل به تخریب بکشانیم. در ایران قدمت سفرهای چندروزه به قصد خوشگذرانی به 3٠ ســال هم نمیرســد. پیش از آن معمولا سفرهای سنتی از صبح تا غروب به روســتاها و مناطــق خوش آبوهــوای اطراف شــهرها محدود میشــد و ســفرهای چندروزه به زیارت یا دیدن اقوام در شــهرهای دورتر میگذشت. شمال ایران کشف طبقه متوسط شهری تهران بود. نتیجه این کشــف علاوه بر رشــد قارچگونه ویلاها، ساختهشدن زیرساختهای مناسب توریسم و آزادی عمل بیشتر مســافران در محیط بازتر شمال بود. اما امروزه به نظر میرســد زمان تغییر «ترجمه ســفر به معنی شــمالرفتن» فرا رســیده باشد. درست به همین دلیل طبقه متوسط شهری در حال کشف نوع دیگری از سفر به مقصدهای متفاوتی است؛ ازجمله ســفر ارزانقیمت با کولهپشــتی به قصد دیدن آثار باستانی نهچندان معروف شهرهای کوچک، تمایل برای دیدن موسیقی، بازار، غذا و مراسم محلی نقاط مختلف ایــران، اکوتوریســم، هیچهایک، کمپینگ و حتی آفرود در کویر. میتوان آرزو کرد تا جاافتادن و همهگیرشدن انواع دیگری از سفر به مقاصد دیگری در ایران و ساختهشــدن زیرســاختهای مناســب توریســم در این مناطق، از طبیعت مازندران و گیلان عزیز برای نســلهای آینده چیزی باقــی بماند و از حجم ماشــینهایی که به این قسمت از کشور روانه میکنیم، کمتر شود.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.