ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﺮﺍﻣﭗ

Vaghay Ettefaghie - - News -

ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﻧﺎﻟﺪ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩﺷﻴﻔﺘﻪ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻛﻮﺗﺎﻩﻣﺪﺕ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻲ، ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻱ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻲ، ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﺷﻌﺎﺭﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺭﺅﺳﺎﻱﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻳﭽﺎﺭﺩ ﻧﻴﻜﺴﻮﻥ، ﻧﺎﺍﻣﻨﻲﻫﺎﻱ ﺭﻭﺍﻧﻲ ﻭ ﺳﻮﮔﻴﺮﻱﻫﺎﻱ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﻴﻜﺴﻮﻥ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺅﺳﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻴﻨﺪﻭﻥ ﺑﻲﺟﺎﻧﺴﻮﻥ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺖ ﺍﻓﺮﺍﻃﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻋﻴﻦﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﻛﻨﮕﺮﻩ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﻳﺎﺳﺖﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻘﻄﻪﻋﻄﻔﻲ ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ، ﺗﺌﻮﺩﻭﺭ ﺭﻭﺯﻭﻟﺖ، ﺭﻫﺒﺮ ﻛﻨﺸﮕﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻭﻭﺩﺭﻭ ﻭﻳﻠﺴﻮﻥ ﺑﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺳﻨﺖﻫﺎﻱ ﻧﻴﻢﻛﺮﻩﺍﻱ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺭﺍ ﺷﻜﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ، ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﻱ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﺯﺑﻴﻦﺭﻓﺘﻦ ﻧﻔﻮﺫ ﺍﺑﺮﻗﺪﺭﺕ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻮﺭﻭﻱ ﺷﺪ ﻭ ﺗﻼﺵﻫﺎﻱ ﻣﻴﺨﺎﺋﻴﻞ ﮔﻮﺭﺑﺎﭼﻒ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ، ﺑﺎﻋﺚ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﭘﺎﺷﻲ ﺷﻮﺭﻭﻱ ﺳﺎﺑﻖ ﺷﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦﺣﺎﻝ، ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﻭ ﺯﻳﺮﻛﻲ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻛﺮﻩ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ﺭﻳﮕﺎﻥ، ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺟﻮﺭﺝ ﺍﭺ ﺩﺑﻠﻴﻮ ﺑﻮﺵ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺟﻨﮓ ﺳﺮﺩ، ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ، ﻣﻬﻢ ﺑﻮﺩ.

ﺁﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻲ ﻗﺎﺑﻞﻗﺒﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺫﻛﺮ ﻣﺜﺎﻝ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﻴﻼﺩﻱ، ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭﻝ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ؟

ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﻧﻜﻠﻴﻦ ﺩﻻﻧﻮ ﺭﻭﺯﻭﻟﺖ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻜﻴﻢ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻧﻈﺎﻡ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠﻲ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۰۴۹۱ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﭼﺸﻢﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﭼﻨﺪﻗﻄﺒﻲ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺭﻣﺎﻥ ﺟﻮﺭﺝ ﺍﻭﺭﻭﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻭﻣﻦ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﻱ ﺷﺮﻗﻲ ﻭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ، ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻱ ﺷﻮﺭﻭﻱ ﻗﻮﻱﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ ﻭ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻭﻗﻄﺒﻲ، ﻣﺪﺕ ﻃﻮﻻﻧﻲﺗﺮﻱ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺁﻳﺰﻧﻬﺎﻭﺭ ﻳﺎ ﺑﻮﺵ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﺮﺗﺮﻱ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻲﺷﺪ )ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﻛﻪ ﺑﻪﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺘﻨﺎﻡ، ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺗﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺭﻭﻱ ﺩﺍﺩ(.

ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﻪﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﻭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻱ ﻣﻄﻠﻮﺏ، ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺳ ﺎﺧﺘﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻧﻮﻋﻲ ﺑﺮﺗﺮﻱ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ، ﺗﺼﻤﻴﻢﻫﺎﻱ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ، ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻱ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ، ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﻲﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ، ﺣﺘﻲ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻣﺸﺨﺺ، ﻳﻚ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻧﺤﻮﻩ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺍﻭ، ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﺍﺳﺖ؟ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻗﻴﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺤﻘﻘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻼﺵ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻧﺤﻮﻩ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺩﺭ ﺷﺮﻛﺖﻫﺎ ﻳﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎﻱ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﮔﻴﺮﻱ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ، ﺑﻪ ﺁﻣﺎﺭ ۰۱ ﺗﺎ ۵۱ ﺩﺭﺻﺪﻱ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻲ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﮔﻴﺮﻱ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﻱ ﺧﻄﻲ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻱ ﻭﺍﻗﻌﻲ، ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﺴﺎﺁﭘﺎﺭﺗﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎﻱ ﺟﻨﻮﺑﻲ، ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻧﻠﺴﻮﻥ ﻣﺎﻧﺪﻻ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.

ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﺤﺮﺍﻥﻫﺎﻱ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ، ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ، ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻝﮔﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۰۰۰۲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﻣﻲﺭﺳﻴﺪ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﺑ ﺎ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻨﮓ ﻣﻲﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻋﺮﺍﻕ ﻧﻤﻲﺟﻨﮕﻴﺪ. ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻲ، ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ »ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺮ« ﻫﺴﺘﻨ ﺪ ، ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢﮔﻴﺮﻱﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﯼ، ﺣﺘﻲ ﺑﺎ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﻛﻮﭼﻚ ۰۱ ﺗﺎ ۵۱ ﺩﺭﺻﺪﻱ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻱ ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻱ ﻋﻤﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍﺑﺮﺕ ﻓﺮﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻫﻲ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻨﮕﻞ، ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻳﻚ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﯼ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺘﻘﺎﺭﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺑﺮ ﻳﻚ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻳﺎ ﻳﻚ ﻛﺸﻮﺭ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ، ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻛﺮﺩﻥ ﻳﺎ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩﻥ ﺟﻨﮓ، ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﻏﺮﻕﺷﺪﻥ ﻛﺸﺘﻲ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﻳﻚ ﺟﻨﮓ ﺑﺰﺭﮒ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺸﻮﺩ، ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻭ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﻳﺎﺳﺖﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺍﻭ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺩﺭ ﻣﻨﺤﻨﻲ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﻭ ﺍﮔﺮﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﺒﻊ:ﭘﺮﺍﺟﻜﺖﺳﻴﻨﺪﻳﻜﻴﺖ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.