غايبان كلاس تاريخ

Shargh - - اقتصاد -

اســتراتژی روشن اصلاحطلبان آنان را در تیررس منتقدان و مخالفان خود قــرار میداد. رویکارآمدن دولــت احمدینژاد، خاصه چهار ســال اول پیروزی اصولگرایــان، از بذر نفرتی بود که در جامعه پراکنده بودنــد. بیدلیــل نیســت کــه دولت نهــم و دهم خســارتهای فراوانی بهبــار آورد و آن که با داعیه مهرورزی بر مسند قدرت نشســته بود، اینک حتی با ولینعمتان خود نیز نامهربان شــد. امــا تاریخ، تنها درسی اســت که اصولگرایان به آن اعتقادی ندارند. حالا نوبت حمله به اســتراتژی دولت روحانی است. همه رسانههای اصولگرا و برخی چهرههای مستقل و منفرد هم در حمله به استراتژی دیپلماسی یکصدا هستند. نزد آنان درستی یا نادرستی استراتژیها مهم نیست، شکســت رقیب در دســتور کار است و برای شکســت رقیب، ظریفترین کار حمله به نقشههای رقیــب اســت و مهمتــر از آن، قطع علاقــه و اتحاد بین مردم و دولتهاســت. در ســخنان مدیرمسئول «کیهان»، چند پرسش جدی وجود دارد. متخصصان ورزیــدهای کــه ایشــان نــام بردهاند، چــرا در دولت احمدینژاد بهکار گرفته نشدند و دیگر آنکه چهکسی میتواند حقــی را که مردم به دولت روحانی دادهاند - پیگیری دیپلماتیک مسائل هستهای- بازپس گیرد! آیا اصولگرایان واجد چنین نمایندگی هســتند، آنهم نه اصولگرایان معتدل بلکه آنان که هرگز به خواست و اراده مــردم اعتنا نکردهاند. حتــی امروز که برخی اصولگرایان در پی نواصولگرایی هســتند، باز مردم در سخنان آنان حاضرِ همیشه غایباند. منظور از مردم، همان مردمی نیســت که اصولگرایــان بهکرات از آن استفاده و سوءاستفاده میکنند، بلکه مردم بهمعنای واقعی آن مدنظر اســت؛ مردم به معنی ارادهشــان در تمام عرصههای سیاســی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی. حتی در نواصولگرایی محمدباقر قالیباف نیز تکرار همان ایدههای تکراری دیده میشود: «در برابر این نگرانیهای دلســوزانه دو پرسش بیش از هرچیز ذهن من را به خود مشــغول کرده است. پرسش اول اینکه ناکارآمــدی دولت زمینه را برای تغییر در وضع موجود در افــکار عمومی کاملا مهیا کــرده بود. چه عواملی باعث شــد کــه ما این فرصت بــزرگ را هم مانند گذشته از دست بدهیم و در عمل اجازه بدهیم با تثبیت مدیریت خسته، بســته و زاویهدار با گفتمان انقلاب اســلامی و منافع ملــی، زندگی جاری مردم و آرمانهای انقلاب اســلامی چهار ســال دیگر در بیم و نگرانی ســپری شــود». اینجا باز هم سخن از مردم نیســت، سخن از چرایی شکســت است. سخن از این است که اگر رئیســی نمیآمد ما پیروز میشدیم و در نهایت اســتراتژی همان اســتراتژی تهاجم و تخریب اســت. اگر دولــت روحانــی مخالف منافــع ملی و آرمانهــای انقلاب اســت، پس چــرا 24میلیون رأی آورده اســت. آیا این دستکمگرفتنِ رأی مردم نیست که رأینــدادن آنها بــه اصولگرایان بهدلیل اشــتباه حزبی اصولگرایان صورت گرفته اســت و نه انتخاب آنان. اصولگرایان و نواصولگرایان لازم نیست به خود زحمت زیادی بدهند تا مردم باورشان کنند. آنان فقط باید به یک پرسش ساده و تاریخی پاسخ بدهند، 578 میلیــارد دلار پول نفــت دوران احمدینــژاد، دولت متبوع و محبوب آنان، به کجا رفته است؟

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.