خاک مریمپرور

Shargh - - جامعه - علیرضا زمانی

هــزار ســال پيش، دِه طرشــت سرســبز بود و خيلــی خــوش آبوهــوا. خيلی هم بــزرگ بود، بزرگتر از دِه طهران. نه مثل حالا که شده نقطه و محلهای در دل تهران. آن زمان خيلیها طرشــت را میشــناختند؛ اما تهران را نه. برای همين وقتی یکی از خاندانهای منتســب بــه صحابی گرامی پيامبــر، به نام خاندان حذیفــه بنیمان راهی دیار ری شدند، اینجا را برای ســکونت انتخاب کردند. حذیفه از نزدیکتریــن اصحاب پيامبر بود. با عمار یاسر عقد اخوت بسته بود و کنار او، ابوذر، مقداد و سلمان از شيعيان خاصه اميرالمؤمنين به حساب میآمدند. او آنچنان بــه ایرانیها نزدیک بود که بعد مرگش کنار جناب سلمان به خاک سپرده شد.

روســتای دوریست یا درشت یا طرشت شهر ما از همان زمان خاکــش عالمپرور و نخبهپرور بود. اولين عالمی که از طرشــت برخاست، محمد بن احمد درشتی بود، از همان خاندان حذیفه که به دوریســتی معروف شــده بودند. او از همان زمان بساط علم و علمپروری را در طرشت راه انداخت. حالا طرشــت شده بود پاتوق طالبان و دوستداران علم و دانش. وقتی هم که شــيخ جعفر درشتی از نجف به طرشــت آمد، همــه دانشپژوهان و دانشــجویان و طالبان علم از ولایات و شــهرهای اطراف ســرازیر شدند به طرشت تا از محضر شيخ جعفر بهرهها برند. شيخ جعفر شاگرد شيخ مفيد بود و اســتادی به تمام معنــا. حتی خواجه نظام هــم با همه سرشــلوغیاش در ری، خود را ملزم کرده بود هر طور شده، دو هفته یک بار پای درس او حاضر شــود. خواجه نظام کم آدمی نبود؛ وزیر دانشــمند و باکفایت سلجوقيان. خودش مدارس معروف نظاميه بغداد و ســایر شهرهای مهم آن زمــان را راه انداخته بود. باوجوداین به شــاگردی شيخ جعفر افتخار میکرد.

باری، طرشت تا ســه قرن همچنان مهد علم و دانش بود و از آخرین بزرگان خاندان دوریســتی که در این خطه درس و بحث داشت، میتوان به شيخ عبدالله طرشتی اشاره کرد. او را بعد مرگش در همين طرشــت به خاک ســپردند و بقعه او در طرشــت، امروز یادگار و نمادی از استادان آن روز تهران و طرشت و ری اســت که شمردن نامشان سر به فلک خواهد زد.

بعد آن سالهای درخشان، خاک طرشت دیگر مثــل آن زمانها از نظر دانش حاصلخيز نبود؛ اما همچنــان ميوه و توت و شــاهتوتهای لذیذی بار میداد و کام تهرانیهای پایتختنشــين را شيرین میکــرد. همــگان بر ایــن خيال بودنــد که خاک طرشت دیگر خاصيتش را از دست داده و هيچگاه دیگر عالم و دانشــمند و نخبهای از خاکش ســر برون نخواهــد آورد؛ اما این فقــط ظاهر امر بود. خاک طرشــت بعد شــيخ عبدالله خود را تقویت و مهيا میکرد تا ســال ۱3۴5 شمسی فرا برسد و نشان دهد چه استعدادی در خودش نهفته دارد. در این سال دانشــگاهی در طرشت بنا شد به نام صنعتی آریامهر که بعدها شــد صنعتی شــریف خودمان که دانشجویانش مانند مریم ميرزاخانی، یکیــک در این خاک پــا گرفتند و جوانــه زدند و نخبهای شــدند از نخبــگان عالم هســتی. امروز که 50 ســال از آغاز این رویــش میگذرد، هر روز گلهای خوشــبوتری از گذشــته، از این خاک و از این دانشگاه به جهان علم عطرافشانی میکنند و خواهند کــرد؛ هرچند که گل مریم این خاک و این باغ دستچين دست روزگار شد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.