In vol or­naat

Een stads­om­roe­per.

Alles over Geschiedenis - - Inhoud -

DRIEZIJDIGE STEEK

BEELDBEPALEND HOOFD­DEK­SEL VAN DE OMROEPER

De steek was een po­pu­lair hoofd­dek­sel in de acht­tien­de eeuw, maar werd in eer­ste in­stan­tie niet door de omroeper ge­dra­gen. Pas toen men het be­roep een echt of­fi­ci­eel tin­tje wil­de ge­ven, kreeg hij dit hoofd­dek­sel, om­dat het ook door an­de­re ge­zags­dra­gers werd ge­dra­gen.

ZEGT HET VOORT

HIJ IS SLECHTS DE BOODSCHAPPER

Veel in­wo­ners van de stad wa­ren on­ge­let­terd en door het nieuws te dic­te­ren was ie­der­een snel op de hoog­te. Het aan­val­len van de omroeper wan­neer hij een slech­te tij­ding bracht, stond ge­lijk aan hoog­ver­raad. “Schiet niet op de boodschapper” was de stan­daard uit­roep wan­neer het uit de hand dreig­de te lo­pen.

DE BEL MET HET LUIDEN VAN DE BEL VROEG DE OMROEPER OM AAN­DACHT

Het ge­zeg­de ‘een bel­le­tje doen rin­ke­len’ stamt mo­ge­lijk uit de tijd van de om­roe­pers. De om­roe­pers ge­bruik­te een bel om aan te kon­di­gen dat er een me­de­de­ling ge­daan werd. In Vlaan­de­ren wer­den stads­om­roe­pers dan ook ‘bel­len­man­nen’ ge­noemd.

BIJBAAN NAAST DE OF­FI­CI­Ë­LE OM­ROE­PERS WA­REN ER OOK FREELANCERS

De rol van omroeper was in som­mi­ge plaat­sen een ex­tra taak van de be­wa­kers die de stads­poor­ten be­vei­lig­den. Niet el­ke omroeper werd door de ko­ning of een lo­ka­le edel­man be­noemd. Som­mi­gen had­den een veel la­ge­re so­ci­a­le sta­tus en kre­gen een paar mun­ten om be­rich­ten tus­sen fa­mi­lies, vrien­den en ge­meen­schap­pen te be­zor­gen.

AANKONDIGINGEN OPHANGEN EEN GOEIE STEM AL­LEEN WAS NIET VOL­DOEN­DE

De stads­om­roe­per werd be­noemd door het stads­be­stuur en be­schik­te over een krach­tig, ver­dra­gend stem­ge­luid. Be­hal­ve het nieuws ore­ren, moesten ze de be­rich­ten ook op de deur­post van de her­berg spij­ke­ren. Daar­om heb­ben som­mi­ge kran­ten na­men als ‘De Post’ ge­kre­gen.

“HOORT HOORT!” VERTEL HET NIEUWS AAN BOE­REN, BUR­GERS EN BUITENLUI

De stads­om­roe­per was de be­lang­rijk­ste com­mu­ni­ca­tie­me­tho­de in Eu­ro­pa van­af de Mid­del­eeu­wen tot en met de acht­tien­de eeuw. De on­der­wer­pen va­ri­eer­den van plaat­se­lijk han­dels­nieuws tot wets­wij­zi­gin­gen. De omroeper was ook be­last met het be­ge­lei­den van ver­oor­deel­de cri­mi­ne­len naar het scha­vot.

KLE­DING

ZO VAL JE OP

Het ‘klas­sie­ke’ uni­form van de stads­om­roe­per be­stond uit een wit­te broek, zwar­te laar­zen en een rood met gou­den man­tel. Dit was ech­ter geen ver­plich­te kle­ding­voor­schrift. Veel om­roe­pers ko­zen voor an­de­re, een­vou­di­ge­re kle­ding, maar de ro­de jas kwam wel al­tijd te­rug.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.