راهرفتن برای عدالت

Shargh - - جهان - کمال قلیچداراوغلو رهبر مخالفان ترکیه

هر روز دهها هزار شــهروند ترکیــهای برای عدالت راهپیمایــی میکنند. ما روز ۱۵ ژوئــن راهپیمایی خود را از آنکارا به ســوی اســتانبول آغاز کردیــم و هر روز تقریبــا ۲۰ کیلومتر پیــادهروی میکنیم. ما خواســتار عدالت و حاکمیت قانون برای همه کســانی هســتیم که در ترکیــه زندگی میکنند. ســفری طولانی- 4۳۲ کیلومتر. راهپیمایان بارانهای ســهمگین کوهستانها و گرمای سوزان دشــتها را تحمل کردهاند. تعداد ما درحالحاضر بیش از 4۰ هزار نفر اســت و انتظار داریم دههــا هزار نفر در روزهای آینده به ما بپیوندند. فریادی در تمام طول روز در گوشــم میپیچــد: حقوق، قانون و عدالــت. صرفنظــر از دیدگاههای سیاســیمان، ما تحت یک آرمان متحد شــدهایم: عدالت. راهپیمایی ما صلحآمیز است. به گلولههایی که در این راه پیشِروی ماســت پاســخی نمیدهیم، یا کودهایی که در محل تجمع ما تخلیه میکننــد. وقتی گردنکلفتها تلاش میکنند با توهینکردن بــه ما تحریکمان کنند، فقط با تشویق پاسخ میدهیم. عزم صلحآمیز اما پولادینمان، بزرگترین دارایی ماست.

جولای گذشته، ترکیه تلاش برای کودتا را پشت سر گذاشــت. اما کودتــای دوم و خائنانهتری پنج روز بعد از آن رخ داد؛ یعنــی زمانی که حــزب حاکم عدالت و توســعه وضعیت اضطــراری اعلام کــرد و حاکمیت قانــون و دموکراســی پارلمانــی را به حالــت تعلیق درآورد. از دولت آن زمان ترکیه با فرمان حکومتی اداره میشــود. حدود ۱۰۵ هزار نفر از کارمندان دولت بدون هیچ توضیح موجهی اخراج شــدهاند. شماری زیادی از دانشگاهیان، روزنامهنگاران و حتی اعضای پارلمان بهخاطر اتهامهایی با انگیزههای سیاســی بازداشــت شدهاند. در راستای وخیمترکردن اوضاع، در ماه آوریل دولت رفراندومی را سازماندهی کرد تا به رئیسجمهور قدرت جدید گستردهتری دهد. گرچه سازمان امنیت و همــکاری اروپا اعلام کــرد این رفرانــدوم ناعادلانه و غیرقانونی برگزار شــده و کمتر از حد اســتانداردهای شــورای اروپاســت، حزب عدالت و توسعه از آن برای تحکیم حکومــت خودکامه تکنفــره و دائمیکردن وضعیــت اضطراری بهره برد. بیعدالتی، خودســری و تبعیض بــه ویژگی بارز رژیم عدالت و توســعه بدل شده است. ازهمینروست که ما در درجهاول خواهان عدالت هســتیم . «حق عدالت » یکی از حقوق اساسی بشــر و خلاصهای اســت از اصول اساســی حکومت قانون: دادگاهها و نظام قضائی مســتقل، حق دادرسی عادلانه و دسترسی برابر به قانون برای همه شهروندان.

