گوراب، روستايي كه بهرام در آن گور ميگرفتي همهعمر!

TOURISM - - ميراث -

تپه باســتانى گوراب بــا 4هزار و 300 ســال قدمت در روســتاى گوراب (جوراب) از توابع بخش مركزى اين شهرســتان واقع شده و موســوم به قلعه بلنده يا دژ گوراب است. رئيس اداره ميراثفرهنگى، صنايعدستى و گردشگرى شهرســتان ملاير در اينباره به ايسنا، گفت: در حال حاضر دو روستا در اين شهرستان به نامهاى روستاى پرى زنگنه و روســتاى مانيزان، داراى مصوبه هيئت وزيران و مصوبه دولــت هســتند و بهعنوان روســتاهاى هدف گردشــگرى امكانسنجى و معرفى شدهاند.

ابراهيم جليلى افزود: روستاى گوراب به علت داشتن قدمت تاريخى، مصوبه كارگروه ميراثفرهنگى شهرســتان و اســتان همدان را در زمينه ثبتشــدن بهعنوان روســتاى هدف گردشگرى داراست اما براى معرفىشدن نهايى براي روستاى هدف گردشگرى، اين مصوبه بايد به تهران ارجاع داده شود و مصوبه نهايى هيئت وزيران را دريافت كند.

اين منطقه را به اين خاطر گوراب نامگذارى كردهاند كه در گذشــته تمامى آبها و ســيلابهاى مناطق اطراف پــس از باران به آنجا روانه مىشــد و پــس از مدت كمى در زميــن فرو مىرفت. به همين علت به اين منطقه گوراب گفتند؛ يعنى جايى كه آبها در زمين فرو مىرود.

وى با اشــاره بــه اينكــه قديمىترين كتابــى كه نام گوراب در آن ذكر شــده، مجموعه »ويس و رامين« نوشته »فخرالدين اســعد گرگانى« است، خاطرنشان كرد: زمان و عوامل فرسايشــى طبيعى و انســانى هنوز نتوانسته موجب ازبينرفتــن اين تپه تاريخى شــود. اين تپــه در تاريخ 24 اسفند سال 1353 در فهرست آثار ملى ايران به ثبت رسيد. گفتنى اســت در تاريخ ملاير در رابطه با ماجراى يافتن دژ تاريخى روســتاى گوراب چنين آمده است: كشاورزى از اهالى روســتاى گوراب در هنگام شخمزدن زمين به قطعه ياقوت بزرگ سرخرنگى برمىخورد و آن را پنهان مىكند؛ اما خبر پيداشــدن گنج از ديد اهالى روستا دور نمىماند و مردم براى يافتن گنج به زمين مرد كشــاورز و دژ گوراب هجو ممىآورند.

هميــن امر حاكــم منطقــه را وامىدارد كــه موضوع را بررســى كند. مأموران حاكم پس از جســتوجو، قطعه ياقــوت مذكور را مىيابند و حاكــم منطقه هم آن را براى دولــت مركزى مىفرســتد. در تهــران زيبايــى، بزرگى و منحصربهفــردى ياقــوت بهقــدرى جلب توجــه مىكند و حساســيت رضاخــان را برمىانگيــزد كه دســتور پيگيرى موضــوع را بــه تيمورتــاش (وزيــر دربار) مىدهــد و او را به ملاير گســيل مــىدارد. تيمورتاش دســتور را انجام مىدهد اما چون شــىء ديگرى دســتگيرش نمىشود، اهالى را از كندوكاو برحذر مــىدارد و پرونده را مختومه اعلام مىكنــد. اين موضــوع تا دهه 40 خورشــيدى مســكوت مانــده بــود تا اينكــه دكتر نرســى جعفرى، باستانشــناس و جامعهشــناس كــه از اهالــى ملاير اســت، بــه موضوع علاقهمنــد مىشــود و دوباره باب پژوهــش را در اينباره مىگشــايد و براى يافتن هويت اين ياقوت به اهتمام جدى دستمىزند.

همكاران ديرينهشناس او بدين نتيجه مىرسند كه در حدود دوهزار سال پيش اين ناحيه حالت باتلاقى و بيشهاى داشته كه مكان مناسبى براى حيات جانوران وحشى ازقبيل گورخر و گراز بوده و همين عامل به احتمال قريب به يقين بايد بهرام گور را به اين منطقه كشانده باشد.

همچنين در تاريخ آمده كه بهرام گور به هنگام شكار گورخر در بيشــهاى ناپديد شــده اما مورخان از ذكر مكان دقيق اين واقعه سخنى نگفتهاند. همين عامل احتمال درستى گفتههــاى دكتر جعفرى و همكارانش را بيشــتر مىكند كه اين ياقوت متعلق به بهرام گور ساســانى بوده و روســتاى گوراب همانگونه كه از نامش برميآيد، شــكارگاه بهرام بوده است.به احتمال زياد روستاى گوراب همان جايى بوده كه بهرام گور ساســانى در آن بهدنبال شــكار رفت و ديگر بازنگشت.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.