کورش اسدی:

Shargh - - ادبيا -

نمونه خوب ادبیات ذهنی، هدایت است و آنطرف هم احمد محمود. اما نویسندهای مانند گلستان هم هســت که حتا انگ نویسنده اَشــرافی به او میزدند و داســتانهایی مثل «طوطی مرده همسایه من» یا «مد و مه» نوشــته. در «طوطی مرده همسایه من»، توجه به نهادهایی چون پلیس و بیمارســتان هست و «مد و مه» هم که درباره غارت است. گلستان نویسندهای نیست که فضای سیاسی ایجاد کند، اتفاقا نوعی فضای طنز میسازد تا ما را دور کند از سیاست، اما در عمقِ خود وجه سیاسی دارد. یا خودِ هدایت داستانهایی دارد مانند «داشآکل» که اصلا وارد سیاســت نمیشود اما تمام مسئله هدایت در داســتان عوضشدن زمانه است. بهنظرم اگر داستانی جنبه سیاســی دارد باید جزو لایههای پنهان آن باشــد و اصل قضیه، ماجرا و شــخصیت و مسائل دیگر است و از قضا ممکن است شخصیتِ داستان سیاسی باشد، اینکه چهجوری به آن بپردازیم مهم اســت. بهنظرم داســتان میتواند سیاسی باشد اما هیچ نشانه آشکاری از سیاست نداشته باشد، یعنی سیاست را ببرد در لایههای دیگری و در این لایهها میتوان وجهِ سیاسی داستان را کشف کرد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.