رژیم اســتبدادی این حــق را از شــهروندان ترکیه سلب کرده است. بالاترین دادگاه کشور ما خود را برای بررســی قانونیبودن قوانینی که از سوی دولت تعیین شــده بیقدرت و بیکفایت خوانده اســت. قضاتی که میخواهند مستقل و بیطرف باشند با برکناری فوری و مجازات کیفری روبهرو میشوند. وکلایی که مخالف سیاســی رژیم هستند با چشمانداز بازداشت مواجهند. چهارشنبه گذشته، مدیر عفو بینالملل ترکیه و چندین فعال برجسته حقوق بشر بدون هیچ دلیلی بازداشت شــدند. زندانهــای ما بیشــتر از ظرفیت پر شــدهاند: مجرمان زودتر آزاد میشوند تا برای مخالفان سیاسی و روزنامهنگاران جا باز کنند. وقتی افرادی مورد محاکمه یا بازجویی قرار میگیرند، خانوادههای آنها هم ممکن اســت حقوق قانونی خود را از دست بدهند. مجازات جمعی دوباره ظهور کرده است. اقتدارگرایی جدید در ترکیه اینچنین تبیین میشود: پارلمانی که فقط قدرت قانون را محدود میکند، روزنامههاییکه واقعیتها را جعل میکنند و اغلب بلندگوهای مورد حمایت دولت هســتند و به همه مخالفان افترا میزنند، دادگاههایی کــه فقط تصمیمهای مشــخصی را امضا میکنند که در جاهای دیگری گرفته شده و راهپیماییهای دولتی هنگفتی که بودجه آن را دولــت میپردازد. در همین حال، تظاهراتهای عمومــی اغلب به صورت قانونی ممنوع اعلام میشــوند؛ خلاف ایــن واقعیت که حق اعتراض به بیعدالتی در اعلامیه جهانی حقوق بشــر به رسمیت شناخته شده اســت. این بحرانی است که در تاریخ جمهوری ما ســابقه نداشته و از سوی رژیمی مســتبد به راه افتاده که عمدتا بــه دنبال محافظت از خودش اســت. ما تنها نیســتیم. جهان شــاهد ظهور افراطگراها، پوپولیســتها و دیکتاتورهــای کوتهفکر اســت. تفاوتهای مهمی در میــزان ظلم وجود دارد، اما اشتراکاتی هم در میان است. دیکتاتورها از یکدیگر میآموزند. آنها همدســت یکدیگر علیه دموکراسیها هســتند. آنهــا کشورشــان را نابــود و مــردم خود را مجبور میکنند به خارج از کشورشــان پناهنده شوند. لیبرالدموکراتها چگونه باید به چنین چیزی پاســخ دهند؟ ما باید ابزارهای دموکراتیک بینالمللی جدیدی را برای بهچالشکشــیدن پوپولیســتهای کوتهفکر و نســل جدید دیکتاتورها توســعه دهیم و به اشــتراک بگذاریم. تنها پاســخ اصولی به این چالش مستبدانه، تجدید و تقویت تعهدمان بــه ارزشهای دموکراتیک اســت و این امر باید از گفتــار و کنشهایی بیرون بیاید که القاکننده امیدند. امید مسری است. میبینم که این امید هر روز در چهرههای خســته اما مصمم کســانی رشــد میکند که در کنار هم راه میروند. همبســتگی شــجاعت میآفریند. بــهزودی صدها هــزار نفر به ما ملحق میشوند. همزمان با افزایش تعدادمان، حس شجاعت جمعیمان هم بیشتر میشود. راهپیمایی ما نشاندهنده عزم ما برای دفاع از آزادی بیان و حقمان برای تظاهرات صلحآمیز در ترکیه است. ما راهپیمایی میکنیم تا به کســانی که با فرمــان و ارعاب حکومت میکنند نشان دهیم که حکومت ما قراردادی اجتماعی اســت: ما، بهعنــوان شــهروندان، در ازای حفاظت از حقوقمان تسلیم اقتدار دولت میشویم.

ماه راهپیمایی میکنیم تا این قرارداد را پس بگیریم؛ راهپیمایی میکنیم تا دموکراسی، عدالت و آزادیهای اساسی بهسختی کسبشــده خودمان را پس بگیریم. ما راهپیمایی میکنیم تا حجاب فریبکارانه دموکراسی را از آنچه درواقع یک رژیم اســتبدادی خشــن اســت، کنار بزنیم. راهپیمایی ما در روزازه زندان اســتانبول به پایان میرســد؛ جایی که بسیاری از قربانیان رژیم را در خود جای داده است. اما ما امیدواریم این آغاز جنبش اجتماعــی جدیــدی بــرای عدالت باشــد؛ همانی که آوازهاش تا فرای مرزهای ترکیه بپیچد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.