شهامت به خرج دهيد و قفل زنانه آزادي را باز كنيد

خانمها براي ميتينگ انتخاباتي در مصال آزادند اما براي جشن ملي در استاديوم نه؟

Tamashagaran Emrooz - - ورزش - فرهاد عشوندي

اين بار خانمها دور هم جمع شدهاند و خواستهاي دارند. خواستهاي كه راستش را بخواهيد من يكي هم اعتقاد دارم ميتواند كف خواستههاي ورزشيشان باشد. ميخواهند بازي تيم ملي كشورشان را از نزديك و در ورزشگاه ببينند. حاال ديگر تيم ملي جشن صعودش را بيآنها گرفته و بازي با سوريه اصال بازي حساسي نيست كه بگوييم جو استاديوم ممكن است نامناسب باشد. اتفاقا اين بار از مسير درستي هم پيش آمدهاند. ميخواهند يا اجازه داده شود در كنار خانوادههايشان راهي ورزشگاه شوند يا اقال اين يكبار، آزادي كامال زنانه باشد. اگر 38 سال استاديوم مردانه داشتيم، شايد يكبار كامال زنانه كردنش هم اتفاق بدي نباشد. باالخره آنها نيمي از جمعيت كشور را تشكيل ميدهند و چرا نبايد براي يكبار هم كه شده بروند و تيم مورد عالقهشان را تشويق كنند؟

اين خواسته راستش ديگر تب داغ اين معدود خانمهاي افراطي و فمينيست ...و نيست. از همسرم تا همه خانمهاي معقولي كه اطرافم ميبينم، خيليهايشان ميگويند حاال واقعا اگر يكبار اين اتفاق بيفتد، چه ميشود؟

تازه يادمان نرود خود ما كه ادعاي اعتدالگرايي داشتيم، دوشادوش وزارت ورزش در تمام روزهاي پيش از انتخابات، پررنگتر از همه در سالهاي گذشته، دنبال شعار حل مشكل بانوان براي ورود به ورزشگاهها بودهايم. حاال كه اين تشكيالت، انتخابات را با رأي همين مردم پشتسر گذاشته است، محقق كردن اين خواسته بايد در اولويت قرار بگيرد. اين ديگر گالبي برجام نيست كه چيدنش سخت باشد.

براي من كه در همه اين سالها، بارها از چهرههاي اصولگرا و روحانيون سرشناس اين سؤال را پرسيدهام كه مشكل ورود بانوان به ورزشگاهها چيست، حاال ديگر اين قطعيت وجود دارد كه كل گير كار اين است كه يكي يك بار بايد اجازه ورود را بدهد و نترسد. مثل خيلي از اتفاقاتي كه عمري تابو بودهاند و سرانجام با يك شهامت، آن اتفاق در كشور رخ داده است.

مهمترين مشكلي كه هميشه درباره ورود بانوان به ورزشگاهها وجود داشت، ماجراي آماده نبودن استاديومها بود. حاال اما مدبر، رئيس سازمان تجهيز و نوسازي اماكن ورزشي، كه خود سالها مسئوليت مهمي در جايي مثل صدا و سيما داشته است، خيلي صريح ميگويد ورزشگاهها هيچ مشكلي ندارند و اگر اين اراده وجود داشته باشد، از هر زمان كه بخواهند، آزادي ميتواند ميزبان خانوادهها باشد.

اگر مشكل فضاي ناامن استاديومها از نظر شعار دادن باشد هم كه خواسته بانوان اين بار استاديومي كامال زنانه است. آنجا كه ديگر قرار نيست آقايي وجود داشته باشد كه شعارهاي بد بدهد.

البته ايرادي ديگر كه از نظر فقهي گرفته ميشود درباره پوشش بازيكنان فوتبال است؛ پوشش اينچنيني در همه اين سالها اگر از نظر شرعي مشكل داشت، اصال نبايد از تلويزيون مسابقاتش پخش ميشد و در جامعه هم نبايد مردان با پيراهنهاي آستين كوتاه ميرفتند و ميآمدند.

