DE SLAG OM IWO JI­MA

IWO JI­MA, 16 FEB – 26 MAART 1945

Alles over Geschiedenis - - Helden & Schurken -

Ter­wijl in West­Eu­ro­pa het front net her­steld was na het laat­ste gro­te of­fen­sief van de na­zi’s, had­den de Ver­e­nig­de Sta­ten zelf of­fen­sie­ve plan­nen in de Stil­le Oce­aan. Zo’n 1220 ki­lo­me­ter ten zui­den van To­kio lag het vul­ka­ni­sche ei­land Iwo Ji­ma. Het was nog geen 21 vier­kan­te ki­lo­me­ter groot, maar het ei­land had twee vlieg­vel­den die een be­lang­rij­ke rol speel­den in de Ame­ri­kaan­se stra­te­gie om Ja­pan te ver­slaan. Lan­ge­af­stands­bom­bar­de­men­ten met B­29 Su­per­fort­ress­toe­stel­len wa­ren zeer ef­fec­tief ge­weest te­gen in­du­stri­ë­le doel­wit­ten in de Ja­pan­se ge­bie­den. De vlieg­vel­den op Iwo Ji­ma zou­den de Ame­ri­ka­nen er­toe in staat stel­len om ook ja­gers mee te stu­ren als es­cor­te voor de B­29’s. Na­tuur­lijk wis­ten de Ja­pan­ners ook van het be­lang van het ei­land. Hun le­ger had Iwo Ji­ma in een gro­te ves­ting ver­an­derd, met tun­nels en meer dan 640 bun­kers. Om de lan­din­gen een kans te ge­ven wer­den de for­ti­fi­ca­ties meer dan ze­ven­tig da­gen lang be­scho­ten voor­dat de ech­te in­va­sie op 19 fe­bru­a­ri plaats­vond.

Om 8:59 in de och­tend storm­den de vier­de en vijf­de di­vi­sies van het Ame­ri­kaan­se korps ma­ri­niers aan land. Maar een­maal op het zwar­te zand­strand van Iwo Ji­ma bleek dat de voor­be­rei­den­de be­schie­tin­gen niet af­doen­de wa­ren ge­weest. Van­uit in de rots uit­ge­hou­wen ma­chi­ne­ge­weer­nes­ten en mor­tier­put­ten open­den de Ja­pan­ners het vuur. Voer­tui­gen wer­den ver­nield en het strand ver­an­der­de in een cha­os. Meer dan 2500 Ame­ri­kaan­se ma­ri­niers kwa­men om in het sper­vuur. Het was de bloe­dig­ste dag in de ge­schie­de­nis van de Ame­ri­kaan­se ma­ri­niers. De ge­vech­ten hiel­den da­gen­lang aan, ter­wijl steeds meer dui­de­lijk werd dat het tun­nel­sys­teem het groot­ste pro­bleem was. De ter­rein­winst bleef be­perkt tot een paar hon­derd me­ter per dag en el­ke keer als een stel­ling werd in­ge­no­men, ge­bruik­ten de Ja­pan­ners hun tun­nels om van­uit een an­de­re hoek de te­gen­aan­val in te zet­ten. De vloot rond het ei­land had bo­ven­dien last van kamikaze­aanvallen. Op 21 fe­bru­a­ri werd het lich­te vlieg­dek­schip USS Bis­mar­ck Sea zo zwaar ge­trof­fen dat het zonk, met een ver­lies van 318 le­vens.

De zui­de­lij­ke punt van Iwo Ji­ma werd ge­do­mi­neerd door de berg Su­ri­ba­chi. De Ame­ri­ka­nen wis­ten dit hoog­ste punt van het ei­land op 23 fe­bru­a­ri in te ne­men, waar­na een ico­ni­sche ce­re­mo­nie met een Ame­ri­kaan­se vlag plaats­vond. Naar­ma­te de dag ver­streek kwam ook de der­de ma­ri­niers­di­vi­sie aan land en het aan­tal aan­val­lers steeg tot 70.000 man. De Ja­pan­ners wa­ren nu ver­uit in de min­der­heid en na we­ken van fel­le ge­vech­ten wa­ren er in de nacht van 25 maart nog maar 300 van hen in staat te vech­ten. Aan­ge­voerd door hun be­vel­heb­ber, ge­ne­raal Ku­ri­baya­shi gin­gen ze over tot een su­ï­ci­da­le ‘ban­zai’­storm­aan­val. De char­ge werd to­taal aan flar­den ge­scho­ten en de slag om Iwo Ji­ma was voor­bij.

De bloe­di­ge ope­ra­tie om het ei­land vei­lig te stel­len werd de vol­gen­de dag of­fi­ci­eel be­ëin­digd, hoe­wel er al sinds de elf­de ja­gers vlo­gen van­af het ei­land. Eén op de drie ma­ri­niers die er voch­ten raak­ten ge­wond of sneu­vel­den. De hoog­ste Ame­ri­kaan­se dap­per­heids­on­der­schei­ding werd 27 keer ver­leend. De Ja­pan­ners ver­lo­ren zelfs 20.000 man­schap­pen. De nacht­mer­rie was nog niet voor­bij, want slechts vier da­gen la­ter zou de slag om Oki­na­wa los­bar­sten. De taai­heid en op­of­fe­rings­be­reid­heid van de ver­de­di­gers op Iwo Ji­ma en Oki­na­wa zou­den la­ter tot de be­slis­sing voor de in­zet van kern­wa­pens op Hi­ro­s­hi­ma en Na­gas­a­ki lei­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.