«مفيستو» نمايشي مهندسيشده

Shargh - - نقد - عليرضا شيوا

«مفيســتو» اثــري جســورانه و پيچيــده اســت کــه تماشــاگر را با جــادوي بازي و موســيقي از ابتدا به چالش ميکشد. پيچيدگيهاي درون داســتان به خوبي و رواني بيان شده و در طول بيش از ســه ساعت اجرا، نمايش بههيچوجه از ريتم نميافتد. با وجــود پيرنگهاي موجود در متن، تماشاگر در جريان اصلي داستان قرار گرفته و بهراحتي همسو با تفکر و نظر کارگردان ميشود. مسعود دلخواه با انتخابي هوشمندانه توانسته تماشاگر ســالن را از قيــد دکور و آکسســوار صحنــه دور کنــد تا نــگاه و حواس بيننده فقط معطوف بــه اجراي اين هارموني زيبا باشــد و خود را در قيد مــکان و زمان نســازد. نورپــردازي خوب صحنه بههمــراه اجراي زنده موســيقي توانســته ميزان همسويي مخاطــب و نمايــش را بيشازپيش حفظ کنــد و ارتقا دهــد. روانبودن اجرا و هنرنمايــي هنرمندان؛ چه در نقشهاي اصلي و چه در نقشهاي مکمــل و حتي گروه همســرايان که بســيار هماهنگ و يکنواخت هستند، توانسته در برقراري ارتباط با مخاطب و ايجاد کنش و واکنش با تماشــاگر بيننــده را مجــذوب صحنــه کنــد. جسارت در نمايش و پيوستگي منظم در اجرا و توالــي هماهنگ صحنهها توانسته گسستگي موجود و فضاهاي متعدد در متن را بهخوبي از بين ببرد و يکدســتي و يکپارچگــي منظمــي ايجاد کنــد. بازي بازيگــران، ذهن را از جاي خــود بلند کــرده و در ميان حس صحنه ميآورد تا با شخصيت و سرانجام هنرپيشــگان، همراه کند. «مفيســتو» اثري مهندسيشده است که خــود را در ذهــن مخاطب حک ميکند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.