In de schoe­nen van ...

DE PRIES­TERS LEID­DEN NACH­TE­LIJ­KE HEI­DEN­SE RI­TU­E­LEN EN FEES­TEN OM HET KEL­TI­SCHE NIEUWJAAR TE VIEREN. BRIT­SE EI­LAN­DEN, 2E EEUW V.CHR.

Alles over Geschiedenis - - Inhoud -

Een dru­ï­de tij­dens Sam­hain.

Hal­lo­ween is ont­staan uit het Kel­ti­sche nieuw­jaars­feest Sam­hain. Het is een twee­daags eve­ne­ment van 31 ok­to­ber tot en met 1 no­vem­ber. Sam­hain (spreek uit: saun) viert ook het ein­de van de zo­mer en de oogst. De Kel­ten ge­loof­den dat op de avond voor het fes­ti­val de do­den te­rug­keer­den, sa­men met bo­ze gees­ten. Er wer­den vreug­de­vu­ren ont­sto­ken op heu­vels, om het land te rei­ni­gen, de kwaad­aar­di­ge gees­ten te ver­slaan en de zon aan te moe­di­gen om na de win­ter te­rug te ke­ren. Het was de ver­ant­woor­de­lijk­heid van de dru­ï­den, met na­me de Kel­ti­sche pries­ters, om de hei­li­ge ri­tu­e­len te lei­den. Die be­ston­den on­der meer uit ce­re­mo­ni­ë­le dan­sen en waar­zeg­ge­rij, maar ook ge­woon uit eten, drin­ken en an­de­re fees­te­lijk­he­den.

DIERENOFFERS

Sam­hain werd ge­hou­den aan het eind van de oogst, rond de tijd dat de boe­ren hun vee naar hun win­ter­ver­blij­ven brach­ten. Veel die­ren wer­den ge­slacht voor het feest­maal, dus er wa­ren waar­schijn­lijk dru­ï­den aan­we­zig die wat ge­be­den uit­spra­ken en een paar die­ren aan god of­fer­den.

KOS­TUUMS

Kel­ten ge­loof­den dat de grens met de An­de­re We­reld tij­dens Sam­hain het zwakst was, zo­dat de do­den en an­de­re ma­gi­sche we­zens naar de men­se­lij­ke kon­den te­rug­ke­ren. De Kel­ten be­scherm­den zich­zelf te­gen de bo­ze gees­ten door hoof­den en hui­den van die­ren te dra­gen en zich­zelf zo te ver­mom­men als do­den. Een toe­ge­wij­de dru­ï­de in­spec­teer­de de kos­tuums om te ga­ran­de­ren dat de fes­ti­vi­tei­ten soe­pel zou­den ver­lo­pen.

VREUG­DE­VUUR

De fes­ti­vi­tei­ten be­gon­nen zo gauw de zon on­der­ging. Dru­ï­den sta­ken gro­te vreug­de­vu­ren aan die bo­ze gees­ten op af­stand moesten hou­den en de zon moesten aan­moe­di­gen om na de win­ter te­rug te ke­ren. Daar­naast wa­ren het te­vens ba­kens die men­sen bij el­kaar bracht om sa­men feest te vieren. De dru­ï­den leid­den ook ce­re­mo­ni­ë­le dan­sen rond het vuur.

RI­TU­E­LEN

Ge­du­ren­de de nacht leid­den de dru­ï­den de dor­pe­lin­gen in ge­bed om hun go­den te eren en het kwaad af te we­ren. Soms wer­den on­ge­wens­te gees­ten let­ter­lijk het dorp uit­ge­jaagd. De zie­len van over­le­den ge­lief­den wer­den daar­en­te­gen ver­wel­komd, met on­der meer voed­sel en drank.

KRUI­DEN­BIER

Sam­hain was een re­li­gi­eu­ze aan­ge­le­gen­heid, maar het was ook een feest. Dor­pe­lin­gen deel­den een ge­meen­schap­pe­lijk feest­maal, dron­ken een of twee krui­ken krui­den­bier en speel­den luid­ruch­ti­ge spel­le­tjes. Tus­sen de ri­tu­e­len door na­men de dru­ï­den pau­ze en feest­ten ge­zel­lig mee.

WAARZEGGEN

Naast pries­ters wa­ren dru­ï­den ook waar­zeg­gers en ze maak­ten ge­bruik van de waar­ge­no­men zwak­heid in de grens met de An­de­re We­reld. Ze had­den om­gang met de do­den en an­de­re bo­ven­na­tuur­lij­ke we­zens om de feest­vier­ders hun toe­komst te voor­spel­len.

VUUR OPRAKELEN

Na de nach­te­lij­ke feest­vreug­de na­men de feest­vier­ders fak­kels uit het hei­li­ge vuur mee naar huis. Daar doof­den ze het be­staan­de haard­vuur en sta­ken het op­nieuw aan met de vlam van het vreug­de­vuur. Dit sym­bo­li­seer­de het be­gin van een nieu­we na­tuur­lij­ke cy­clus.

AS VER­STROOI­EN

De vol­gen­de och­tend leid­den de dru­ï­den het ver­strooi­en van de as van de Sam­hain­vu­ren over de vel­den. Dit werd ge­daan om bo­ze gees­ten op af­stand te hou­den, ver­moe­de­lijk om te voor­ko­men dat ze de land­bouw­grond zou­den ver­vloe­ken. Bij­ko­mend voor­deel is dat ze op die ma­nier de grond be­mest­ten met de voe­dings­stof­fen die in de as van het hout zit­ten.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.