شــاپور بهیان:

Shargh - - يات -

بهتعبیر بوردیو ما دوتا «میدان» داریم: میدان تولید هنر کوچک و میــدان تولید هنر بزرگ. در میــدان تولید هنر کوچک، ما با همان ادبیات مســتقل سروکار داریم. این دوتا دنیای نویسندگان هنر مستقل و پرفروش را در این رمان میتوان دید. از این لحاظ رمان، ارزش جامعهشناختی مهمی دارد و جزو همان جریان هنرِ مستقل اســت. اراده آگاهانه اســدی معطوف بر این است که داستان عامهپسند ننویسد و دنبال جریان ادبیاتی اســت که از هدایت آغاز میشود. اما نویسنده بــه دامِ همانچیزی میافتد که خودش دارد آن را نقد میکند: استناد به منطق و روابط منطقی جهان موجود اســت. امتناع کارون از جستوجو، از پرسش، از یافتن نظم منطقی میان چیزها، کمکم تبدیل به قاعده حاکم بر خود رمان میشود و رمانی که میتوانست بازنمایی از وضعیــت جامعه بعد از جنگ باشــد، کــه البته از وجهی هست، درنهایت تبدیل میشود به نوعی رمان عامهپسند، گرچه خیلی اِبا دارم این کلمه را برای رمان بهکار ببرم. اما روابطِ رمان با منطقی که خودِ نویسنده دنبال میکند در تضاد است.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.