Met een Cit­ro­ën 2CV op Cu­ra­çao

Het hu­ren van een va­kan­tie-au­to is vaak soms vie­ze aan­ge­le­gen­heid. een du­re, saaie en Ons ad­vies: Neem eens een Eend!

Auto Review - - INHOUD - Tekst: Ar­jan Krop­man • Fo­to’s: Sjors Mas­sar

Niet ie­der­een heeft zin om da­gen in de au­to te zit­ten op weg naar de zon. Voor veel zon­be­stem­min­gen geldt bo­ven­dien dat je er niet eens met je vier­wie­ler kunt ko­men. Een huur­au­to is dan de op­los­sing om ook op je be­stem­ming mo­biel te zijn. Maar ten­zij je be­reid bent om diep in de bui­del te tas­ten, is een huur­au­to vaak saai. Wij kwa­men in aan­ra­king met Ducks Uni­ted, een be­drijf­je dat op Ibi­za, Mal­lor­ca en Cu­ra­çao 2CV’s ver­huurt. En aan­ge­zien we toch net op het Ca­ra­ï­bi­sche ei­land wa­ren ...

VREEM­DE EEND

Het kost­te wat graaf- en spit­werk, maar we heb­ben wat in­for­ma­tie over de ge­schie­de­nis van de Cit­ro­ën 2CV op Cu­ra­çao boven ta­fel ge­kre­gen. In de ja­ren vijf­tig en zes­tig, de eer­ste ja­ren van de po­li­tie­ke on­af­han­ke­lijk­heid van de An­til­li­aan­se ei­lan­den, was het de fir­ma Mey­boom’s Han­dels­on­der­ne­ming die het merk Cit­ro­ën op Cu­ra­çao im­por­teer­de. Hoe­wel de eer­ste Eend in 1952 al van Frankrijk naar Ne­der­land werd ge­ëx­por­teerd, duur­de het tot 1961 voor­dat de eer­ste 2CV op het ei­land ar­ri­veer­de. Hij stond voor slechts 1640 An­til­li­aan­se gul­den in de prijs­lijst. Veel 2CV’s wer­den er ech­ter niet ver­kocht in de sterk Ame­ri­kaans ge­o­ri­ën­teer­de au­to­markt. Toch werd de Eend nog wel wat po­pu­lair­der, want naast de in­voer door de of­fi­ci­ë­le im­por­teur wer­den in de ja­ren ze­ven­tig ver­schil­len­de Een­den door Ne­der­lan­ders naar het ei­land mee­ge­no­men. Deze Ne­der­lan­ders gin­gen voor lan­ge­re tijd op het ei­land wer­ken en na­men hun au­to mee. Te­gen de tijd dat ze Cu­ra­çao weer ver­wis­sel­den voor ons kou­de kik­ker­land, was het de moei­te niet meer waard om de 2CV mee te­rug te ne­men. Het trans­port was prij­zig en de au­to kon be­ter lo­kaal ver­kocht wor­den. Hoe­veel 2CV’s er op het ei­land zijn ver­kocht of heb­ben rond­ge­re­den, is niet be­kend, maar veel ble­ven er niet over. De au­to’s had­den het niet ge­mak­ke­lijk; de zou­te lucht tast­te het dun­ne plaat­werk ge­mak­ke­lijk aan en de lo­ka­le ei­ge­na­ren wa­ren niet erg be­gaan met het on­der­houd. Ook wa­ren on­der­de­len las­tig te vin­den in dit deel van de we­reld. Me­ni­ge Eend sneu­vel­de.

IDE­AAL

Cit­ro­ën was in 1935 zijn tijd ver voor­uit. Voor­dat het ont­werp­team van de 2CV aan de slag ging, werd er uit­ge­breid markt­on­der­zoek ge­daan. De re­sul­ta­ten daar­van zou­den aan de ba­sis staan voor het nieu­we mo­del, dat een

DE ZACH­TE VERING EN DE LAN­GE VEERWEGEN DIE NA DE OOR­LOG MANDEN VOL EIEREN IN LE­VEN HIEL­DEN, ZOR­GEN ER­VOOR DAT WE NU MET EEN MOOI VAARTJE OVER DE CURAÇAOSE WE­GEN ZOEVEN.

