آينه

Shargh - - سياست -

فرجام بیحاصل برجام! جعفر بلوری:

همانطور کــه کیهان پیشبینی کــرده و بارها اعلام کرده بود، ترامپ برجام را پاره نکرد. ترامــپ اگرچه «دیوانه» اســت اما، آنقدر هم دیوانه نیســت که چنین توافقــی را یکطرفه لغو و خود را از مزایای بیشــمار آن محروم کند. ترامپ «شاید» به قول نشریه «بلومبرگ»، برجام را «زجرکــش کند تا ایران را به خروج یکطرفه از آن وادار نماید» اما هرگز آن را پاره نخواهد کرد. اصولا باید پرســید، وقتی کشــوری همواره شاهد انفعالِ )شــاید از روی ناچاری!( طــرف مقابلش در برابر نقض پیدرپی برجام بوده و مشاهده کرده که هم میتوان تحریم کرد و هم حریف را با جمله «هنوز به برجام پایبند بوده» راضی نگه داشت! چرا باید چنین توافقــی را پاره کند!؟ ... چه بخواهیم و چه نخواهیم برجــام فقط دســتپخت دولت یازدهم است، لذا باید به برجامیان گفت، جوانمردی کنید و ایــن واقعیت تلخ را که برجام حاصلی نداشــته اســت بپذیرید و کاری کــه کردهایــد را پای نظام ننویســید و حالا که به خسارت محضبودن برجام پی بردهاید، از ادامــه راه پرهیز کنید چراکه جلوی ضرر را از هر نقطهای که بگیرید، ســودمند خواهد بود.

عوارض ساختار غیرحزبی شورای نویســندگان:

در ایران معمول است که به هر کسی که میخواهند او را وزیر کنند، میگویند یــک برنامه بدهد. طبیعی اســت او هم یک گروه را جمع کند و بهترین جملات را پشــت ســر هم ردیف میکند تا بتواند رأی اعتماد کســب کنــد. برنامهای که بهطور معمول بیشــتر به انشاهای دانشآموزان احساساتی شبیه اســت که همه جملات و چیزهای خــوب را در کنار هــم قرار میدهنــد و هنگامی که نمره گرفتند، دفتر انشــا را نابود میکنند. کمتر دیده شــده که وزرا را برحســب قولها و برنامههایشــان بهطوردقیق بسنجند و ارزیابی کنند. علت نیز روشن اســت، چنین وزیری وقتی کــه از وزارتخانه میرود هیچچیزی از دست نداده که خیلی چیزها به دست آورده اســت. درحالیکه در ساختار حزبی، این افراد نیستند که در مصدر کار قرار میگیرند، بلکه در اصل این حزب اســت که متولی آن کار است. عمر حزب نیز فراتــر از فلان یا بهمان وزیر اســت. وزرا میآیند و میروند، ولی احزاب باقی میمانند. احزاب هزینه رفتارهای نادرســت اعضای ســابق خود را نیز امروز و در آینــده پرداخت میکنند، ازاینرو حداکثر نظارت را بر آنان اعمــال میکنند. ولی اکنون کدام حزبی را داریم که هزینه سیاستهای نادرست وزرای گذشته خود را بدهد؟ ... تا هنگامی که نظام حزبی در ایران شــکل نگیرد، همچنان با چنین مشکلاتی در انتخاب وزرای کممسئولیت و حتی ابنالوقت و نیز ارائه انشا بــه جای برنامــه و گریز از مســئولیتپذیری مواجه خواهیم بود.

باور نمیکنم که فرو مرده شعلهها غلامعلی حدادعادل:

مناســب میدانم به دو نکته نیز اشــاره کنم که دغدغه همه کسانی مثل من است که دوست دارند مریم میرزاخانی و امثال او در ایران بمانند و به ایران و ایرانی خدمت کنند. واقعیت این اســت که شرط ماندن نوابغ جوان ما در کشور این است که برای رشد و شکوفایی آنها، محیط علمی و پژوهشــی مناســب وجود داشته باشــد. اســتعدادهای جهانی، محیطهای علمی در حد استانداردهای جهانی لازم دارند تا بتوانند رشــد و پیشرفت کنند؛ والا مثل ماهی محبوس در تنگ آب خواهند بود.

ما باید به جای افســوس و تأســف، به توسعه مراکز علمی و پژوهشــی درجه اول کشــور خود همــت بگماریم تــا بتوانیم دانشــمندان و نوابغ علمی خود را در کشور حفظ کنیم.

درحالحاضــر طرحهایــی نظیــر «رصدخانه ملی» و «شتابگر ملی» و «مرکز محاسبات سریع» و چندین طرح علمی در مقیاس جهانی در کشور در دســت احداث اســت که اگر با درک درســت مســئولان، از پشــتیبانی مالی و مدیریت مناسب برخــوردار شــود میتواند محیط مناســبی برای جذب و پرورش اســتعدادهای علمی در حد نبوغ جوانان ما باشد.

نکته دیگــر این اســت که شــماری از همین اســتعدادهای برتر )اعم از المپیادیها و دیگران( هماکنون در کشور حضور دارند و در دانشگاهها و مؤسسات پژوهشی کار و خدمت میکنند. توصیه من به همه آنان که از ســر غیــرت ملی و علاقه به رشــد و ترقی ایران، دغدغه ماندن و بازگشــتن استعدادهای درخشان به ایران را دارند، این است که مراقب باشیم با اینها که ماندهاند درست رفتار کنیــم. با تلخکامی باید بگویم در جذب و ترفیع و ارتقای این قبیل استعدادها، تعصب ورزیدن بر سر ضوابط اداری خشک و بیانعطاف و نادیدهگرفتن خصوصیات این دانشــمندان جوان، آنها را دلسرد و شــاید هم ناچار بــه جلای وطــن خواهد کرد. برای جــذب اســتعدادهای برتر کشــورمان باید دستودلباز باشیم در تأسیس مراکز علمی بزرگ و برای حفظ آنها که هماکنون در کنار ما هســتند، باید واقعبینانهتر عمل کنیم. یکســان دیدن همه کس و همه چیز خطایی بزرگ است.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.