“Alexander vocht voor wat hij waard was, tot een pijl zijn long door­boor­de.”

Alles over Geschiedenis - - Geschiedenis In Beeld -

strand ge­krui­sigd, 4000 kwa­men om tij­dens de strijd, een paar kre­gen gra­tie en meer dan 30.000 in­wo­ners wer­den als slaaf ver­kocht.

De­ze com­bi­na­tie van on­mo­ge­lij­ke bouw­kunst en bloe­de­ri­ge ver­gel­ding werd nog eens her­haald in het noor­den van In­dia bij de Slag om Aor­nos in 327 v.Chr. In slechts ze­ven da­gen en ze­ven nach­ten bouw­de zijn le­ger een ge­ïm­pro­vi­seer­de hou­ten brug over een ra­vijn, ge­volgd door de mas­sa­moord op de Aś­va­kas-stam.

Hoe­wel de Grieks­ta­li­ge Bran­chi­dae Alexander met open ar­men ver­wel­kom­den, wer­den ze als­nog ver­moord toen bleek dat hun voor­ou­ders had­den sa­men­ge­werkt met de Achae­me­niden. An­de­re ver­de­di­gen­de par­tij­en wer­den om­ge­bracht om­dat ze zich te laat over­ga­ven, of hen werd een vei­li­ge af­tocht be­loofd om ze ach­ter hun mu­ren uit te lok­ken – recht in de spe­ren van de Ma­ce­do­ni­sche fa­lanx.

Hoe meer bloed er op het pant­ser van de soldaten spat­te, des te tal­rij­ker wer­den de ver­ha­len over plun­de­rin­gen, ver­nie­lin­gen, sla­ver­nij en moord. Alexan­ders bloe­di­ge re­pu­ta­tie groei­de met de ki­lo­me­ter. Hoe ver­der hij van huis was, hoe duis­ter­der zijn da­den le­ken te wor­den.

Hoe­wel de op­breng­sten van de ver­o­ve­rin­gen – buit, vrou­wen, rijk­dom en roem – enorm wa­ren, wer­den de Grie­ken de ein­de­lo­ze oor­log die hen steeds ver­der van huis voer­de moe. Alexander ging bo­ven­dien naast zijn schoe­nen lo­pen. De koning, af­kom­stig uit het bar­baar­se Griek­se ach­ter­land, be­gon zich te kle­den in Per­zi­sche ge­wa­den, train­de Per­zen voor zijn le­ger en dwong be­zoe­kers aan het hof om voor hem op de grond te gaan lig­gen – net als on­der­da­nen voor de Per­zi­sche koning der ko­nin­gen de­den. Voor­al dat laat­ste stuit­te de Grie­ken te­gen de borst: zij wa­ren er trots op nooit te bui­gen voor hun ko­nin­gen. Tot over­maat van ramp wil­de Alexander ook nog aan­be­den wor­den als een god.

Na een feest in 328 v.Chr. waar­bij de drank rij­ke­lijk vloei­de vond het on­ge­noe­gen van de Grie­ken vrucht­ba­re grond toen Cli­tus de Zwar­te – een ou­de Ma­ce­do­ni­sche ge­ne­raal die on­der Phi­lip­pus II streed en Alexan­ders le­ven in de strijd had ge­red – be­sloot dat hij er ge­noeg van had. De ge­ne­raal kwam over­eind, richt­te zich tot Alexander en ver­tel­de hem dat hij niets zou zijn ge­weest zon­der de pres­ta­ties van Phi­lip­pus, en dat al­les dat Alexander nu be­zat ver­diend was met het bloed en de of­fers van Ma­ce­do­ni­ërs. Alexander ont­stak in woe­de, gooi­de een ap­pel naar het hoofd van de ge­ne­raal en riep om zijn wach­ters en een dolk of een speer. De aan­we­zi­gen za­gen dat de si­tu­a­tie uit de hand zou lo­pen en werk­ten Cli­tus snel de ka­mer uit. Ze pro­beer­den te­ge­lij­ker­tijd de koning te kal­me­ren. Cli­tus kwam ech­ter met­een te­rug, en aan­ge­zien er toch geen weg te­rug was, ging hij ver­der met het luch­ten van zijn hart. Alexander kreeg ein­de­lijk een speer te pak­ken en wierp die recht door het hart van de ou­de ve­te­raan.

Cli­tus was één van de eer­sten die de koning uit­daag­den, maar ze­ker niet de laat­ste. In

327 v.Chr. werd een com­plot te­gen Alexander

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.