MARIE ANTOINETTE

Hoe één kop­pi­ge vrouw met haar pas­sie voor de laat­ste mo­de en een ex­tra­va­gant be­ste­dings­pa­troon een land naar de af­grond dreef.

Alles over Geschiedenis - - Eerste Pagina -

Twee wit­te paar­den trok­ken een een­za­me wa­gen door de stra­ten van Pa­rijs. Een ra­zen­de me­nig­te ver­drong zich om een glimp op te van­gen van de vrouw in de wa­gen. Haar han­den wa­ren ge­bon­den, maar de vrouw had een rech­te hou­ding en keek om zich heen met een har­de en trot­se uit­druk­king. Haar be­roem­de blon­de haar was vroeg grijs ge­wor­den en haar ooit slan­ke en ster­ke fi­guur was uit­ge­zakt door co­pi­eu­ze pa­leis­maal­tij­den. Ze zat op de wa­gen als be­vro­ren, ter­wijl de me­nig­te be­le­di­gin­gen schreeuw­de en om haar bloed riep. Haar naam was Marie Antoinette en ze was de voor­ma­li­ge ko­nin­gin van Frankrijk.

De wa­gen be­reik­te de Pla­ce de la Ré­vo­lu­ti­on en Marie Antoinette zag voor het eerst in lan­ge tijd het pa­leis Tui­le­ries, waar ze voor haar ar­res­ta­tie ge­woond had. Even door­brak iets haar ijs­kou­de hou­ding. Tra­nen stroom­den over haar ge­zicht en ze beef­de over haar he­le li­chaam, maar al snel be­heerste ze zich­zelf weer. Ze on­der­druk­te de tra­nen, ver­borg haar emo­ties en stap­te van de wa­gen. De wit­te ka­toe­nen jurk en sim­pe­le wit­te kap die ze droeg le­ken in niets op de pracht en praal waar­om zij be­kend stond. Maar zelfs zon­der sie­ra­den en kroon was het voor Marie Antoinette dui­de­lijk dat zij nog al­tijd een ko­nin­gin was. Ze was nooit iets an­ders ge­weest. Met op­ge­he­ven hoofd en een ko­nink­lij­ke hou­ding liep ze rich­ting de guil­lo­ti­ne. Het was kwart over twaalf in de mid­dag toen zij haar hals op het blok leg­de. Het mes werd los­ge­la­ten en in een frac­tie van een se­con­de kwam het le­ven van de mees­te ge­ha­te vrouw van Frankrijk tot een ein­de.

Marie Antoinette werd van­af haar ge­boor­te klaar­ge­stoomd en op­ge­voed om een ko­nin­gin te wor­den. Ze was het vijf­tien­de kind van de for­mi­da­be­le Hei­li­ge Room­se kei­ze­rin Ma­ria The­re­sa, de eni­ge vrouw die de­ze ti­tel ooit zou dra­gen. Haar doch­ter moest een brug slaan tus­sen de twee strij­den­de dy­nas­tie­ën van Habsburg en Bour­bon. Ma­ria The­re­sia was een ge­sle­pen di­plo­ma­te en ze zorg­de er­voor dat het in Pa­rijs gons­de van de ver­ha­len over haar mooie jon­ge doch­ter. De Fran­se ko­ning Lo­de­wijk XV raak­te over­tuigd dat een hu­we­lijk een goed idee zou zijn en re­gel­de een brui­loft tus­sen de jon­ge aarts­her­to­gin en zijn klein­zoon en erf­ge­naam, de toe­kom­sti­ge Lo­de­wijk XVI.

De jon­ge aarts­her­to­gin was een mooi meis­je, met een slank fi­guur en glan­zend blond haar. Maar ze was ook heel le­ven­dig en ener­giek. Ze gaf wei­nig om boe­ken en ken­nis en zocht al­tijd span­ning op. En ze was er zeer be­dre­ven in om men­sen te la­ten doen wat ze wil­de. De jon­ge kroon­prins van Frankrijk was daar­en­te­gen een stil­le, ti­mi­de jon­gen met een streng gods­dien­sti­ge in­slag. Hij ken­de gro­te pas­sies maar nog die­pe­re ang­sten en hij liet zich mak­ke­lijk om­pra­ten door lui­de, over­tui­gen­de per­soon­lijk­he­den. Zijn nieu­we echt­ge­no­te pas­te pre­cies in die be­schrij­ving.

