Het ein­de van The King

Na zijn dienst­tijd kreeg pop­ster Elvis Presley te ma­ken met een vij­and dicht bij huis. Hol­ly­wood nam hem zijn zelf­res­pect, nor­men, fans en uit­ein­de­lijk zijn le­ven af.

Alles over Geschiedenis - - Inhoud -

Na zijn dienst­tijd werd Elvis Presley lang­zaam ge­sloopt door de we­reld van Hol­ly­wood.

Toen Elvis Presley in 1958 het Ame­ri­kaan­se le­ger in­ging, kreeg zijn ma­na­ger, ‘ko­lo­nel’ Tom Par­ker, het Spaans be­nauwd. De car­ri­è­re van de pop­ster was op het hoog­te­punt. Hij had de we­reld van de pop­mu­ziek op zijn kop ge­zet op een ma­nier die sinds de da­gen van Si­na­tra niet was voor­ge­ko­men. Elvis brak geen re­cords, hij ver­pul­ver­de ze. Hij wist op een over­wel­di­gen­de ma­nier de jeugd te be­rei­ken. Hij dacht dan ook dat zijn dienst­plicht tot het ein­de van zijn roem zou lei­den. Hij had het mis.

In te­gen­deel, tij­dens zijn ver­blijf in Duitsland, waar hij er­op stond als een ge­wo­ne mi­li­tair te wor­den be­han­deld, kwam in Ame­ri­ka het ene na het an­de­re al­bum uit. Al­le­maal om het merk Elvis le­vend te hou­den. Hij nam in die pe­ri­o­de slechts vijf nieu­we num­mers op, maar hij scoor­de tien top40-hits. De ver­za­mel­el­pee Elvis’ Gol­den Re­cords be­reik­te zelfs de der­de plaats. Toen Elvis af­zwaai­de en op 2 maart

1960 te­rug­keer­de naar de VS, werd zijn trein meer­de­re ma­len be­laagd door jon­ge fans. Tij­dens voor­af be­paal­de tus­sen­stops liet hij zich even zien. Aan het be­gin van de ja­ren 60 wa­ren fans op­ge­to­gen dat hun idool, en sym­bool van hun jeugd en re­bel­lie, was te­rug­ge­keerd uit het le­ger. Elvis was klaar om de we­reld te her­o­ve­ren en nie­mand wil­de zo graag dat dit plan slaag­de dan The King zelf.

Toen hij op tien­ja­ri­ge leef­tijd gi­taar­les­sen kreeg van zijn oom, had hij ei­gen­lijk een heel an­de­re droom. Hij wil­de net zo groot wor­den als zijn twee ido­len, de ac­teurs Mar­lon Bran­do en Ja­mes Dean. Elvis wil­de niets lie­ver dan net zo’n in­druk­wek­kend en suc­ces­vol ac­teur wor­den als die twee. Zijn lief­de voor mu­ziek was groot, maar zijn pas­sie lag bij de film. Zijn ma­na­ger dacht er net zo over: als er er­gens eeu­wi­ge roem te be­ha­len viel, dan was het wel in Hol­ly­wood.

Voor­dat Elvis in dienst ging, had hij al in vier films ge­speeld, Lo­ve Me Ten­der, Lo­ving You, Jail­hou­se Rock en King Cre­o­le. Al­le vier had­den veel geld in het laatje ge­bracht, maar met na­me de eer­ste drie wer­den af­ge­maakt door

de film­cri­ti­ci. Met zijn op­tre­den in King Cre­o­le liet hij ech­ter zien aan­leg te heb­ben. Hij wil­de dol­graag be­wij­zen dat hij tot de al­ler­groot­sten be­hoor­de.

Se­ri­eu­ze films

Zijn eer­ste film na de dienst­plicht was een eer­be­toon aan zijn le­ger­ka­me­ra­den, het licht­voe­ti­ge mu­zi­ka­le G.I. Blues. Hie­rin speelt hij een even­beeld van zich­zelf met af­ge­scho­ren bak­ke­baar­den, dan­send (maar zon­der de heup­be­we­gin­gen) en zin­gend (maar zon­der het rau­we rand­je). In G.I. Blues was een Elvis te zien, waar het he­le ge­zin naar kon kij­ken. Zijn rol leek in niets op de rouw­dou­wen­de re­bel uit Jail­hou­se Rock. Hier zong hij lie­ve lied­jes voor een aan­doen­lij­ke tweeling. Het was dan ook niet het soort rol­len waar hij op uit was, maar zijn re­de­ne­ring luid­de dat zelfs Bran­do in mu­si­cals was be­gon­nen. Dit was voor The King slechts een op­stap­je naar de se­ri­eu­ze rol­len. De kri­tie­ken wa­ren ge­mengd, maar de film was een groot suc­ces.

Elvis had hier­na geen be­hoef­te meer aan film­rol­len waar­in hij de ide­a­le schoon­zoon speel­de. Hij vond het tijd wor­den om zijn ac­teer­ta­len­ten op de proef te stel­len in meer se­ri­eu­ze films. Dat wer­den Fla­ming Star en

Wild In The Coun­try. Eerst­ge­noem­de was een door Don Sie­gel ge­re­gis­seer­de wes­tern, waar­in Presley de rol van een half­bloed-in­di­aan speelt. De ma­kers wil­den dat hij de vier lied­jes in de film zelf zong, maar hij wist het te be­per­ken tot twee. Dat bleek een goe­de keus, want hier­door kon hij la­ten zien wel de­ge­lijk ta­lent te heb­ben. Re­gis­seur Sie­gel zei zelfs: “Goh, die jon­gen kan echt wel wat”.

