Lincoln

en zijn strijd te­gen de slavernij

Alles over Geschiedenis - - Inhoud -

De mees­te lei­ders van een land in bur­ger­oor­log ko­men er niet be­ter uit. Voor Abra­ham Lincoln was het daar­en­te­gen het groot­ste mo­ment van zijn car­ri­è­re.

Het bom­bar­de­ment be­gon om 4:30 uur ’s och­tends. Ar­til­le­rie­bat­te­rij­en rond de ha­ven van Char­les­ton in South Caro­li­na vuur­den sal­vo na sal­vo af op een klein fort op een ei­land. Te­gen 11 uur stond een vijf­de van de ge­bou­wen in lich­ter­laaie. Vlak na twaal­ven werd de vlag­gen­mast van het fort ge­raakt en viel

‘Old Glo­ry’, de na­ti­o­na­le vlag van de Ver­e­nig­de Sta­ten. Het ge­bouw dat on­der vuur lag, was Fort Sum­ter, een bol­werk van de fe­de­ra­le over­heid in de eer­ste staat die zich af­scheid­de van de Unie. De com­man­dant van het fort, ma­joor Ro­bert An­der­son, had ge­wei­gerd het over te ge­ven aan ge­ne­raal P.G.T. Beau­re­gard van het Con­fe­de­ra­le le­ger, waar­op de ka­non­nen af­ge­vuurd wer­den. Het was 12 april 1861. De Ame­ri­kaan­se bur­ger­oor­log was be­gon­nen.

Het be­le­ger­de fort lag 34 uur on­der vuur voor­dat An­der­son zich over­gaf. Op een of an­de­re ma­nier sneu­vel­de nie­mand in de aan­val zelf. Toch had­den de troe­pen van de Ge­con­fe­de­reer­de Sta­ten on­te­gen­zeg­ge­lijk het vuur ge­o­pend op de troe­pen van de Ver­e­nig­de Sta­ten van Ame­ri­ka. De na­tie was ver­deeld en in oor­log met zich­zelf. Hoe kon dit ge­beu­ren?

Wel­licht was het on­ver­mij­de­lijk, ge­zien de te­gen­stel­ling tus­sen de woor­den in de on­af­han­ke­lijk­heids­ver­kla­ring van 1776 en het mo­raal van hen die ze schre­ven. De ver­kla­ring stel­de dat het een ‘van­zelf­spre­ken­de’ waar­heid was dat ‘al­le men­sen als ge­lij­ken wor­den ge­scha­pen’. Maar toch was de hoofd­au­teur, Tho­mas Jef­fer­son, en ve­le an­de­re on­der­te­ke­naars met hem, sla­ven­hou­der. De grond­wet van 1787 stond slavernij zelfs toe. Ze­ker acht pre­si­den­ten had­den sla­ven toen ze in func­tie wa­ren en ve­le an­de­ren in de re­ge­ring wa­ren sla­ven­hou­ders.

Maar de af­keer van slavernij groei­de op ba­sis van mo­re­le, po­li­tie­ke en re­li­gi­eu­ze gron­den. Te­gen 1800 had­den veel van de Noor­de­lij­ke Sta­ten de slavernij af­ge­schaft.

Het Brit­se Rijk zou snel vol­gen. Ter­wijl de an­ti-sla­ver­nij­be­we­ging groei­de, be­gon­nen de be­wo­ners van de Zui­de­lij­ke Sta­ten slavernij te

ver­de­di­gen als een ‘pa­ter­na­lis­tisch’ in­sti­tuut en een ‘po­si­tief goed’, waar­bij ze zelfs naar de Bij­bel ver­we­zen in hun ar­gu­men­ten. In wer­ke­lijk­heid was slavernij de drij­ven­de kracht ach­ter de eco­no­mie van die re­gio. Plan­ta­ge-ei­ge­na­ren, voor­al ka­toen­plan­ters, wa­ren sterk af­han­ke­lijk van sla­ven­ar­beid. Dat zou niet zon­der slag of stoot wor­den op­ge­ge­ven.

Een ver­deeld huis

Na de oor­log te­gen Mexi­co wer­den de gren­zen van de Ame­ri­kaan­se Re­pu­bliek vast­ge­legd. Men be­gon uit te brei­den naar de nieu­we ge­bie­den in het wes­ten, maar de vraag of het sla­ven- of vrije sta­ten moesten wor­den, leid­de to­the­vi­ge, soms ge­weld­da­di­ge con­flic­ten. Ver­schil­len­de com­pro­mis­sen en kor­te­ter­mijn­op­los­sin­gen zorg­den voor eni­ge sta­bi­li­teit, maar het uit­ein­de­lij­ke pro­bleem werd dui­de­lijk in een speech op 16 ju­ni 1858 in Spring­field, Il­li­nois. De speech werd ge­ge­ven door de kan­di­daat van de nieuw op­ge­rich­te Re­pu­bli­kein­se Par­tij voor de Se­naats­ze­tel van Il­li­nois. Hij stel­de: “Een huis dat ver­deeld is, blijft niet over­eind.” De kan­di­daat heet­te Abra­ham Lincoln.

Lincoln werd in 1809 ge­bo­ren in een arm boe­ren­ge­zin in Ken­tuc­ky en werd op­ge­voed in een een­ka­mer­blok­hut. Met een mi­ni­mum aan for­meel on­der­wijs was hij vrij­wel au­to­di­dact en ver­dien­de la­ter zijn geld met ver­schil­len­de fy­siek zwa­re baan­tjes. Na­dat de fa­mi­lie naar Il­li­nois ver­huisd was, richt­te hij zich op een rech­ten­stu­die en haal­de in 1836 het ad­vo­ca­tenexa­men. Lincoln was suc­ces­vol in zijn be­roep en ver­dien­de goed. Hij trouw­de in 1846 met Ma­ry Todd, de doch­ter van een rij­ke sla­ven­hou­der uit Ken­tuc­ky, en dien­de la­ter een ter­mijn in het Huis van Af­ge­vaar­dig­den als lid van de Whig­par­tij. De Whigs wa­ren po­li­tiek ech­ter op hun re­tour. Lincoln voel­de zich aan­ge­trok­ken tot de Re­pu­bli­kei­nen, een nieu­we groep die te­gen het uit­brei­den van slavernij naar nieu­we­re sta­ten was. Hij werd in 1856 lid. Bin­nen twee jaar werd hij ge­se­lec­teerd als de Re­pu­bli­kein­se no­mi­na­tie voor de Se­naats­ze­tel voor Il­li­nois.

Lincolns te­gen­stan­der was de zit­ten­de se­na­tor van de De­mo­cra­ti­sche Par­tij, Step­hen Dou­g­las. De twee voch­ten ze­ven de­bat­ten uit, waar uit­ge­breid ver­slag van werd ge­daan door kran­ten in het he­le land. Lincolns sterk be­ar­gu­men­teer­de voor­stel voor een ver­bod op de uit­brei­ding van slavernij naar de nieu­we

“WE ZIJN AL­LE­MAAL VOOR VRIJ­HEID, MAAR MET HET­ZELF­DE WOORD

BEDOELEN WE NIET AL­LE­MAAL HET­ZELF­DE.”

Toe­spraak in Bal­ti­mo­re, 1864

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.