Van­af het mo­ment dat Marie Antoinette Ver­sail­les be­trad, was ze om­ge­ven door ho­ve­lin­gen die veel meer er­va­ring had­den dan zij­zelf. Het wa­ren mach­ti­ge men­sen die te­gen al­les wa­ren waar het meis­je sym­bool voor stond: een al­li­an­tie tus­sen Frankrijk en Oos­ten­rijk. Het bleek voor haar bo­ven­dien niet mo­ge­lijk om haar po­si­tie te ver­ster­ken op de ma­nier die ko­nin­gin­nen door­gaans toe­kwam, na­me­lijk het ba­ren van een erf­ge­naam. Zij en Lo­de­wijk kre­gen de eer­ste ze­ven jaar van hun hu­we­lijk geen kin­de­ren. Dit druk­te ook zwaar op de jon­ge prins, die steeds meer leek te krim­pen on­der de sma­len­de

“Lo­de­wijk vond eten in het open­baar geen pro­bleem. Marie Antoinette had er de pest aan en at bij voor­keur

privé.”

blik­ken van de ho­ve­lin­gen. Krim­pen was wel het laat­ste wat Marie Antoinette wil­de.

De prin­ses kleed­de zich om in­druk te ma­ken. Ze had een enor­me col­lec­tie luxe zij­den jur­ken, droeg ge­par­fu­meer­de hand­schoe­nen, liep op ho­ge hak­ken en maak­te haar­zelf een me­ter lan­ger met haar uit­ge­brei­de kap­sels. Ze brak met een aan­tal hof­tra­di­ties door ma­ke-up ach­ter­we­ge te la­ten en hoe­pel­rok­ken links te la­ten lig­gen. Ze droeg in plaats daar­van sim­pe­le, vrou­we­lij­ke jur­ken die haar fi­guur be­na­druk­ten. Haar kle­ding was een stra­te­gie om te over­le­ven in Ver­sail­les. Ze ver­stuur­de er een sim­pe­le bood­schap mee: “Ik kan doen en la­ten wat ik wil!” Die bood­schap sij­pel­de ook door in haar le­vens­stijl. Ter­wijl haar man al lag te sla­pen, vier­de zij feest.

De ou­de­re ge­ne­ra­tie aan het hof vond het na­tuur­lijk al­le­maal maar niks. Een fri­vool, dom meis­je kon­den ze wel aan, maar een am­bi­ti­eu­ze en kop­pi­ge bui­ten­land­se die haar plaats niet wil­de ken­nen? Dat was een stuk ge­vaar­lij­ker. Voor­dat ze uit haar tie­ner­ja­ren was had Marie Antoinette al de no­di­ge vij­an­den ge­maakt. Wat in eer­ste in­stan­tie nog rod­dels aan het hof wa­ren, kwam al snel bui­ten de pa­leis­mu­ren te­recht. Ver­ha­len over de ko­nin­gin kwa­men in de ‘li­bel­les’ te­recht, las­ter­lij­ke pam­flet­ten die in heel Frankrijk uit­kwa­men. Voor de le­zers en schrij­vers van de­ze rod­del­blaad­jes be­te­ken­de het uit­blij­ven van een erf­ge­naam dat Marie Antoinette vreemd­ging en haar over­da­di­ge kle­ding­col­lec­tie stak het volk ex­tra diep in de­ze hon­ge­ri­ge tij­den. Re­vo­lu­ti­o­nai­re pro­pa­gan­dis­ten kon­den hun lol niet op met dit beeld van een ach­ter­lij­ke, schaam­te­lo­ze ko­nin­gin en maak­ten er gre­tig ge­bruik van. Marie Antoinette wist nog van niets, maar ter­wijl ze streed om haar po­si­tie in Ver­sail­les te ver­o­ve­ren, speel­de zij een cen­tra­le rol bij de ver­nie­ti­ging van de ko­nink­lij­ke au­to­ri­teit.

