روحاني خرسند نيست، نباشد!

Tamashagaran Emrooz - - FRONT PAGE - سیامک‌رحمانی

خانم الهام امينزاده، معاون امور زنان و خانواده رئيسجمهور و دستيار ويژه رئيسجمهور در امور حقوق شهروندي گفته بودند: «رئيسجمهور از فشارهايي كه براي چينش كابينه وارد ميشود خرسند نيست» و مردم هم پاسخ داده بودند: «خب نباشد!»

اين روزها يكي از مسائل مورد بحث ميان فعاالن سياسي و اجتماعي كشور، چينش كابينه، تصميمات رئيسجمهور و فشارهاي وارده به اوست. بخشي از اين فشارها از طرف نهادهاي حكومتي وارد ميشود و تأثيرات آن كمكم دارد هويدا ميشود كه اين مصيبت است. بخشي ديگر از اين فشارها هم صداي افكار عمومي است؛ اظهار نظرهاي رسانهاي؛ شهرونداني كه از تصميمات رئيسجمهور، از انفعالش و از عقبنشينيهايش گاليه دارند و معترضاند و البته مسئوالن و سياستمداراني كه دلسوزانه از روحاني ميخواهند از وعدههايش پا پس نكشد و مردم را فراموش نكند و رأي 24 ميليونياش را مدّنظر داشته باشد. كساني كه به او يادآوري ميكنند مردم با چه اميد و چه چشماندازي به ميدان انتخابات آمدهاند و آرايشان را به نفع او به صندوق ريختهاند و حاال چه يأسي را در پيش دارند.

در اين ميان عدهاي معتقدند نبايد به روحاني فشار آورد. كساني مثل خانم امينزاده كه از ناخرسند بودن رئيس دولت ميگويند يا كساني كه تأكيد ميكنند نبايد روحاني را در منگنه گذاشت و از او خواست تصميمات جديتري بگيرد. كساني كه اغلب هم جزو اصالحطلبان و مصلحاناند و فكر ميكنند روحاني بايد بتواند بدون فشار تصميم بگيرد و همكارانش را انتخاب كند. كساني كه مدام از محدوديتهاي روحاني ميگويند و ذكر ميكنند كه شرايط براي او بغرنج است و دستش بسته است و نبايد سقف خواستهها را باال برد. روي اين نوشته با اين عزيزان است. البته كه كسي در مسئوليتهاي سنگين روحاني و كوچك بودن ميدان بازياش شكي ندارد. همه ميدانيم كارتهايي كه در دست دارد زياد نيستند و از هر سو تهديد و تحديد ميشود و بايد مراقب پشتسر و دور و برش باشد و براي اينكه كارش را پيش ببرد بايد به خيليها جواب و امتياز بدهد و سرش را خيلي جاها پايين بيندازد. اينها كه واقعيتاند و نميشود انكارشان كرد اما گفتن اين حرف كه مردم، هواداران روحاني هم بايد ساكت باشند و تنها تماشايش كنند دردي را دوا نميكند. روحاني كه تصميم گرفته رداي رياستجمهوري را براي بار دوم به دوش بكشد، ميدانسته چه بار بزرگي در مقابلش دارد. تجربه چهار سال اول را داشته و البد كاركشتهتر شده. حتما ميدانسته مردم از او چه انتظاري دارند و ميدانسته حوزههاي متعدد قدرت چطور او را احاطه خواهند كرد و اختيارات را از او خواهند گرفت. او كه جواني خام و ناتوان نيست تا از اين شرايط بهتزده شده باشد. وظيفه مردم در اين ميان چيست؟ اينكه پس از رأي دادن و انتخاب او، به خانه بروند و تنهايش بگذارند؟ اينكه خواستههايشان را فراموش كنند و به واقعيات و موقعيت سخت روحاني تن بدهند؟ يا بايد مطالبات را پيگيري كرد و به او فشار آورد تا پاي حرفهايش بايستد. به نظر ميرسد چارهاي جز راه دوم نيست. مردمي كه به روحاني رأي دادهاند، آنها كه به او اميد بستهاند و به همه آيههاي يأس پشت پا زدهاند و آمدهاند تا او را به پاستور بفرستند، مطالباتي دارند و توقع اينكه از مطالباتشان چشم بپوشند يا روحاني را در راه كجي كه در پيش گرفته ياري كنند غيرمنصفانه است.

روحاني به عنوان سياستمداري كاركشته، با بيش از سه دهه حضور و تجربه و سرمايه عظيم سياسي و انساني كه پشتسر دارد ميتواند اين مطالبات و فشارها را تبديل به فرصت كند. ميتواند آنها را جهت بدهد و تالش كند تا موانع را از ميان بردارد. مهمترين كار روحاني اين است كه نشان دهد به شعارهايش پايبند است و با همه وجود و با استفاده از همه امكانات ميخواهد رضايت افكار عمومي را جلب كند. روحاني بايد از اينكه مردم همچنان در ميدان هستند و از او ميخواهند و ميپرسند خوشحال باشد. از اينكه حواسشان جمع است. او بايد از همه بخواهد كه باز هم بيشتر و بيشتر فشار بياورند و در كنار درك همه واقعيتها و محدوديتها مطالباتشان را بيان كنند و پاسخ بخواهند. فقط در اين شرايط است كه ميتوان توسعه سياسي را پيش برد و اميد به اصالحات داشت. بدترين اتفاق هم اين است كه مردم نااميد شوند. كه به خانه برگردند. كه گمان كنند كاري از رئيسجمهور و از رأي و نهادهاي منتخب ساخته نيست و نبايد توقعي از آنها داشت.

آقاي روحاني بايد به اين همه توجه و توقع ببالد و از آن استفاده كند. خانم امينزاده اشتباه ميكنند كه ميگويند روحاني خرسند نيست. اگرچه كه اگر باشد هم بايد بگوييم، خب نباشد!

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.