نابودي صلح سودان

Shargh - - جهان -

ســال 2013 که جنــگ داخلي در ســودان جنوبي در گرفــت، «نياياس اولــواک» خــودش را در روســتاي ملــکال شــمالي در محاصــره آتش ديد، درحاليکه گلوله ســاق پايش را مجروح کرده بود. هرچند او توانســت از اين غائله جان ســالم بهدر ببرد، اما پايش را از دســت داد. هنگامي که از بيمارســتان خارج شد، همراه خانواده در شــهر «يــي» در جنوب اين کشــور اســکان پيدا کرد، اما در پي گســترش درگيريها از آنجــا هم مجبور به فرار شــد. هماکنون خانهاش در اردوگاهي خارج از پايتخت اســت؛ اردوگاهي که با ســيمهاي خاردار و کيسههاي شن احاطه شــده اســت. نيروهاي حافظ صلح سازمان ملل متحد از اين اردوگاه حراســت ميکنند. اين خانم پير هيچ اميدي ندارد کــه توافقي ميان رهبران دو طــرف درگيــر در جنوب ســودان حاصل شود. ماههاســت که سلوا کر، رئيس سودان جنوبي از قبيله دنکا، با معاون سابق خود، ريک مشار از قبيله نوير، درگير اســت. دشــمني شخصي اين دو به يک دشــمني قبايلي تبديل شــده و بخشي از جنوب ســودان را با خــود درگير کرده اســت. اين درگيري تنها دوســال بعــد از آن اتفــاق افتاد که ســودان جنوبي بهعنــوان يکي از جديدتريــن دولتهاي جهــان اعلام موجوديــت کرد. خانــم اولواک روي خاک در گوشــهاي نشســته است که قبــلا از آن براي آمــوزش قواعد زبان و رياضي به بچهها اســتفاده ميشده اســت. درحاليکه تازهواردان او را به کار ديگري مشغول کردهاند، ميگويد: «من باور ندارم رهبــران به اين زودي بتوانند اين وضعيــت را حل کنند. من حتي نميدانم آنها براي چه عليه هم ميجنگند». ايــن اردوگاه که در خارج از جوبا واقع شــده، 30 هزار نفر را در خود جاي داده است؛ يعني 50 درصد بيشتر از ظرفيت پذيرش آن. آوارگان در ايــن اردوگاه بزرگترين بخش از کوچ مردم در آفريقا را از زمان گرســنگي و قحطي ســال 1994 در رواندا تشکيل ميدهند. کل تعداد آوارگان در داخل سودان جنوبي به حدود دوميليون نفر ميرســد و تخمين زده ميشود همين مقــدار هم به خــارج از کشــور رفته باشند. کارشناسان سازمان ملل متحد ميگويند اين درگيري که ريشههاي آن به تمايل براي ســيطره بــر ثروتهاي نفتي سودان جنوبي برميگردد تا حد يک پاکســازي نژادي سوق پيدا کرده اســت و بيم آن ميرود کــه منجر به يک نسلکشي شــود. فيليپ گراندي، کميســارياي ســازمان ملل متحد در امــور آوارگان، بعد از گردشــي که در ايــن اردوگاه داشــت، گفــت: «مردم داســتانهاي هولناکــي از تــرس و خشــونت به مــن گفتند». ســاکناني که همهچيزشــان را از دست دادهاند از فرصت حضــور گراندي اســتفاده ميکننــد تا همه گلايه و شــکاياتي را کــه دارند با او در ميــان بگذارند. آنها شــکايت دارنــد کــه اردوگاه بيش از اندازه شــلوغ است و هيچ مقرراتي بر آن حاکم نيست. انجلينا نياجاک، يکي از نماينــدگان زنــان اردوگاه، ميگويد هرکس از اردوگاه خارج شود تا درآمد بيشــتري به دســت آورد در معرض تجاوز افراد مســلح قرار ميگيرد. در جريان درگيريهاي اخير در ماه جولاي گذشــته 60 نفــر در هميــن اردوگاه کشته شــدند. هماکنون کاميونهايي پر از ســرباز دورتادور اردوگاه را احاطه کردهاند. گراندي تعهد کرده اســت تا شــکايت اهالــي اردوگاه را در ديداري که با رهبران ســودان جنوبي خواهد داشت به آنها منتقل کند. وي ميگويد: «چارهاي نيســت مگر با مسئوليت به حرفهايشــان گوش بدهيم. آنها بايد اين مطلب را احســاس کننــد. وقتي مردم فرار ميکنند نشــانه آن اســت کــه تو بــه وظيفــه خــودت در قبال شــهروندان کشــورت عمل نکردهاي. چون مردم اگر احساس ترس نداشتند فرار نميکردند .»

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.