Na­dat het ko­nink­lij­ke paar ein­de­lijk een erf­ge­naam had ge­kre­gen, ver­an­der­de haar ka­rak­ter. De moe­der Marie Antoinette was steeds meer een stren­ge en in­ge­to­gen vrouw in plaats van een par­ty­girl. Maar de ver­an­de­ring kwam te laat en de re­vo­lu­ti­o­nai­re be­we­ging, die bui­ten de pa­leis­mu­ren steeds meer aan­hang kreeg, had al be­slo­ten dat de ko­nin­gin een on­mens was. Het land zat diep in de schul­den en het ge­wo­ne volk pluk­te daar de wran­ge vruch­ten van. Marie Antoinette kreeg, dank­zij haar ex­tra­va­gan­te be­ste­dings­pa­troon, de schuld van de fi­nan­ci­ë­le te­kor­ten, wat haar de bij­naam ‘Ma­da­me Dé­fi­cit’ op­le­ver­de. Er zat ze­ker een kern van waar­heid in de­ze aan­klacht. De ko­nin­gin gaf meer geld uit dan wel­ke an­de­re in­wo­ner van Frankrijk ook. Haar fa­vo­rie­ten kre­gen bo­ven­dien du­re ca­deaus en ze wei­ger­de om haar adel­lij­ke vrien­den be­las­ting te la­ten be­ta­len. De hof­hou­ding was gi­gan­tisch duur en bui­ten het pa­leis ver­hon­ger­den men­sen.

Maar Marie Antoinette had haar ei­gen strijd te voe­ren. Haar echt­ge­noot leed aan pe­ri­o­des van zwa­re de­pres­sie en had zich te­rug­ge­trok­ken uit de re­ge­ring. Zo­doen­de was de ko­nin­gin de eni­ge die de au­to­ri­teit van de mo­nar­chie nog enigs­zins kon waar­bor­gen. Hoe­wel haar moe­der haar al­tijd had aan­ge­ra­den om zich niet met po­li­tiek te be­moei­en, bleek Marie Antoinette een ster­ke po­li­tie­ke spe­ler. Maar zon­der de steun van haar echt­ge­noot moest ze in haar een­tje op­bok­sen te­gen een steeds min­der trou­we volks­ver­te­gen­woor­di­ging.

Voor de bui­ten­we­reld leek ze on­ge­naak­baar, maar van bin­nen was Marie Antoinette diep on­ge­rust over de op­stand bui­ten het pa­leis. Ze deed haas­tig de no­di­ge be­zui­ni­gin­gen in haar le­vens­stijl en ver­wij­der­de al­ler­lei du­re luxe ar­ti­ke­len uit haar pri­vé­ver­trek­ken.

“De ko­nin­gin was preut­ser dan ze leek: ze had een spe­ci­a­le man­tel zo­dat ze ge­kleed kon ba­den.”

Maar haar in­span­nin­gen wer­den gro­ten­deels ge­ne­geerd.

Op 4 ju­ni 1789 sloeg het nood­lot toe. De oud­ste zoon van Marie Antoinette en Lo­de­wijk XVI, de kroon­prins van Frankrijk, stierf. Het ko­nink­lij­ke paar was er ka­pot van: ze had­den zo lang ge­wacht op de ge­boor­te van een erf­ge­naam en nu was het kind over­le­den. Het volk kon wei­nig sym­pa­thie op­bren­gen. De dood van een prins zou door­gaans aan­lei­ding ge­weest zijn voor nationale rouw, maar het volk was te druk be­zig met de hon­gers­nood die hun ei­gen kin­de­ren be­dreig­de. De ko­nin­gin voel­de zich hier­door zwaar be­le­digd en gaf haar man het ad­vies om zijn poot stijf te hou­den, hoe­veel er ook om her­vor­min­gen ge­roe­pen werd. Voor een vrouw die haar he­le le­ven in pa­lei­zen had ge­leefd en ge­loof­de in de ab­so­lu­te au­to­ri­teit van de mo­nar­chie, ging de re­vo­lu­tie te­gen al­les in wat zij ge­loof­de en waar zij voor had ge­werkt. Als het niet goed­schiks kon, dan moest er maar ge­weld aan te pas ko­men.

De ko­nin­gin had geen en­kel be­grip voor de recht­vaar­di­ge mo­ti­va­ties en de hoop die aan de re­vo­lu­tie ten grond­slag la­gen. Zij zag al­leen de bru­te tac­tie­ken van de re­vo­lu­ti­o­nai­re lei­ders en

ze wil­de elk spoor­tje van de re­vo­lu­tie weg­va­gen. Zij zag geen op­komst van vrij­heid, maar het ont­staan van cha­os. Ze be­sloot dat de re­vo­lu­tie on­der­drukt zou wor­den met Duit­se huur­sol­da­ten.

Marie Antoinette ge­loof­de in haar diep­ste ziel dat het volk goed­aar­dig was en dat zij de au­to­ri­teit van de mo­nar­chie weer zou­den in­zien als ze ge­con­fron­teerd wer­den met ge­weld. Het was een gro­te mis­re­ke­ning. Het nieuws van de aan­val ver­spreid­de zich als een lo­pend vuur­tje door Pa­rijs en de re­vo­lu­ti­o­nai­ren be­slo­ten de wa­pens op te pak­ken. Op 14 ju­li be­storm­den zij de Bas­til­le en er vloei­de bloed in de stra­ten van de hoofd­stad.