اين تابويي كه ساخته شده، بيشتر براي ترس از همان شعارهاست. اينكه خداي ناكرده حرمت حضور بانوان نگه داشته نشود. ترسي كه بارها يكي مثل مرحوم پورحيدري هميشه محتاط، خيلي صريح دربارهاش ميگفت: «دور امجديه تا كنار خط، خانم و آقا مينشستند و حرمت حضور بانوان باعث ميشد كالمي توهين نشنويم. مشكل اين حرفهاي ركيك ورزشگاهها تنها با خانوادگي شدنش حل ميشود.» اين را ميتوانيد از دكتر شجاعي بپرسيد كه عمري همسري منصورخان را كرده، كسي كه عشقش با مرحوم از درون استاديوم فوتبال شكل گرفته است.

اين واقعيت وجود دارد كه نگاه مديران محتاطمان به ورزشگاه، اين همه سال روي درهاي ورزشگاهها براي بانوان قفل زده است. روزي كه براي بازي ايران و بحرين حدود 50 خانم بازي را در استاديوم آزادي ديدند، استاديوم داشت يك جشن ملي را برگزار ميكرد. حاال اگر لنز دوربينها روي چند خانم فوكوس كند و مثال حجابشان را سوژه كند، نبايد مبناي محروميت قرار بگيرد. حاال كه همه دختران تيم ملي فوتبال، بچههاي تيم ملي فوتبال و حتي بسياري از خانوادههاي مذهبي دوست دارند اين حق به خانمها برگردانده شود، كمي صادقانه فكر كنيم. يكبار تصميم مردانه نگيريم و باور كنيم جامعهمان صددرصدي است.

ايرادي ندارد اگر همه با هم در كنار خانوادههايمان بتوانيم بازي را ببينيم و از تماشايش لذت ببريم. مثال بگوييم براي اين بازي، مليپوشان خانوادههايشان را به ورزشگاه ميآورند. خانمهاي نماينده مجلس با خانوادههايشان ميآيند و سياستمداراني كه قصد تماشاي بازي از نزديك را دارند، با خانواده به استاديوم ميآيند. بازي كه حساسيتي ندارد. قرار است يك جشن ملي باشد براي تجليل از زحمات يك صعود دستهجمعي به جام جهاني. اصال چرا اين بازي را به يك جشن ملي از همين جنگهايي كه در اعياد در همين استاديومها ميگيريم و از تلويزيون پخششان ميكنيم، تشبيه نكنيم. يا همين ميتينگهاي انتخاباتي كه خانمها و آقايان به جايي مثل مصال ميروند و مجري از خانمها ميخواهد شعار بدهند و آنها هم با تمام وجود فرياد ميزنند و دوربين تصاوير هليشاتشان را ضبط ميكند و كليپهايش را حتي سايتهاي جريان تندروي اصولگرايي با هيجان منتشر ميكنند. آنجا ديگر خبري از محدوديتهاي حجاب هم نيست. همه در كنار هم هستند. خب اقال براي اين يك بازي بياييد استاديوم را مثل يكي از همين ميتينگها يا يكي از همين جنگها ببينيم. واقعاً هيچ اتفاقي نميافتد. اقال براي اين بازي كه حساسيت جدولي ندارد، ميبينيد كه اتفاقي نميفتد. فقط نياز به شهامت دارد. شهامت گام برداشتن به سوي وعدههايي كه دادهايم. چند سياستمدار شجاع ميخواهد و چند نفري كه خيلي ساده همين استداللها را بيان كنند. نهراسند از اينكه بگويند واقعاً ورزشگاه اينقدرها فاسد نيست و اگر خانوادگي شود، ميتواند فضاي آموزشي داشته باشد.

اتفاقا هفته قبل فرصتي رخ داد تا با دكتر سلطانيفر عزيز همكالم باشيم، آنها دارند كار را پيش ميبرند ولي استرس دارند فشارها براي ورود بانوان، پروسهاي را كه دو سالي است به دنبالش هستند، با يك فشار ناگهاني ناكام بگذارد. هرچند خودشان باور دارند به زودي زود وعدهاي كه دادهاند عملي ميشود. راستش دغدغههاي آقاي دكتر را به خوبي درك ميكنم اما فكر ميكنم خانمها حق دارند اقال براي اين بازي ساده بيحساسيت، به عنوان كف خواستههايشان به استاديوم بيايند. نبايد رويايشان را تبديل به حسرت كنيم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.