Mijn strijd

Alles over Geschiedenis - - Adolf Hitler -

Mein Kampf gaf een con­stant in strijd ver­wik­kel­de we­reld weer. Het be­staan was te­rug te bren­gen tot een strijd tus­sen zwak en sterk.

“Zij die wil­len le­ven, zul­len moe­ten strij­den.

Zij die niet wil­len strij­den in de­ze we­reld vol con­flict, ver­die­nen het niet om te le­ven.” Hitler was een voor­stan­der van so­ci­aal Dar­wi­nis­me, een in­ter­pre­ta­tie (en ver­draai­ing) van Dar­wins evo­lu­tie­the­o­rie, toe­ge­past op de mens­heid en sa­men­ge­vat als ‘sur­vi­val of the fit­test.’ De be­lang­rijk­ste ma­nier om sterk en zwak te on­der­schei­den was de ras­sen­the­o­rie.

Hitler zei in Mein Kampf: “Het ras­sen­vraag­stuk is niet al­leen de sleu­tel tot de we­reld­ge­schie­de­nis, maar ook tot de men­se­lij­ke cul­tuur zelf.” Ari­ërs wa­ren de hoog­ste vorm van de mens­heid en het Duit­se ide­aal­beeld was groot, sterk en met blond haar en blau­we ogen. De fy­sie­ke vi­ta­li­teit van de Ari­ër werd te­vens uit­ge­dra­gen in hun cre­a­tie­ve cul­tuur. Voor

Hitler wa­ren Ari­ërs de ‘stich­ters van de cul­tuur’. Hun ab­so­lu­te te­gen­han­ger wa­ren de Jo­den. De na­zi’s ga­ven de Jo­den weer als ras, niet als re­li­gie. Ze wa­ren on­ge­zond op elk vlak: fy­siek, men­taal en spi­ri­tu­eel.

Hitler meen­de ook dat de Jo­den geen ori­gi­ne­le cul­tuur had­den. Waar Ari­ërs cul­tuur cre­ëer­den dron­gen de Jo­den bin­nen. Ze imi­teer­den en cor­rum­peer­den al­les en ui­t­ein­de­lijk ver­nie­tig­den zij cul­tuur. Vol­gens de na­zi’s was dat pre­cies wat er in Duits­land had plaats­ge­von­den. Ter­wijl Duit­se man­nen voch­ten in de Eer­ste We­reld­oor­log, on­der­mijn­den de Jo­den de tra­di­ti­o­ne­le Duit­se cul­tuur door mo­der­ne idee­ën te in­tro­du­ce­ren zo­als het com­mu­nis­me en fe­mi­nis­me. Als ge­volg daar­van stort­te het thuis­front in el­kaar en werd de oor­log ver­lo­ren. Dit was de ‘Dol­chs­tos­sle­gen­de’ (het mes in de rug) van de ex­treem recht­se par­tij­en.

Jo­den wa­ren dus de vij­and van Duits­land en moesten ge­ë­li­mi­neerd wor­den uit zijn maat­schap­pij. Hoe gron­dig die eli­mi­na­tie moest plaats­vin­den was om­stre­den. Bo­ven­dien moesten al­le Duit­se vol­ke­ren van Eu­ro­pa ver­e­nigd wor­den in één Duit­se staat die meer ‘Le­bens­raum’ (leef­ruim­te) no­dig had. Daar­bui­ten moest het ver­ra­der­lij­ke Ver­drag van Ver­sail­les on­ge­daan ge­maakt wor­den. De lan­ge­ter­mijn­doe­len van Hitler ston­den dus vast.

De re­ac­ties op Mein Kampf en Hit­lers ge­stel­de doe­len wa­ren ge­mengd. Eco­noom Jo­han­nes Zahn schreef: “Mein Kampf le­zen was net als ge­lo­ven in de ei­sen die de Bij­bel stelt. Dit wa­ren ei­sen, maar nie­mand ge­loof­de dat die ooit hon­derd pro­cent waar zou­den wor­den.” Di­plo­maat Man­fred von Schrö­der stel­de: “Nie­mand nam het echt se­ri­eus.” Toch zei Zahn ook dat de Jood­se in­vloed in zijn ogen te groot was en Her­bert Rich­ter, die Mein Kampf “te ge­stoord” vond om uit te le­zen, was het er wel mee eens dat ver­lo­ren ge­bie­den uit WO I te­rug­ge­ge­ven moesten wor­den aan Duits­land. Hitler had blijk­baar po­pu­lai­re idee­ën aan­ge­boord met zijn boek. Hij had ze al­leen tot in het ex­tre­me door­ge­dre­ven. In eer­ste in­stan­tie ver­kocht Mein Kampf nog slecht, maar te­gen 1939 ging al­leen de Bij­bel nog va­ker over de toon­bank. In 1945 wa­ren er meer dan tien mil­joen exem­pla­ren ver­kocht.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.