آرزوهای بزرگ

Shargh - - سیاست -

مهرداد خليلی: هربار که به پايان دوره چهارساله دولت نزديک میشويم، انبــوه اخبار دربــاره گزينههای وزارتخانههای مختلــف برای دوره دوم دولت بر سر مخاطبان آوار میشود. گروکشی گروههای سياسی در ايران برای افزايش نفوذ در بدنه اجرائی، اکنون کار را به جايی رســانده است که ديگر کســی نگاهی به کارنامه و عملکرد مديران مســتقر در دولت نمیاندازد و تنها بر طبل نام دلخواه خود میکوبند. بههميندليل است که گرچه عمر دولتهای ايران چهار ســال است، ولی عملا وزرا کمتر از دو سال فرصت دارند تا به رتقوفتق امور اجرائی بپردازند. يکسال اول دوره يا بايد پاســخگوی انبوه مطالبات گروهها و اشــخاص مدعی باشند کــه از کنار حمايت مادی و معنوی خود ســهمی از مديريتهای تابعه میخواهنــد يا بايد انبوه کارهای نيمهکاره و وعدهدادهشــده را مديريت کنند و يک ســال پايانی را در تلاش برای توجيه مدعيانی که عزم خود را بــرای تصرف صندلیهای وزارت و مديريتهای مجموعه جزم کردهاند و بیپروا و بدون دليل نافی همه تلاشهای انجامشده هستند، بگذرانند. در ايــن ميان برخی از وزارتخانههای دولت بيش از بقيه در معرض اين توفان ســهمخواهی قرار دارند. بهطورمعمــول وزارتخانههای متولی اقتصــاد، صنعت، راه و نفت در خط مقدم ايــن ماجرا قرار دارند، اما در بخشهايی نظير حوزههای اجتماعی اين امر کمتر به چشــم میخورد. حوزههــای اجتماعی کابينه محلی اســت برای پوســتانداختن وزرا. انبوهــی از مطالبات انباشــته و بیپاســخمانده از دهههای گذشــته و هزارويک مشــکل و معضــل اداری بهعلاوه کمبود بودجــه و...، اما با تجميــع وزارتخانههای تعاون، رفاه و کار، تنها وزيری که بايد بيشــترين زخمزبــان را تحمل کند و بالاتريــن ميزان ناملايمت را بــر جان بخرد، وزيــر تعاون، کار و رفاه اجتماعی اســت؛ وزارتخانــهای که پايش از هر ســو در کفش همه بخشها فرورفته است؛ از نفت و پتروشيمی، فولاد و کنســانتره و آهن، راه و دريا، دارو و بيمههای اجتماعی تا ســراميک و سيمان و قسعلیهذا. داشتن بزرگترين مجموعه سرمايهگذاری کشور با پرتفويی غيرقابلتصور تنها در يکی از هلدينگهای خود به نام شســتا شــايد برای هر وزيری کابوســی باشــد، آن هم با هزاران پرونده گشوده و ناگشــوده از دورههای گذشــته که حکايتش به يکشنبه سياه مجلس کشيده شــد و برای اولينبار در تاريخ جمهوری اسلامی، رؤسای دو قوه را چنــان رودرروی هم قرار داد که گلايه مســئولان عالی کشــور درباره اهميت رعايت «شئونات نظام» را در پی داشت. بدهی چندهزار ميليارد تومانی دولت به سازمان تأمين اجتماعی آنقدر منابع مالی آن سازمان را در تنگنــا قرار داده بود که همه آگاهان بــه بروز تنشهای اجتماعی هشــدار میدادند. در کنار اين، ماجرای بزرگترين اختلاس مالی کشــور و کشيدهشــدن پای اين ســازمان بيمهگر به دادگاه هــم بر بیاعتمادی قشر کارگران و نگرانی از حيفوميل ذخاير آن میافزود. کلاف سردرگم يارانهها و دســت به دعا و نيايششــدن مديران ارشد کشور برای تأمين يارانه وعدهدادهشده، از سويی و تخلف قانونی در حذفنکردن بخشی از افراد يارانهبگير غيرضروری، باعث شــده بود که نظام مالی کشور هرروز بيش از پيش تحت فشــار قرار گيرد و کمتر کســی حاضر بود سينه سپر کند و مسئوليت حذف مردم عادتکرده به دريافت يارانه را بپذيرد. همه اينها در کنار اخبار هرروزه از تجمع بازنشســتگان صندوق بازنشســتگی کارکنان فولاد، بازنشســتگان کشوری و اعتراضات کارگری، کار را به مرز بحرانی اجتماعی کشانده بود. نکته مشترک همه اين فسادهای گسترده مالی و تمکيننکردن به قوانين و ريختوپاشهای بیحسابوکتابی بود که گذشــتگان برای رفع فشــار ســهمخواهان به آن تن داده بودند. در چنين شــرايطی در دولت يازدهم، علی ربيعی سکاندار وزارت تعاون، کار و رفــاه اجتماعی شــد، مردی که بيش از هر چيــز دارای کارنامهای عملی و تئوريک در مبارزه با فســاد و البته فعالی سياســی و رسانهای بود که در ســالهای گذشــته بيشــتر از هر چيز خود را وقف آموزش و راهنمايی پاياننامهها و پژوهشهای دانشــجويانش کرده بود. دســتور کار اين وزير اجتماعی که ميراثدار بزرگترين بنگاههای اقتصادی کشور شده بود، ساده و روشن بود؛ ريشه فساد بايد در تمامی بخشهای تابعه قطع شــود. بنگاهها از پشــت ديوارهای بلند خارج شده و کارنامه آنان شــفاف شــود. مديران بايد کمربندهای خود را محکم بســته و سودای حقوق گذشــتگان را از ســر خــارج کننــد. همين بود که در نخســتين بخشــنامههای او کاهش حقوق و پرداخت مديران ثبت شد؛ موضوعی کــه باعث گلايــه و انتقاد بســياری از دوســتان و يارانش شــد. تثبيت شــرايط اقتصادی صندوقهای چهارگانه و حمايت راهبردی در اجرای مهمتريــن وعدههای رئيسجمهور؛ يعنی حذف افراد غيرلازم از چرخه دريافت يارانهها و اجرای طرح تحول ســلامت با پشــتوانه منابع مالی صندوقهای بيمهای- بدون واردکردن فشــار بــه منابع مالی عمومی کشــور- گرچه برای کشور دســتاوردهای فراوانی را بههمراه آورد، ولی در اين ميان دوستان بســياری را دشمن و دشمنان بسياری را خشمگين کــرد. حالا در پايان راه دولت يازدهم، هرروز خبرهايی از تغييرات کابينه دولت روحانی منتشــر میشود؛ خبرسازیهايی که تغيير در مهمترين و گســتردهترين وزارتخانه اجتماعی کشور است، يکی از آرزوهای طراحان آن اســت؛ کسانی که تصور میکنند با بهدستآوردن شاهکليد مهمترين بنگاههــای اقتصادی کشــور در وزارت رفــاه، میتوانند به بســياری از آرزوهای خود، جامه عمل بپوشانند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.