تکنیکِ تَقه

Shargh - - صفحه اول - شیما بهرهمند

«گــر قضا افکند مــا را در عذاب / کی رود آن طبع و خوی مستطاب»

حضرت مولانا «استاد نجف دریابندری، نویسنده و مترجم نامدار، بهعنوان گنجینه زنده بشــری در میراث خوراک در فهرســت حاملان ناملموس )نادرهکاران( ثبت شد.» از سرخطِ خبرهای روز، یکی هم این ثبتِ غریب بود! بنیبشری نیست در جمع اصحاب فرهنگ که در مقام و قدرِ اســتاد نجف دریابندری تردیدی روا داشته، یا شصت سال کارِ ادبی و فرهنگی او را انکار کند و دستکم بگیرد. اما تجلیل و نکوداشــت و پاسداشــت و داشــتهای دیگر هم آدابــی دارد. نجف دریابندری در بزنگاهِ 1332، «وداع با اسلحه» اثر ارنست همینگوی را ترجمه کرد و این، نخستین ترجمه این مترجمِ صاحبسبک بود که یک ســال بعد، زمانی که به زندان افتاد بهچاپ رسید. در حبس به فلســفه روی آورد، «تاریخ فلســفه غربِ» برتراند راســل را ترجمه کرد و بعدهــا آثار دیگری از ادبیات مدرن را به نثری بیبدیل به فارســی برگرداند؛ از فاکنر و همینگوی و مارک توین و دکتروف و بکت و لورکا و دیگران. از خصایل ترجمههای دریابندری زبان شستهرفته اوســت و نثر دینامیک و نویی که ریشه در عمقِ سنت زبان فارسی نیز دارد. اگر دریابندری هنوز تابوتوانی داشــت شــاید با همان زبانِ رند و شوخ و نــگاهِ تیز و انتقــادیاش از همیــن تکعبارت خبری مینوشــت کــه از یکبارخوانــدنِ آن درک چندانی بهدست نمیآید.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.