بدهیای که همواره بر دوش ماست

Shargh - - هنر - بهناز جعفری

وقتــی نمایــش «گفتوگــوی برجایماندگان» را دیدم، احساســی مشابه احساســم حین تماشای قســمت اول فیلم متریکس داشــتم. چون قسمت دوم و ســومش برایم به آن انــدازه تأثیرگذار نبود و فکر میکنم در دنیای ســینما هم متریکس1 خیلی جــای بحث و گفتوگو داشــت و در واقع فلســفه و دنیای تخیلی عجیبی را شــروع کــرد که حتی در اســتانداردهای بازی نیــز تحولاتی ایجاد شــد. در همان دوران احســاس میکردم در وجود من دنیای رؤیایی، تخیلی، فلســفی و آرمانی شکل میگیرد که برای فهمیدن آن لحظه، درک دیالوگها و موقعیتی که چیده شــده بود، در من چالشــی وجود داشت تا بتوانــم آن لحظه را دریابــم و درک کنم. موقعیتی که شــاید بتوان نام آن را پادآرمانشــهر )درمقابل اتوپیا یا آرمانشــهر( گذاشــت. وقتی میخواســتم ایــن فیلم را ببینم، بحثهای زیــادی درباره آن بود و فکر میکــردم باید با تمرکز و تأمل آن را ببینم. به دلیل تأثیرگذاری فیلم با شــشدانگ حواسم آن را دیدم؛ درســت مثل همین کار. هدفم درک جزئیات و مفهــوم متفــاوت کار بود. وقتی به تماشــای این نمایــش )گفتوگوی برجایماندگان( نشســتم، به ســبب تعریفهایی که در رابطه بــا پیچیدگی متن و موقعیت آن شــنیده بودم، چنیــن فکر میکردم و این تمرکز شکل مشابهی با آن کار سینمایی داشت. کارهایی ازایندســت کم اتفاق میافتد و تماشاچی ســختگیر نیســت. این ســهلگیری باعث شــده تعــدادی از کارها در حد خوانــش و بدون کمترین پیچیدگی اجرا شوند؛ پس تماشاچی سهل میگیرد و سراســیمگی بر تیم اجرائی حکمفرماست. برایم خیلی عجیب بود که چنین شــباهتی میان آن کار با آن بضاعتها و تواناییهای ســینمایی و این اجرا، با این بیبضاعتی و فقر تئاتــری برای من چنین نقطه مشــترکی را ایجاد کرد. همچنین تصویر و موسیقی انتخابشــده بسیار تأثیرگذار و در راستای اجرا بود و احســاس میکنم به رسوب و تهنشینشدن آنهمه تلاش و حجم دیالوگهایی که شنیده میشد، بسیار کمک کرد و جای درســتی قرار داشت و نهایتا کلمه «تســویه» نیز ترجیعبند خوبی بود؛ چراکه در ذهن مــا نیــز در خواب و بیــداری پر رنگ میشــود و ما همــواره از آن میپرهیزیم و گریــز داریم. نمیدانم چــرا بــا یکدیگر، با خودمــان و با خــدای خودمان تســویه نمیکنیم و حتی وقتــی میمیریم خیلی از این تســویهها هنوز صورت نگرفته است. اما مردن و رفتن، ناخواســته آدمها را به تسویه و بیحسابی میرساند. ما آدمها همواره برای زندهماندن در حال نبرد بــا زندگی بر روی کره زمین هســتیم و همواره خودمان برای خودمان تبصره میگذاریم و به وقت دیگــری موکولش میکنیم و ایــن بدهی همواره بر دوش ماست... تسویهکردن!

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.