He­laas is een goe­de ac­teer­pres­ta­tie al­leen niet vol­doen­de om een car­ri­è­re van de grond te krij­gen. Een film moet geld op­bren­gen en he­laas de­den de­ze twee films het een stuk slech­ter dan zijn an­de­re films. Wild In The Coun­try leed zelfs ver­lies. Ma­na­ger Par­ker was toch al niet blij met de keu­ze van Elvis voor se­ri­eu­ze rol­len. Toen de zan­ger een rol werd aan­ge­bo­den voor de duis­te­re film Thun­der Road, vroeg de ma­na­ger zo­veel geld dat de on­der­han­de­lin­gen wer­den af­ge­bro­ken. En zo wer­den rol­len, die van The King een ac­teur van for­maat kon ma­ken, hem door de neus ge­boord.

Zang en dans in de zon

De ko­lo­nel had an­de­re plan­nen voor de rock ‘n roll-ster. Plan­nen, die veel geld in het laatje zou­den bren­gen. De vol­gen­de film, Blue Ha­waii, zat vol met zang, dans, glim­men­de kos­tuums, schaars ge­kle­de da­mes, fel­le kleu­ren en exo­ti­sche lo­ca­ties. Ko­lo­nel Par­ker wist pre­cies wat het pu­bliek van Elvis ver­wacht­te en de film werd dan ook een groot suc­ces. Hij le­ver­de het eer­ste jaar 4,7 mil­joen dol­lar op. Het pu­bliek had ge­spro­ken en wil­de geen duis­te­re, se­ri­eu­ze Elvis, maar zang en dans in de zon­ne­schijn.

Het suc­ces van Blue Ha­waii werd een blauw­druk voor al­le vol­gen­de Elvis-films. Op een en­ke­le uit­zon­de­ring na had­den ze al­le­maal het­zelf­de the­ma, na­me­lijk Elvis die slech­te lied­jes zong voor meis­jes in bi­ki­ni met gro­te ogen en di­to bor­sten, met hier en daar een knok­par­tij en de ster die uit­ein­de­lijk het meis­je voor zich wist te win­nen. Hij speel­de in af­ge­kraak­te, maar winst­ge­ven­de films met ti­tels als Tick­le

Me, Girls! Girls! Girls! en Ha­rum Sca­rum.

Dit moet een ont­luis­te­ren­de er­va­ring zijn ge­weest voor de man die zo graag de sta­tus van Bran­do en Dean wil­de heb­ben. Toch bleef hij in de ene na de an­de­re film spe­len. Te­gen­woor­dig vra­gen we ons af waar­om de su­per­ster maar in slech­te films bleef spe­len, maar hij had het op zijn ma­nier ge­pro­beerd en ge­faald. Waar­schijn­lijk leek het hem het bes­te om ge­woon te doen wat hem werd ge­zegd. Je kon be­ter de hoofd­rol spe­len in een slech­te film, dan he­le­maal geen hoofd­rol spe­len.

Ach­ter de scher­men had The King een ma­nier ge­von­den om met de­ze te­leur­stel­ling om te gaan. Hij ge­bruik­te gro­te hoe­veel­he­den drugs om de draai­da­gen door te ko­men. Als er niet werd ge­filmd hield hij wil­de fees­ten met hon­der­den meis­jes, waar­van ve­len nog min­der­ja­rig wa­ren. Zo kwam hij aan zijn trek­ken ter­wijl hij zich daar­naast te­goed deed aan gro­te hoe­veel­he­den drank en eten. Naar ver­luidt was er el­ke dag van de week wel een feest en om­dat zijn film­car­ri­è­re hem geen vol­doe­ning gaf, wer­den de­ze wil­de, van drank en drugs door­spek­te, fees­ten de norm.

Flip­per

Elvis was mis­schien een goe­de ac­teur, maar zijn le­vens­stijl had gro­te in­vloed op zijn ac­teer­pres­ta­ties. Hij werd hou­te­rig, zijn ge­zicht leek wel van plas­tic en zijn haar vet­ter dan ooit. De trek­ken die hem be­roemd had­den ge­maakt, be­gon­nen te ver­va­gen. Van de man die de Ame­ri­kaan­setv sexy had ge­maakt, was door Hol­ly­wood een eu­nuch ge­maakt. Het werd een vi­ci­eu­ze cir­kel. Hoe meer slech­te films hij maak­te, des te de­pres­sie­ver – en on­ge­zon­der – hij werd. De lied­jes wer­den zelfs zo slecht, dat Elvis op­merk­te dat hij ze on­mo­ge­lijk kon zin­gen. De man die de mu­ziek­in­du­strie op zijn grond­ves­ten had la­ten schud­den, moest zich nu een weg ba­nen door dra­ken als Rock-A-Hu­la Ba­by en No Room To Rum­ba In A Sports Car.

De droom van el­ke tie­ner was een ka­ri­ka­tuur van zich­zelf ge­wor­den en werd nu al­ge­meen be­schouwd als een grap en een gim­mick, goed voor een snel­le winst. De men­sen waar Elvis te­gen­op keek, ke­ken op hem neer. Van zijn zelf­res­pect was trou­wens ook niet veel over.

Elvis had het con­tact met zijn fans ver­lo­ren en lang­zaam maar ze­ker raak­te ook het suc­ces­re­cept in de bios­coop uit­ge­werkt. Zelfs

Ach­ter de scher­men had The King een ma­nier ge­von­den om met zijn slech­te film­rol­len om te gaan: gro­te hoe­veel­he­den drugs.

Jail­hou­se Rock on­der­vond veel weer­stand van­we­ge de rol van Elvis als ge­van­ge­ne.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.