رحمانیفضلی و پیشبرد اهداف سیاست داخلی دولت روحانی

Shargh - - سياست - ابوذر کوثری

در تحلیلهای مربوط به ریشــهها، علل و چرایی پیروزی آقای روحانی در انتخابات 96 و نیروهای مؤثر در این پیروزی تاکنون به عوامل و نیروهای مختلفی اشاره شده اســت. در عمده این تحلیلها بهدرستی به نقش و جایــگاه نیروهای سیاســی اصلاحطلب و بدنــه اجتماعــی حامــی آن، تأکید ویژهای شــده اســت، زیرا بــدون حضور مؤثر این جریان سیاســی، چهبســا این پیــروزی نیز دور از دســترس مینمود. نخبگان اصلاحطلب بالطبع بــا آگاهی از این نقش تعیینکننده، منتظر بازتاب این نقشآفرینی در عرصه سیاســت عملی و حوزه اجرائیاند. درهمینراســتا، ترکیــب کابینه آقای روحانــی و وزرای حاضر در آن برای اصلاحطلبان محملی اســت تا نتیجه حمایت خود از آقای روحانی را به نظاره بنشینند.

وزارت کشــور بهعنوان مهمتریــن متولی حوزه سیاست داخلی کشــور از اهمیت ویژهای در اجرای سیاستهای عمومی دولت برخوردار است و از این منظر وزیر معرفیشده برای تصدی آن معمولا محل بحــث فراوانی در محافل سیاســی واقع میشــود. قوتگرفتــن احتمال معرفی آقــای رحمانیفضلی بهعنوان وزیر کشور و ابراز انتقادها از این موضوع از سوی برخی چهرههای منتسب به اصلاحطلبی، بار دیگر به این بحث دامن زده اســت که اصولا اهداف دولــت اعتــدال که تا حد زیــادی بــه مبانی فکری اصلاحطلبان نیز نزدیک اســت، با درپیشگرفتن چه راهبردی از امکان تحقق بالاتری برخوردار اســت. از این منظر، ابقای آقــای رحمانیفضلی در مقام وزیر کشور صرف بحث درباره حضور یک چهره اصولگرا در کابینــه دولــت نزدیک به اصلاحطلبان نیســت، بلکه مهمتــر از آن همانطور که گفته شــد، بحث بر ســر اتخاذ کارآمدترین تاکتیک یا اســتراتژی برای دســتیابی به اهداف اصلاحطلبانه است. اما حضور رحمانیفضلی در پست وزیر کشور در نهایت به نفع دولت آقای روحانی و اصلاحطلبان است یا به ضرر آنها؟ در ادامه، بحث خود را با چند مفروض اصلی پی خواهیم گرفت و در نهایت به این نتیجه خواهیم رســید که ابقای آقــای رحمانیفضلی ضمن کمک بــه افزایش کارآمــدی دولت، خلاف آنچــه در بدو امر به نظر میرســد، باعث ارتقای جایگاه اجتماعی و سیاســی نیروهای اصلاحطلب از طریق پیشــبرد مطلوبتر اهداف آنها خواهد شد.

مفروض اول: اصلاحطلبی عــلاوه بر یک بینش یک روش اســت. روشــن اســت کــه اصلاحطلبی در ایــران بنمایههای فکری، فلســفی، اجتماعی و سیاسی دارد. اما این نگرش سیاسی به همان اندازه که نوعی خطمشــی فکری است، شاید مهمتر از آن یک «روش» نیز هســت، روشی برای پیشبرد و تحقق خطمشــی فکری اصلاحطلبانــه. از این منظر لازم اســت که منتقــدان معرفی آقــای رحمانیفضلی برای وزارت کشــور به این نکته اساســی توجه کنند که در شرایط کنونی مناسبات قدرت در ایران، پیشبرد اهــداف دولــت و اصلاحطلبــان لزوما بــه معنای انتخاب وزیــری اصلاحطلب نیســت، بلکه پیگیری اهداف اصلاحی و ســازگار با مصالح ملی چهبسا از طریق شخصیتهای سیاسی مرضیالطرفین در بین نیروهای سیاسی کشور امکانپذیرتر باشد. مفروض دوم: در عرصه سیاســتورزی، آنچه دارای اهمیت اســت، آثار و تبعــات کنشها و رفتارهای سیاســی است. از این منظر ارزش سیاسی هر کنش چهبسا در بدو ظهور و وقوع آن ظاهر نمیشــود، بلکه ارزش و بار سیاســی آن در اثراتی است که در آینده از خود بر جای خواهد گذاشت. بررسی تجربه رفتار جریانهای سیاسی در کشــورمان گویای آن است که پیروزیها و شکســتها در مقاطعی از زمــان، درواقع خلاف آن چیزی بوده اســت کــه از آن تعبیر به شکســت یا موفقیت شــده است. بررســی برخی انتقادهای صورتگرفتــه از اعضــای احتمالــی کابینــه دولت دوازدهم از جمله گزینه وزارت کشور بیانگر آن است کــه این انتقادات )کــه در برخی موارد نیز درســت اســت( بیشــتر از آنکه ناظر بر عملکرد و کارآمدی وزیر معرفیشــده باشــد، ناظر بر شخصیت سیاسی اصولگــرای اوســت. این در حالی اســت که به نظر نگارنــده حداقل در بین گزینههای احتمالی که برای تصدی پست وزارت کشــور مورد گمانهزنی بودهاند، آقای رحمانیفضلی از کارآمــدی بالاتری برخوردار اســت و بالطبع از منظر پیشبرد اهداف و برنامههای دولت موفقتر خواهد بــود. این نکته دارای اهمیت اســت که آنچه باید در انتخاب اعضای کابینه آقای روحانــی در اولویــت باشــد، نه ارضــاي عاطفیهیجانی بخشهای رادیــکال نیروهای حامی خود، بلکه ارتقای کارآمدی دولت اســت. مفروض سوم: کنشهای سیاســی در یک بســتر context() انجام میپذیرد. این بستر الزامات و اقتضائات خاص خود را دارد و از نیروهای سیاسی مختلف همسو، غیرهمسو و بعضا متعارض تشــکیل میشــود. بســتر سیاسی کنونی ایران، متشکل از نیروهای سیاسی، اجتماعی و اقتصاد سیاسی مختلفی است که کنشگران سیاسی باید استراتژیهای برنامهای خود را با ابتنا به ارزیابی ایــن نیروها و لحــاظ همه احتمــالات و امکانهای بالقوه پایهگذاری کنند. براساس این مفروض، هرچند آرمانگرایی در حوزه نظر میتواند توجیهی داشــته باشــد، اما اتخاذ رویکردها و تصمیمات آرمانگرایانه در عرصه اجرائی کشور فاقد توجیه است.

ادامه در صفحه 19

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.