جوانگرايي در دولت دوازدهم

Shargh - - سياست -

مجید سلیمي بروجني: در چند هفته اخیر، بحث بر سر جوانسازی کابینه دولت دوازدهم بســیار بوده است. مدیران ســنتی که زمانی از مدیران جــوان دهــه اول و دوم انقــاب بودهانــد، امروز و با گــذر از مرحله جوانی، رفتارهایــی محافظهکارانه از خود بروز میدهند. در چند سال اخیــر به ندرت بــه جوانان فرصت حضــور در عرصههــای مدیریتــی کشورمان داده شــده است. امروزه مدیــران بســیاری بر ســر کارند که ســن زیادی از آنان گذشــته و فاقد انــرژی و تحــرک لازم هســتند یا با وجود ســالخوردگی، دانش مدرن اداره مجموعــه خــود را ندارنــد. دولــت دوازدهــم چــارهای به جز جایگزینکــردن و نصــب مدیــران جــوان ندارد کــه البته ایــن کار نیز باید بــا برنامه باشــد. جوانگرایی در کشــور امری ضروری اســت که البته تاکنون هم دیر شــده اســت. اما اقدام امروز بهتر از موکولکردن آن به آینده اســت. اگر همین امروز این پروســه آغاز شود، تا پنج، شش ســال آینده جوانان قابلی میتوانند وارد عرصه مدیریت کشــور شوند. بههرحال در کابینه آینده عدهای از وزرا و مسئولان به دلیل کهولت سن صحنه را ترک میکنند. این مدیران لازم اســت بــا همیــن روشهای سنتی، افراد در سنین 40 تا 50 سال را که دارای قابلیت دانش و تجربه هستند، شناسایی و آنها را به عنوان مدیران آینــده معرفی کنند. این امر تنهــا بهصورت موقت و براســاس یک ضــرورت مطرح اســت و باید یک جریان نظاممند پرورش مدیران جوان و باکیفیت در کشور راهاندازی شــود. اقتصاد ایران خــود را برای توسعه آماده میکند. اقتصادی که در سالهای گذشــته با کلکسیونی از مشــکات داخلــی و خارجــی دســتوپنجه نرم کرده اســت. در چنین کشــوري برای توسعهیافتگی و پیشبرد اهداف، استفاده از زمان و بههدرندادن آن بسیار حائز اهمیت اســت. اگر نیمنگاهی به کشورهای توسعهیافته بیندازیم، خواهیم دید که بسیاری از نیازهای مدیریت کشور از ســوی احزاب تأمین میشــود و جوانگرایی و استفاده از مزیتهای جوانکردن سیســتم مدیریتی کشور از کانــال احزاب صــورت میگیرد. احزاب سیاسی ساختاریافته در این کشورها وظیفه تربیت و آمادهسازی نیروهــای مجــرب آینــده را دارند. متأســفانه در کشــور مــا احزابــی ساختاریافته و پاســخگو کمتر دیده شــده اســت. احزاب بــا توجه به نیروهــای متخصص خــود همواره در بخشهــای مختلــف مدیریت دولتــی کشــور دارای برنامههــای جدی هســتند و این باعث میشود که با کاندیدای بدون برنامه روبهرو نشــویم. جوانــان امــروزی اکثــرا دارای تحصیــات عالــی هســتند، بــا تکنولــوژی و دنیــای دیجیتال بهخوبی آشنا هســتند. از کموکیف زندگی ســایر کشــورها اطاع دارند و از همه اتفاقات کشــور بهسرعت باخبر میشوند. در آنسو، مدیرانی کــه برخــی از آنها حتــی در زمان انتخــاب نیــز از اســتانداردهای لازم برخــوردار نبودهانــد تجربــه اندوختهاند که چگونه در ســاختار سیاســی و دولتی کشــورمان باقی بماننــد. باید دقت کنیــم آنچه بین یک مدیر مســن و یــک مدیر جوان تفاوت ایجــاد میکند، نحوه تفکر و مقابله آنها با مســائل و مشــکات و سیاســتگذاری و اجرائیکــردن آنهاســت. تجربــه نشــان داده که مدیــران جوان نزدیکی بیشــتری با جامعه دارند و برای حل مشــکات بهتــر میتوانند برنامــه بدهند. در کنار این جوانگرایی، نباید از فرصت استفاده از تجربه و مشاوره مدیران قدیمی و بازنشســته غافل شــویم. نظــام دولتی ایران باید به ســمتی حرکت کند که بهطــور اتوماتیک و نظاممند، بهترین و بااستعدادترینها را انتخــاب و گزینش کند که ضمن احراز تعهد کاری اخاقی و مذهبی، زمینه را برای رشد هرچهبیشتر آنها فراهم کند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.