Roy­a­lis­ten ver­lie­ten de stad hals over kop, maar de vrouw die het groot­ste ge­vaar liep bleef aan de zij­de van haar man. Ze moest toe­zien hoe de macht werd over­ge­no­men door de Nationale Ver­ga­de­ring die nu Pa­rijs re­geer­de. De ko­ning hoop­te dat de re­vo­lu­tie zou over­waai­en en be­sloot aan de ei­sen te vol­doen, in Ver­sail­les te blij­ven en zich ge­deisd te hou­den. Maar op 5 ok­to­ber trok een meu­te ra­zen­de vrou­wen naar het pa­leis om te de­mon­stre­ren te­gen voed­sel­te­kor­ten. Ze had­den één spe­ci­fiek doel voor ogen en voch­ten zich een weg het pa­leis in en door de ve­le gan­gen, recht­streeks naar de pri­vé­ver­trek­ken van Marie Antoinette. De vrou­wen ga­ven let­ter­lijk hun le­vens om Ma­da­me Dé­fi­cit di­rect te con­fron­te­ren met de wer­ke­lijk­heid.

De ko­nin­gin was in­tus­sen, bloots­voets en half­naakt, ge­vlucht naar de slaap­ka­mer van de ko­ning. Ze bracht het er ter ter­nau­wer­nood le­vend van­af. De me­nig­te ver­za­mel­de zich on­der het bal­kon en eis­te dat de ko­nin­gin zich zou ver­to­nen. Marie Antoinette had nog

“De du­re jur­ken had­den pas­sen­de na­men zo­als ‘Op­win­ding van het hart’ en ‘In­ge­hou­den

zuch­ten’.”

“De kos­ten van het hof wa­ren enorm en bui­ten het pa­leis ver­hon­ger­den men­sen.”

niet toe­ge­ge­ven aan de ei­sen van men­sen die zij als in­fe­ri­eur zag, maar in dit ge­val had ze geen keu­ze. Sa­men met haar jon­ge zoon­tje en haar doch­ter ver­scheen zij op het bal­kon. Ze was niet ne­de­rig en ver­ont­schul­dig­de zich ner­gens voor, noch vroeg ze om ge­na­de. Ze leek be­ze­ten door de ij­ze­ren wil van een sol­daat die zijn vij­and in de ogen kijkt. Toen ze zich ge­con­fron­teerd za­gen met de­ze trot­se, on­ver­zet­te­lij­ke vrouw brul­de de me­nig­te een kreet die Marie Antoinette al ja­ren niet meer ge­hoord had: “Le­ve de ko­nin­gin!”

Maar de ui­tin­gen van steun voor de ko­nink­lij­ke fa­mi­lie hiel­den niet aan. Het he­le ge­zin werd mee­ge­no­men naar het pa­leis Tui­le­ries in Pa­rijs. Ef­fec­tief za­ten ze ge­van­gen in een gou­den kooi. De ko­nin­gin zak­te weg in de bank van de koets en pro­beer­de de blik­ken van de on­be­heers­ba­re me­nig­te te ont­wij­ken. Ze haat­te het nieu­we pa­leis, want hoe­wel er eer­der ko­nin­gen had­den ge­woond, was zíj er on­der dwang naar­toe ge­bracht. Ze was woe­dend over het feit dat de he­le we­reld nu kon zien dat het god­de­lij­ke recht van de ko­ning was in­ge­perkt. Ze pro­beer­de op geen en­ke­le ma­nier haar po­pu­la­ri­teit in de stad te ver­gro­ten. Voor Marie Antoinette was één ding dui­de­lijk: de meu­te had ge­won­nen. En ze was niet van plan om de ge­van­ge­ne te blij­ven van een groep die de cha­os ver­te­gen­woor­dig­de. Na twee jaar strijd was dit de laat­ste drup­pel en de ko­nin­gin be­gon een ma­nier te zoe­ken om uit Pa­rijs te ont­snap­pen. In 1791 werd de ko­nink­lij­ke fa­mi­lie in een ge­wo­ne reis­koets de stad uit ge­smok­keld, ver­kleed als ge­wo­ne rei­zi­gers. Be­paald on­op­val­lend was het rij­tuig ove­ri­gens niet, want Marie Antoinette wil­de niet rei­zen zon­der de no­di­ge ba­ga­ge. Het zwaar be­la­den voer­tuig met ex­tra paar­den trok al snel de aan­dacht. Bo­ven­dien had de ko­nink­lij­ke fa­mi­lie de her­ken­baar­ste ge­zich­ten van heel Frankrijk en hun ont­dek­king was niet te voor­ko­men. Des­on­danks duur­de het meer dan 320 ki­lo­me­ter voor­dat ze ge­stopt wer­den. De ver­ne­der­de fa­mi­lie werd te­rug­ge­stuurd naar Pa­rijs. Stof­fig, ver­moeid en ogen­schijn­lijk ou­der dan haar 35 jaar trok Marie Antoinette door de joe­len­de me­nig­te in de stra­ten. Ze werd be­spuugd, ge­sla­gen en ge­duwd. De mo­nar­chie had er­voor ge­ko­zen om haar volk te ver­la­ten en het volk had nu een ei­gen be­slis­sing ge­trof­fen: de mo­nar­chie zou ten ein­de ko­men.

