٩ کلمه جادویی برای نجات زندگی مشترک

Vizhenameh - - News - روژان سری

در زندگــی مشــترک کلماتــی وجــود دارنــد کــه زیاد بــه زبــان آورده نمیشــوند. شــاید بــه خاطر خجالت، شاید هم غرور یا .... زوج درمانگران کلماتــی را فهرســت کرده انــد که ممکن اســت در دســته باال قــرار بگیرند اما بــه زبان آوردنشــان، هر ازدواجــی را نجات خواهد داد: این ۹ کلمه جادویی عبارتند از: من اشــتباه کردم، معذرت میخواهم و لطفاً من را ببخــش. ازدواج مثل یک ورزش روزانه اســت. یک تمرین مداوم در بخشایش و پشیمانی. در جهــان زوج ایــدهآل وجــود نــدارد، همه اشــتباه میکنند و اشتباههایشان روی اعضای خانواده تأثیر میگــذارد. با این حال، هنوز میتــوان نزدیکترین افراد به ایدهآل را تشــخیص داد. میشود با تمری ِن گذشــت؛ بــه آن چــه از بینقصــی و خوشــبختی میشناسیم نزدیک و نزدیکتر شد. «من اشــتباه کردم»/غــروری که درون تــک تک ما وجود دارد از این عبارت متنفر اســت. اما در زندگی زناشــویی، وقتــی بحــران بــه وجــود میآیــد، اولین غریــزه هرکــدام از مــا اثبــات بیگناهــی خودمان و در مقابل، تأکید بر تقصیر همســرمان اســت. غرور زخمخورده ما میخواهد با بازگشت حق به جانب خــود، نجــات پیــدا کند امــا این حــق بــه جانبی به هیــچ عنــوان راه حل ماجــرا نیســت، در واقع فقط آتش درد را به شــعله خشم تبدیل میکند و باعث میشــود حتی به این فکر نکنیم که با کلمههایمان چــه کســانی آزار میبینند. این آتــش باید خاموش شــود، از محاکمه دســت بردارید و این ســه کلمه را –حتی آرام- به زبان بیاورید. «معذرت میخواهم»/ هنگام اشــتباه کردن، شــرم اولیــن و طبیعیترین پاســخ روانی ماســت. جوابی به شــناخت ِن گناه یا اشــتباه، چه خودخواســته و چه ناخواســته، کــه بــر دیگــران تأثیــری منفــی داشــته اســت. با عذرخواهــی و درد دل با دیگــران درمورد اشــتباههایمان، تنهــا وقتــیً باورکردنــی جلــوه میکنیــم کــه قلبمــان عمیقــا از کاری کــه کردیــم شکســته باشــد. وقتی از همســرم به شــیوه درست معذرت میخواهم، لبخند نمیزنم، شــاد نیستم. غــم و شــرم احساســات ســبک و گذرایی نیســتند، سنگینیشان باید دیده و حس شود. گریه نمیکنم، خواهش هم نمیکنم، نمایش اجرا نمیکنم. تنها دلــم میخواهــد کــه از صمیــم قلــب درک کند که فهمیدهام ناراحتش کردم و عمیقاً بابتش ناراحتم. فهــم و درک مــا از عمق عذرخواهی همســرانمان اهمیت بســیار زیــادی دارد چــون عذرخواهیهای ســطحی معموالً بــه بخشــایش ختم نمیشــوند، حتی اگر در ابتدا این طور به نظر برسد. «لطفــاً من را ببخــش»/ با وجــود این کــه اعتراف به اشتباه و تأسف از آن هر دو دردناک هستند، با انجام دادنشــان نتیجــه دلپذیری در انتظار مــا خواهد بود: بخشــایش. وقتی خطایی میکنیم که به همراهان و اطرافیانمان ضرر میرســاند، باید دست دوستی به سمتشان دراز کنیم و بدانیم آیا دوباره ما را همراهی خواهنــد کــرد یا نــه. ایــن خواســته کوچکی نیســت، وقتی –چه غیرعمدی و چه از قصد- مرتکب عملی میشــویم که عزیزانمــان را میرنجاند، بــا ایمان به جایــگاه آنــان در زندگــی خودمــان، میشــود دوباره پیوندهــا را برقرار کــرد. من معموالً صرفــاً برای این عذرخواهی میکنم که از موضوع عبور کنیم. روحم بــا عذرخواهی بــه آرامش میرســد و قلبم دوســت دارد از شــرم رهــا شــود و ذهنم خواهــش میکند که به موضوعی غیر از شکســتم بپردازد، اما درخواست بخشــایش من نبایــد صرفاً از روی خســتگی باشــد، بخشــایش تصویــر ذهنــ ِی مــا را از همدیگــر دوبــاره بــه حالــت اول برمیگردانــد. میتوانــم از همســرم درخواست بخشــش کنم چون «بخشش کار بزرگان اســت» و خــب البته با هر بار درخواســت بخشــش، شاید به گونهای خودمان، خودمان را میبخشیم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.