ﺁﻳﺎ ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻪﺍﻱ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ؟

Vaghay Ettefaghie - - News - ﻳﻮﺷﻜﺎ ﻓﻴﺸﺮ ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﺳﺒﻖ ﺁﻟﻤﺎﻥ

ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺩﻫﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺟﻨﮓ ﻛﺮﻩ ﻭ ﺩﻭﭘﺎﺭﻩﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ، ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﻣﻬﺎﺭﻧﺸﺪﻧﻲﺗﺮﻳﻦ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻲ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎﺗﺮ- ﻭ ﻋﻠﻲﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻣﻬﺎﺭﺗﺮ- ﺍﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ، ﺭﮊﻳﻢ ﺑﺮﺟﺎﻱﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺟﻨﮓ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ؛ ﺩﺍﻳﻨﺎﺳﻮﺭﻱ ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻨﻴﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻭﺍﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺣﺎﻝ ﺁﻧﻜﻪ ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺪﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﻴﻦ، ﺍﺻﻠﻲﺗﺮﻳﻦ ﻣﺘﺤﺪ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﻣﻲ ﻣﺎﻟﻲ ﺁﻥ، ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻣﺪﺭﻥﺳﺎﺯﻱ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻓﺰﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ، ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺤﻖ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻫﻤﻴﻦﺭﻭ ﺣﺰﺏ ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻛﺮﻩ، ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﻛﻴﻢ )ﺟﻮﻧﮓ ﺍﻭﻥ(، ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻱ ﺩﻳﻜﺘﺎﺗﻮﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻤﺐ ﻫﺴﺘﻪﺍﻱ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻞ ﺁﻥ ﺿﺮﻭﺭﻱ ﺍﺳﺖ، ﺭﻭﻱ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺵﻫﺎﻱ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ ﻭ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺘﻦ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﺗﺒﺪﻳﻞﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﺸﻲ ﻫﺴﺘﻪﺍﻱ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﺻﺮﻓﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻗﻲﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻣﻮﺷﻚﻫﺎﻱ ﻣﺠﻬﺰ ﺑﻪ ﺑﻤﺐ ﻫﺴﺘﻪﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﻭ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺁﻥ، ﺳﺌﻮﻝ، ﮊﺍﭘﻦ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻛﺮﺍﻧﻪﻏﺮﺑﻲ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻱﺷﻤﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ.

ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ، ﺳﺎﻣﺎﻧﻪ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻮﺷﻜﻲ ﺩﺭ ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎﻱ ﭘﻴﺸﻴﻦ )ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ( ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻣﻮﺷﻚﻫﺎﻱ ﻗﺎﺭﻩﭘﻴﻤﺎ ﺑﻪﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺪﻑ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻥﻓﺮﺍﻧﺴﻴﺴﻜﻮ ﻭ ﻟﺲﺁﻧﺠﻠﺲ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻬﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻨﮓ ﻗﻠﻤﺪﺍﺩ ﻣﻲﻛﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺭﻧﮕﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺗﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮓ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻧﺎﺭﻧﺠﻲ ﺑﻪ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﻛﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺭﺍﻩﺣﻞ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ- ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﻣﻬﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ- ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ، ﮔﺰﻳﻨﻪ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺑﻪ ﮔﺰﻳﻨﻪ ﺍﺻﻠﻲ ﺑﺪﻝ ﻣﻲﺷﻮﺩ.

ﺗﺤﻮﻻﺕ ﻛﻨﻮﻧﻲ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻱ ﺣﺎﺩﺙ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪﻟﺤﺎﻅ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﺑﻪﺷﺪﺕ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ. ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﻭ ﮊﺍﭘﻦ- ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻭ ﺷﺮﻛﺎﻱ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩ- ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻗﺮﻳﺐﺍﻟﻮﻗﻮﻉ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻮ ﭼﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺳﻴﻪ، ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ، ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻱ ﻫﺴﺘﻪﺍﻱ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﺑﻪﻃﻮﺭ ﺧﺎﺹ، ﭼﻴﻦ، ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﺗﻠﻘﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ. ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﭼﻴﻦ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﻧﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺭﺗﺶ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻱ ﮊﺍﭘﻦ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۰۳۹۱ ﺍﺯ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻝ ﭼﻴﻦ )ﻣﻨﭽﻮﺭﻱ( ﻳﻮﺭﺵ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﭼﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻛﺮﻩ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺩﻫﻪ ۰۵۹۱، ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﻗﻮﺍﻱ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻳﺎﻟﻮ ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﭼﻴﻦ ﺑﻮﺩ.

ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ، ﭼﻴﻦ ﺑﻪ ﻗﻴﻢ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺣﺘﻲ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺟﻨﮓ ﺳﺮﺩ ﺑﻪ ﺣﺎﻣﻲ ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ. ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺎﻻ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻲﺍﻓﻜﻨﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﮊﺍﭘﻦ ﻭ ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﻧﻴﺰ )ﻗﺪﺭﺕ( ﺑﺎﺯﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻲ ﺍﺗﻤﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ.

ﺭﻭﺩﺭﺭﻭﻳﻲ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺩﺭ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻨﺎﺭﻳﻮﻳﻲ ﻛﺎﺑﻮﺱﻭﺍﺭ ﺑﺪﻝ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻼﺡﻫﺎﻱ ﺍﺗﻤﻲ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻱ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻣﺠﻬﺰ ﺑﻪ ﺳﻼﺡ ﺍﺗﻤﻲ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺎﺭﻳﻮﻫﺎ ﻋﻮﺍﻗﺒﻲ ﺟﺪﻱ، ﻓﺮﺍﻱ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻳﻲ ﺁﻧﻲ ﺩﺭ ﭘﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ، ﺗﻌﺠﻴﻞ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻮﺷﻚﻫﺎﻱ ﺑﺎﻟﺴﺘﻴﻚ ﻗﺎﺭﻩﭘﻴﻤﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ، ﮔﺰﻳﻨﻪﺍﻱ ﻣﺆﺛﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺎﻻ، ﺩﻭﻧﺎﻟﺪ ﺗﺮﺍﻣﭗ، ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﭼﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻱ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺳﻠﺴﻠﻪﺳﻔﺮﻫﺎﻱ ﺍﺧﻴﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺭﺷﺪ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ، ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺟﺪﻳﺪ، ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺩﺭ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﻠﻘﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ ﺁﻧﮕﻼ ﻣﺮﻛﻞ، ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﺁﻟﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺑﻪ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﺳﻔﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺭﻛﺲ ﺗﻴﻠﺮﺳﻮﻥ، ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺳﻴﺎﻱﺷﺮﻗﻲ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺟﻴﻤﺰ ﻣﺘﻴﺲ، ﻭﺯﻳﺮ ﺩﻓﺎﻉ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻓﻮﺭﻳﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﻔﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺗﻴﻠﺮﺳﻮﻥ ﺩﺭ ﻛﺮﻩﺟﻨﻮﺑﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﻭﻱ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥﺑﺨﺶ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﺯ»ﺗﻬﺪﻳﺪﻱ ﻓﻮﺭﻱ« ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺳﺮﺁﻣﺪﻥ »ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺻﺒﻮﺭﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ« ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﺍﮎ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺭﺋﻴﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺳﺎﺑﻖ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ »ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺰﻳﻨﻪﻫﺎ ﺭﻭﻱ ﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ« ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﮔﺰﻳﻨﻪ ﻧﻈﺎﻣﻲ.

ﻟﺤﻦ ﺗﻨﺪ ﻭ ﺗﻴﺰ ﺗﻴﻠﺮﺳﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺭﺍﻩﺣﻠﻲ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﻱ ﻣﺬﺍﻛﺮﻩ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩ، ﭼﻴﻦ ﻭ ﻛﺮﻩﺷﻤﺎﻟﻲ ﺑﻴﻨﺠﺎﻣﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﺭﺥ ﻧﺪﻫﺪ، ﭼﻪ؟ ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻪﺍﻱ ﻳﺎ ﺟﻨﮓ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﺩﺭ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ، ﻣﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻣﻲ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ، ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡﻭﻛﻤﺎﻝ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻛﻨﺪ، ﺩﺭﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺰﻳﻨﻪﻫﺎ ﺭﻭﻱ ﻣﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺷﻮﺍﺭﻱﻫﺎ، ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺭﺍﻩﺣﻞ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺍﺳﺖ.

ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺭﺍﻩﺣﻞ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﻭ ﭼﻴﻦ، ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮕﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻧﻜﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺜﺎﻝ، ﺩﻭﻟﺖ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ ﺗﻬﺎﺟﻤﻲ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﭼﻴﻦ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﭼﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻋﻴﺎﻥﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩ، ﺣﺘﻲ ﺗﺤﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖﺟﻤﻬﻮﺭﻱ ﺗﺮﺍﻣﭗ، ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺗﺜﺒﻴﺖﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﺪ. ﭼﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻛﻨﺪ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺗﺜﺒﻴﺖﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺖﻭﻳﻜﻢ ﺑﺪﻝ ﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻞﻭﻓﺼﻞ ﻧﺰﺍﻉ ﺩﺭ ﺷﺒﻪﺟﺰﻳﺮﻩ ﻛﺮﻩ ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻣﻨﺒﻊ:ﭘﺮﺍﺟﻜﺖﺳﻴﻨﺪﻳﻜﺖ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.