De ko­nin­gin wist dat het nut­te­loos was om steun te zoe­ken in Frankrijk. De re­vo­lu­tie was bui­ten haar con­tro­le ge­raakt en de haat te­gen haar per­soon was op­ge­laaid tot een top­punt. Ze be­sloot haar mach­ti­ge fa­mi­lie om hulp te vra­gen en wist kei­zer Le­o­pold II zo ver te krij­gen om Frankrijk te be­drei­gen. Frankrijk re­a­geer­de met een oor­logs­ver­kla­ring te­gen Oos­ten­rijk op 20 april 1792. De ‘Oos­ten­rijk­se vrouw’ was toch al een ge­ha­te fi­guur, maar nu hoor­de ze ook nog eens bij de vij­and. Bui­ten­land­se le­gers stroom­den Frankrijk bin­nen en de drei­ging was dui­de­lijk: als de ko­nink­lij­ke fa­mi­lie iets over­kwam, zou dat het Fran­se volk duur ko­men te staan. Maar het volk was net zo on­ver­zet­te­lijk als hun ko­nin­gin.

Marie Antoinette had oorlog naar Frankrijk ge­bracht en nu zou de re­vo­lu­tie háár een oorlog be­zor­gen. Op 10 au­gus­tus be­storm­de een ge­wa­pen­de me­nig­te het pa­leis en dwong de ko­ning en ko­nin­gin een klein hok­je bin­nen. Ze za­ten daar vast ter­wijl de 900 man ster­ke Zwit­ser­se Gar­de werd af­ge­slacht. Al­le waar­de­vol­le spul­len in het pa­leis wer­den ver­za­meld en op bu­reaus ge­legd, ter­wijl het ko­nings­paar moest luis­te­ren naar de dis­cus­sies over het uit­roe­pen van een re­pu­bliek en het be­ëin­di­gen van de mo­nar­chie.

Als Marie Antoinette al een he­kel had aan Tui­le­ries, was Le Tem­ple nog een hel op zich­zelf. De ko­nin­gin werd ont­daan van al­le luxe kle­ding en sie­ra­den die haar zo lang had­den ge­de­fi­ni­eerd en ze werd gru­we­lijk be­han­deld door haar be­wa­kers. Er werd rook in haar ge­zicht ge­bla­zen, ze had geen pri­va­cy en er wa­ren con­stan­te mis­han­de­lin­gen en scheld­par­tij­en. On­der de­ze slech­te om­stan­dig­he­den ging haar ge­zond­heid achteruit en ze kreeg tu­ber­cu­lo­se. Maar de slech­te kle­ding, het schel­den en de ziek­te was niet het erg­ste. Het feit dat haar ko­nink­lij­ke iden­ti­teit en haar trots haar wa­ren af­ge­no­men was veel er­ger. De fa­mi­lie was niet lan­ger ko­nink­lijk en kreeg de naam Ca­pet. Zo kwam er een ein­de aan een lan­ge lijn Fran­se ko­nin­gen die meer dan dui­zend jaar lang had­den ge­re­geerd.

