تاریخچه ممنوعیت زنان از ورزشگاه شیرودی تا آزادی

Shargh - - ورزش - صادق درودگر عضو هیئترئیسه سازمان لیگ فوتبال

بعد از پيروزی انقلاب اســلامی برگزاری مسابقات ورزشــی برای مدتی معلق بود و اوليــن بازی بعد از انقــلاب هم در شــرايط امنيتی و با حضــور مأموران مسلح برگزار شد. آقای محمد شريعتمداری که امروز بهعنــوان وزير صنعت، معدن و تجــارت به مجلس معرفی شــده و از طرفداران وقت پرسپوليس بود، با موتور 125 هوندا به استاديوم میآمدند. شور انقلابی بهگونــهای بــود کــه ممانعتهايی برای پوشــيدن شــورت ورزشــی وجود داشــت و برخی از بازيکنان مانند محمود حقيقيان، بازيکــن تيم ملی آن زمان با گرمکن بازی کردند. در زمان آقای حســين آبشناسان بازیهــا برگزار و طــرح جلوگيری از بــازی بازيکنان بالای 27 ســال در فوتبال اجرا شد، در اين فضا کمکم خــود خانمها هم به اســتاديوم نيامدنــد و تفکيکی بيــن ورزش و حضور زنها ايجاد شــد. قبل از انقلاب و همچنين اوايــل انقلاب زنان به صــورت معمولی وارد استاديومها میشــدند اما بعد از تصويب قانون حجاب، کمکم زنان وارد اســتاديومها نشدند و بعد از آن هم ديگر آنها را به آن محيط ورزشی راه ندادند. اما اين ممنوعيت هيچگاه به صورت رسمی اعلام نشد. از آنجا که در فضاهای تکجنســيتی معمولا ادبياتی به کار گرفته میشــود که مناســب بيان عمومی نيست، کمکم در استاديومها هم با شرايط فرهنگی نامناسبی روبهرو شديم. برخی که شــاهد وضعيت بحرانآميز استاديومها بودند، مطلوبشــدن فضای استاديوم را وابســته به حضور زنان دانســتند. به عقيده اين افراد با آزادشــدن ورود زنان، فضای فرهنگی استاديوم هم بهتر خواهد شد. از سوی ديگر ورود زنان به استاديوم هم وارد مطالبات خود خانمها شــد. برای مثال يکی از دختران دانشجوی دانشــگاه تهران در سال 1363 شــرط بســته بود که آن زمان وارد استاديوم میشود. اين خانم آنقدر مقابل در اســتاديوم شيرودی ايستاد و با مسئولان صحبت و اصرار کرد که او را به قسمت ویآیپی بردند و گفتند همان گوشه طوری که کسی او را نبيند، بازی را تماشــا کنــد. آن زمان برخوردها با زنان هنوز حذفی نشــده و با زنانی که مايل به حضور در اســتاديوم بودند، محترمانه برخورد میشد. بعد از حضور اين دانشــجو در اين بازی بــا افرادی که اجازه ورود ايــن خانم را داده بودند، برخورد شــد. در واقع رسما از همان وقت ورود زنها ممنوعيت پيدا کرد. با افزايش برخوردها هم دختران علاقهمند به فوتبال با لباس مبدل به ورزشگاه میآمدند. به خاطر دارم سال 1375 در ورزشــگاه آزادی همراه آقای مهدی اربابی، رئيــس هيئت فوتبال وقت اســتان تهران و مســئول برگزاری مسابقات ليگ، خانمی را از بين تماشاچیها شناسايي کردند. يکی از مأموران با تندي با او برخورد کرد و دختر با مقاومت زياد مقابل مأمور ايستاده بود. خدابيامرز آقای شــيرازی، خبرنگار شــبکه خبر که در ســقوط هواپيمای 330 شهيد شــدند، از اين صحنه فيلمبرداری کرد و با اصــرار نيروی انتظامی قول داد اين فيلم را منتشــر نکند. مقامــات بالاتر هم با فردی که آن زن را مورد ضربوشــتم قرار داده بود، برخورد کردند.

پيش از انقلاب زنان تماشــاچی فوتبال را اغلب اعضــای خانــواده، دوســتان بازيکنان يــا بازيکنان تيمهای هما و ديهيم )تيمهای فوتبال زنان( تشکيل میدادند. وقتی آنها وارد اســتاديوم میشدند، ديگر با مشــکلات فرهنگی روبهرو نمیشــديم. آن زمان زنان عمدتا در صندلیهای تاشــو فلزی ارج بخش ویآیپــی و جلــوي زمين مینشســتند و بــازی را میديدند. بعد از انقلاب هــم برخی از معدود زنان بهخصوص در بازیهای اســتقلال و پرســپوليس با پوشاندن سر و رنگکردن صورت خود وارد استاديوم میشــدند. کمکم با افزايــش محدوديتها فرهنگ غالب افرادی که به اســتاديوم میآمدند، تغيير کرد. اغلب آنها عمومــا بیهيچ ابايی هر حرف رکيکي را ميزدنــد و هر رفتاری را که میخواســتند در فضای کاملا مردانه انجام میدادند و رفتار همين افراد بهانه ممنوعيت ورود زنان به استاديوم شد. در مقابل، بعد از انقلاب اســلامی هم تلاشهايی بــرای ورود زنان به ورزشــگاه صورت گرفت اما برخی فکر میکردند حذف ممنوعيت ورود زنان به اســتاديوم را میتوان با حــرف و مصوبه انجام داد اما امروزه هم از لحاظ فرهنگی و هم از لحاظ اعتقادی محدوديتهايی در اين زمينه اعمال میشــود. اگر مسائل اجتماعی را با جمعبندی کارشناسی به مراجع دينی ارائه و راهحلی برای مشــکلات فرهنگــی ورزشــگاه ضميمه کنيم، میتوان راه ورود خانوادهها به ورزشــگاه را باز کرد. برای مثال در اولين دوره جام باشــگاههای فوتســال آسيا که در ساوه برگزار شد، نيمی از استاديوم به زنان اختصاص يافــت. همان زمان هم با مخالفت زيادی روبهرو شــديم و مسئولان اســتان نگران درگيریها و مخالفتهای مراجع بالاتــر بودند اما نهتنها هيچ اتفاقی نيفتاد بلکه اســتاندار نامــهای را برای تقدير از ما به رئيس وقت فدراســيون، آقــای مهرعليزاده ارسال کرد. اين در حالی بود که بعد از صعود فوتبال ايران به جام جهانی در بازی ايران- استراليا حوادث ناگواری رخ داد که ادله برخی مخالفان ورود زنان به استاديوم را تقويت کرد. مخالفان با ديدن آن حوادث ادعــا میکردند اين اتفاقها در هر بازی ديگری برای خانمها تکرار میشــود. اما ما در ســال 1385 برای بازی فوتسال جام باشگاههای آسيا با فکر و سياست مســير ورود و خروج زنان و مــردان را بهگونهای که هيچ تداخلی با هم نداشــته باشــند، مجزا کرديم. از شــرکت اتوبوسرانی هم تقاضا کــرده بوديم که در قســمتهای مجزايی به خانمها و آقايان ســرويس دهند. حتی يک شــعار نامناســب هــم در آن زمان داده نشــد. بعــد از آن در تمام بازیهــای آن جام، زنان توانســتند در اســتاديوم حضور داشــته باشند. بــرای همين در بازیهای ايران و ســوريه هم اگر ما با برنامه و درنظرگرفتن آسيبشناســیها تصميمی را بــرای رفع ممنوعيت ورود زنان بگيريم، مشــکلی ايجاد نخواهد شد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.