ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲﺷﺪ

ﻗﺎﺿﻲ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻛﻬﺮﻳﺰﮎ ﻭ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ:

Vaghay Ettefaghie - - News -

ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﺩ ﻣﺘﺨﻠﻒ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﻨﺪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺭﺍ

ﻫﺎ ﻭ ﺗﺨﻠﻔﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻲﺯﻧﺪ. ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺟﻠﺐ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ، ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺑﺎ ﻗﺎﺿﻲ ﻣﺘﺨﻠﻒ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺷﻮﺩ. ﭘﺴﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻛﻨﻨﺪ؛ ﻣﺜﻞ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﺮﺗﻀﻮﻱ. ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﻲ ﻳﺎ ﺑﺮﻛﻨﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺴﻨﺪﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﻨﺪ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺗﺨﻠﻒ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻛﻨﻴﻢ، ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺷﻼﻕ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺯﻩﺯﺩﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﺪﺷﻪﺩﺍﺭ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﺨﻠﻔﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﺸﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺷﻮﺩ، ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻛﺮﺩﻡ. ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺗﺒﻌﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺟﻨﺠﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ، ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻤﺎﺱ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ؟ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻡ. ﻗﺒﻼ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥﻋﺎﻟﻲ ﻛﺸﻮﺭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺷﻌﺒﻪ ۶۷ ﺭﺍ ﺻﺎﻟﺢ ﺑﻪ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻗﺒﻼ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻫﻴﭻ ﺗﺨﻠﻔﻲ ﺍﺯ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﻮﺩ. ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺷﻜﺎﺕ ﻭ ﺩﻻﻳﻞ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻥﻋﺎﻟﻲ ﻛﺸﻮﺭ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﺍﻳﻢ ﻋﺎﺩﻱ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻼﺣﻴﺖ ﺷﻌﺒﻪ ۶۷ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺷﺪﻳﻢ.

ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺍﺑﻼﻍ ﻛﺮﺩﻳﻢ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻧﻪﺍﻱ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﮒ ﺍﺧﻄﺎﺭﻳﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺳﺎﻳﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺑﺤﺚﻫﺎﻳﻲ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺷﻜﺎﺕ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩ ﻣﺒﻨﻲﺑﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﺎﻳﺖﻫﺎ ﺍﺻﻼ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﻪ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﺋﺖ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺑﻄﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺷﻜﺎﻳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺪ، ﺷﻜﺎﻳﺖﻫﺎﻱ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺪﺭﮎ ﺑﻮﺩ. ﻛﺪﺍﻡ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻛﺮﺩﻳﺪ؟ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺁﺳﻴﺐﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻦ ﺳﻔﺮ ﺍﺳﺘﺎﻧﻲ ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺑﻮﺩ. ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻃﺮﺡ ﻛﺪ ﺭﻫﮕﻴﺮﻱ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﺗﻴﻢ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻳﻚ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻚ ﻛﺪ ﺭﻫﮕﻴﺮﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ۰۴ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﺩﺳﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.

ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺑﻄﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻛﺎﺷﺎﻥ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻲ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺎﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺩ ﺷﺪ. ﺷﻜﺎﻳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺪ ﺷﻜﺎﻳﺖﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺳﺎﺱ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺪﺍﻡ ﺷﻜﺎﻳﺖ؟ ﻣﺜﻞ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻣﺠﻠﺲ ﺷﻮﺭﺍﻱ ﺍﺳﻼﻣﻲ؛ ﻣﺠﻠﺲ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﺑﻮﺩﺟﻪ، ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﻭ ﻭﺭﺯﺵ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﻮﻝ ﻣﺘﺮﻭ ﻛﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺩﻻﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺩﻻﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥﻫﺎ ﻣﺼﻮﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺷﻜﺎﻳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻓﻘﻂ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﻤﻴﺴﻴﻮﻥ ﺍﺻﻞ ۰۹ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟

ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ، ﺑﻠﻪ ﻭ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﻤﻴﺴﻴﻮﻥ ﺍﺻﻞ ۰۹ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻳﻚ ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻢ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺩﺍﺩﻳﺪ ﺍﻣﺎ ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﺑﻠﻪ، ﺍﺣﻀﺎﺭﺵ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺍﻣﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ ﺣﻀﻮﺭ، ﻗﺎﻧﻮﻧﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﻣﻲﻛﺮﺩﻳﺪ؟ ﻗﺎﻧﻮﻧﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻧﻘﺺ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ.

ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺭﻫﺒﺮ ﺷﺒﻜﻪ ﻛﻼﻫﺒﺮﺩﺍﺭﻱ ﺑﻮﺩ

ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺷﻤﺎ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻛﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ ﺣﻜﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ۵۱ ﺳﺎﻝ ﺣﺒﺲ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﻛﺎﻫﺶ ﻳﺎﻓﺖ.

ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺷﺒﻜﻪ ﻛﻼﻫﺒﺮﺩﺍﺭﻱ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ۵۱ ﺳﺎﻝ ﺣﺒﺲ ﺻﺎﺩﺭ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺍﻣﺎ ﺩﻳﻮﺍﻥﻋﺎﻟﻲ ﻛﺸﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﻛﺎﻫﺶ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺷﺒﻜﻪ ﻛﻼﻫﺒﺮﺩﺍﺭﻱ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﺃﻱ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﻛﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﻳﻮﺍﻥﻋﺎﻟﻲ ﻛﺸﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﺤﺚ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ۵۱ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ۵ ﺳﺎﻝ ﺣﺒﺲ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﻮﺩ ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺑﺖ ﺗﺨﻠﻔﺎﺕ ﻭ ﺟﺮﺍﻳﻢ ﻋﻤﺪﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻣﺴﺌﻮﻻﻥ ﻫﻢ ﻫﻮﺷﻴﺎﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﺶ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ ﺍﻭﻝ ﺭﻳﺎﺳﺖﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻛﻠﻴﺪ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ، ﻗﻮﻩﻗﻀﺎﺋﻴﻪ ﺧﻮﺏ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺩﻻﻳﻞ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ. ﭼﺮﺍ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺘﻬﻤﺎﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﺷﺪ؟ ﻣﻦ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲﺩﺍﺩﻡ ﻛﻪ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺑﺎ ۸۷ ﻣﺘﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﺷﻮﺩ. ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻬﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦﻃﻮﺭ ﻧﺸﺪ.

ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲﺭﺳﻴﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺘﻬﻤﺎﻥ ﺍﻏﻔﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺑﻲﺍﻃﻼﻋﻲ ﭼﻚﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻳﺎ ﺩﻭ ﭼﻚ ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺣﻜﻢ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﺋﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺎﺑﺖ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺩﺭﺻﺪ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺗﻴﻢﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﻴﻤﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﭼﻚ ﻧﻘﺪ ﻣﻲﻛﺮﺩ. ﺁﻥ ﺗﻴﻤﻲ ﻛﻪ ﭼﻚ ﻧﻘﺪ ﻣﻲﻛﺮﺩ، ﺭﻫﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎﻧﺪﻱ ﺭﺍ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﺷﺎﻥ ﻧﻘﺪ ﻛﺮﺩﻥ ﭼﻚﻫﺎ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﺻﺪ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻼﻉ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺣﻴﻤﻲ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﺑﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺳﺮﺧﻮﺵﺷﻬﺮﻱ ﻭ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﺑﺪﺍﻟﻲ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﺑﺪﺍﻟﻲ ﺩﻓﺎﻋﻴﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺒﻲ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺑﺪﺍﻟﻲ ﺣﺒﺲ ﺍﺑﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺑﻪ ۵۱ ﺳﺎﻝ ﺣﺒﺲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮﺩ. ﺑﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻛﺮﺳﻨﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ ﻧﻜﺮﺩﻡ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺣﻀﻮﺭﺗﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻌﺒﻪ ۶۷ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻛﻴﻔﺮﻱ، ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻛﺮﺳﻨﺖ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؟ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻛﺮﺳﻨﺖ ﺩﺳﺖ ﻧﺰﺩﻡ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ ﻧﻜﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻲﺭﺳﻴﺪﻡ. ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺠﻴﻤﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺭﺳﻴﺪﻡ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﻧﺰﺩﻡ.

ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﺍﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻛﺮﺳﻨﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻗﺒﻠﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺷﻌﺒﻪ ﻫﻢ ﻋﺮﺽ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ؟

ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺷﻌﺒﻪ ۶۷ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚﺳﺮﻱ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺑﺘﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻲﺷﻮﺩ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚﺳﺮﻱ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﺩﺳﺖﺧﻮﺭﺩﻩ ﻛﺮﺩ. ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻥ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻳﻚ ﺗﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﻭﻗﺖ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﺻﻼ ﻭﻗﺖ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎﻳﻠﻲ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻗﻀﺎﻳﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.

ﻃﻲ ۰۱ ﺳﺎﻝ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ ﻓﻘﻂ ۲ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻜﻢ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﺩﺍﺩﻡ؛ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻀﺎﻱ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﻭ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻱﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻛﺮﺩﻳﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎﻱ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ، ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎﻝ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ. ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻻﻥ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻲ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ، ﺗﺄﺳﻒ ﻣﻲﺧﻮﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ. ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻢ. ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻜﻢ ﺑﻪ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﻧﺸﺮﻳﻪ ﺩﺍﺩﻳﺪ؟ ﺩﺭ ۰۱ ﺳﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻛﺮﺩﻡ، ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﻳﻚ ﻳﺎ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻜﻢ ﺑﻪ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﺩﺍﺩﻡ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻀﺎﻱ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﻧﻘﺪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥﺩﺍﺩﻥ ﺭﺍﻩﺣﻞ ﻭ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺭﺍ ﺳﻼﺡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺘﻢ، ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎﻱ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻱﻧﻤﻲﻛﺮﺩﻡ. ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﺑﻬﺎﺭ، ﻛﺎﻭﻩ ﺍﺷﺘﻬﺎﺭﺩﻱ ﻣﺪﻳﺮﻣﺴﺌﻮﻝ ﻭﻗﺖ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻼﻕ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﻛﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺣﻜﻢ ﺗﻌﻠﻴﻘﻲ ﺻﺎﺩﺭ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﺁﻗﺎﻱ ﺍﺷﺘﻬﺎﺭﺩﻱ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮﺩ. ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻱ ﺩﻳﻜﺮ ﻣﺜﻞ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺑﻬﺎﺭ ...ﻭ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻛﻨﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦﺣﺎﻝ، ﺭﻭﺍﺑﻄﻢ ﺑﺎ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎﻟﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻢ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻫﻴﺄﺕ ﻣﻨﺼﻔﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺑﺤﺚ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻨﺒﻊ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺳﺨﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ۶۱ ﺻﻔﺤﻪﺍﻱ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﺎﭖ ﻛﻨﺪ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.