In de­cem­ber werd Lo­de­wijk XVI schul­dig be­von­den aan hoog­ver­raad en ter dood ver­oor­deeld. Een maand la­ter werd hij ge­ëxe­cu­teerd. Hoe­wel het paar nooit echt goed bij el­kaar ge­past had en hoe­wel de ge­ruch­ten dat Marie Antoinette haar heil bij an­de­re man­nen had ge­zocht mis­schien niet he­le­maal on­te­recht wa­ren, was Lo­de­wijk wel de va­der van haar kin­de­ren. Ze had­den twin­tig jaar van hun le­ven ge­deeld en hij was de eni­ge vei­li­ge ha­ven die ze ge­kend had in on­ze­ke­re tij­den. Er is geen twij­fel mo­ge­lijk dat zijn dood een enor­me, droe­vi­ge schok voor Marie Antoinette moet zijn ge­weest.

Ze had al­tijd troost ge­von­den bij haar kin­de­ren, maar in ju­li werd ook haar zoon haar af­ge­no­men. Uit­ein­de­lijk werd Marie Antoinette zelf bij de laat­ste over­ge­ble­ven fa­mi­lie­le­den weg­ge­sleurd. Haar doch­ter en schoon­zus ble­ven ach­ter. De ko­nin­gin werd ver­oor­deeld tot een maand een­za­me op­slui­ting in een voch­ti­ge on­der­grond­se cel in de Con­cíer­ge­rie. Ze werd con­stant be­waakt en er was geen schijn van kans om te ont­snap­pen. Hoe dan ook hoef­de ze niet lang te wach­ten op haar lot. Op 14 ok­to­ber werd Marie Antoinette voor het Re­vo­lu­ti­o­nai­re Tri­bu­naal ge­sleept. De aan­klach­ten wa­ren meer een aan­val op haar per­soon dan op haar po­li­tie­ke rol. De ti­tels van de li­bel­les-rod­del­blaad­jes wer­den te­gen haar ge­bruikt als­of het fei­ten wa­ren. Ze zou or­gi­ën ge­or­ga­ni­seerd heb­ben in Ver­sail­les en zelf het bloed­bad te­gen de Zwit­ser­se Gar­de op­ge­zet heb­ben. Ze had Frans geld naar Oos­ten­rijk la­ten stro­men en, de wal­ge­lijk­ste aan­tij­ging, ze zou haar ei­gen zoon­tje mis­bruikt heb­ben. Op die laat­ste aan­klacht wei­ger­de de ko­nin­gin sim­pel­weg te re­a­ge­ren: “Als ik geen ant­woord geef, dan is dat om­dat ik het niet kan. Ik richt mij tot al­le moe­ders in het aan­we­zi­ge pu­bliek.” Haar on­ge­loof­lij­ke kracht en wil om te trot­se­ren was op­mer­ke­lijk, ge­zien de el­len­di­ge tijd die ze had door­ge­maakt. Maar de uit­spraak stond na­tuur­lijk al vast voor­dat ze de ka­mer ooit be­tre­den had: schul­dig.

Ge­du­ren­de haar exe­cu­tie toon­de Marie Antoinette tot het ein­de de moed en ei­gen­schap­pen van een ech­te ko­nin­gin.

Maar dat was het he­le pro­bleem. Zij wás een ko­nin­gin in el­ke zin van het woord. Ze was ge­bo­ren om een ko­nin­gin te zijn, op­ge­voed en op­ge­leid om een ko­nin­gin te zijn en ze had haar he­le le­ven de rol van een ko­nin­gin ver­vuld. Maar Frankrijk wil­de geen ko­nin­gin meer. Haar le­ven­lo­ze li­chaam werd op een wa­gen ge­gooid en haar hoofd tus­sen haar be­nen ge­legd. Haar stof­fe­lijk over­schot kwam in een ano­niem graf te­recht. Toch zal de ge­schie­de­nis Marie Antoinette nooit ver­ge­ten als ko­nin­gin van Frankrijk – ge­haat, maar een ko­nin­gin tot het ein­de.

De Re­vo­lu­tie nam Frankrijk over en het volk riep om het bloed van Marie Antoinette.

Toen Lo­de­wijk XVI de troon be­steeg op 19-ja­ri­ge leef­tijd, zat Frankrijk al diep in de schul­den.

Marie Antoinette liet schil­de­rij­en van haar en haar fa­mi­lie ma­ken waar­in ze een­vou­di­ge maar sta­ti­ge kle­ding droe­gen. Ze hoop­te haar

re­pu­ta­tie te ver­be­te­ren.

De beul knip­te het haar van de ko­nin­gin af, zo­dat de guil­lo­ti­ne be­ter zijn

werk kon doen.

Marie Antoinette had ver­wacht om le­vens­lang op­ge­slo­ten te wor­den en het doods­von­nis was een gro­te schok.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.