een­vou­di­ge, prak­ti­sche en be­taal­ba­re au­to moest wor­den. Uit het on­der­zoek kwam een aan­tal spe­ci­fie­ke ei­sen naar vo­ren: er moesten twee boe­ren en een zak aard­ap­pe­len van 50 ki­lo of een vat wijn van 50 li­ter mee kun­nen en de au­to moest zo com­for­ta­bel zijn dat eieren niet zou­den bre­ken als er over een om­ge­ploeg­de ak­ker werd ge­re­den, waar­mee ge­lijk werd ge­zegd dat een om­ge­ploeg­de ak­ker geen ob­sta­kel mocht zijn. Ver­der moest de be­die­ning zo een­vou­dig zijn dat zelfs de boe­rin de au­to naar de markt zou kun­nen rij­den en tot slot moest ook de tech­niek goed­koop en sim­pel zijn. De vorm­ge­ving was van se­cun­dair be­lang. Hoe­wel er nie­mand ten tij­de van het ont­werp­pro­ces van de 2CV bij stil zal heb­ben ge­staan, blijkt dat de ge­stel­de ei­sen nog al­tijd pri­ma vol­doen voor de om­stan­dig­he­den op Cu­ra­çao. Er valt heel veel te zeg­gen voor een Eend op een tro­pisch ei­land, zo mer­ken we wan­neer we ons exem­plaar heb­ben op­ge­haald in het Co­ral Esta­te aan de prach­ti­ge west­kust. De 2CV die wij rij­den, is een mo­del uit 1984. Deux Che­vaux be­te­kent let­ter­lijk ‘twee paar­den’, maar slaat op het fis­ca­le ver­mo­gen waar­mee in Frankrijk des­tijds de klas­se voor de we­gen­be­las­ting werd aan­ge­ge­ven. In de al­ler­eer­ste 2CV's le­ver­de de mo­tor 8 pk. De mo­tor­op­stel­ling – twee­ci­lin­der boxer met lucht­koe­ling – ver­an­der­de nooit, maar de in­houd groei­de door de ja­ren heen wel van 375 naar 602 cc en on­ze 84’er was bij af­le­ve­ring goed voor ruim 30 pk. Met een vlieg­ge­wicht van on­ge­veer 550 ki­lo is dat ech­ter een min­der groot pro­bleem dan je zou ver­wach­ten. Wan­neer we plaats­ne­men op de vlak­ke en zach­te stoe­len kra­ken de ve­ren on­der on­ze bil­len. De test­au­to is niet in per­fec­te staat, maar wat wil je? We heb­ben het hier over een huur­au­to die 80 pro­cent van de tijd in be­drijf is. De lak wordt el­ke twee jaar ver­nieuwd en ver­toont wel wat punt­jes van kri­tiek. De 2CV blijft ge­voe­lig voor roest. Met de tech­niek is ech­ter niets mis, de com­pac­te twee­ci­lin­der slaat on­mid­del­lijk aan met de be­roem­de en on­mis­ken­ba­re rof­fel en fluit tot ge­volg. In 1984 werd ein­de­lijk ook de eer­ste ver­snel­ling ge­syn­chro­ni­seerd en be­hal­ve dat de ver­snel­lin­gen te­gen­ge­steld ge­plaatst zijn (de één zit links­on­der, de twee mid­den­voor, de drie mid­den­on­der en de vier weer rechts­voor) gaat het scha­ke­len ge­mak­ke­lijk. De Fran­se boe­rin uit 1939 moest met de 2CV kun­nen rij­den en dus mag het voor een au­to­jour­na­list in 2017 ook geen pro­bleem zijn. De tech­niek is sim­pel en ver­ge­vens­ge­zind. Een dash­board heeft de 2CV ei­gen­lijk nooit ge­had. De ver­schil­len­de on­der­de­len zo­als de ven­ti­la­tie­schui­ven en de snel­heids­me­ter zijn luk­raak ver­spreid en be­vin­den zich op de plaats waar dat voor het ont­werp het bes­te uit­kwam. Het rij­com­fort dat de 2CV le­vert, ver­rast ons on­danks de ver­ha­len die we al hoor­den. De zach­te vering en de lan­ge veerwegen die na de oor­log manden vol eieren in le­ven hiel­den, zor­gen er­voor dat we nu met een mooi vaartje over de slecht on­der­hou­den we­gen zoeven. In snel­le boch­ten ver­toont de 2CV het ex­tre­me over­hel­len waar­bij je het ge­voel krijgt om te val­len, maar de vier wie­len blij­ven grip hou­den, ook bij be­hoor­lijk ho­ge bocht­snel­he­den. De maf­fe Eend no­digt je hier­door uit om nog wat meer gas te ge­ven. Het rof­fe­len van de dap­pe­re boxer­mo­tor doet daar nog een schep­je bo­ven­op. We kun­nen niet aan het idee ont­ko­men dat er er­gens een klein gaat­je in de uit­laat schuilt.

DOOR HET VLIEG­GE­WICHT VAN DE AU­TO, DE KOR­TE AF­STAN­DEN EN HET ONT­BRE­KEN VAN SNEL­WE­GEN IS DE 30 PK RUIM VOL­DOEN­DE.

HEMEL

De af­stand van West­punt naar het San­ta Bar­ba­ra Beach Re­sort aan de an­de­re kant van het ei­land be­draagt niet meer dan zo’n 60 km. Gro­te­re af­stan­den leg je op Cu­ra­çao ei­gen­lijk nooit af en dat maakt de 2CV nog wat zin­ni­ger voor een ei­land als dit. De zach­te stoe­len zit­ten voor kor­te tijd heer­lijk, maar de kor­te zit­tin­gen en de voel­ba­re ve­ren zor­gen op den duur voor ver­moeid­heid. In het druk­ke ver­keer van Wil­lem­stad val­len we nog even uit de toon en wor­den we re­gel­ma­tig na­ge­staard, maar bui­ten de stad val­len we min­der op, sim­pel­weg door­dat we op de we­gen van het Co­ral Esta­te naar West­punt am­per ver­keer te­gen­ko­men. De in­wo­ners van Ban­da Bou, zo­als dit deel van het ei­land heet, lij­ken de 2CV’s van Ducks Uni­ted ook te ken­nen. We rij­den met het ver­nieuw­de dak open­ge­vou­wen – het is waar­schijn­lijk sinds de aan­komst op het ei­land nooit meer ge­slo­ten ge­weest. Om te voor­ko­men dat we le­vend ver­bran­den on­der de zon die bij­na al­tijd recht boven ons hangt, is er een han­dig zon­ne­scherm over de ope- ning in het dak ge­span­nen. Het is geen huis­vlijt van de ver­huur­der, maar een ori­gi­ne­le op­tie van een Duits be­drijf. Het scherm is van ste­vi­ge stof en de span­ban­den zijn voor­zien van ha­ken die ook voor fiets­spin­nen ge­bruikt wor­den. Zo­als we hier nu langs de kust toe­ren - met de wind in de ha­ren, het ty­pi­sche mo­tor­ge­luid op de ach­ter­grond en de geur van de zee in de neus - zou een va­kan­tie al­tijd moe­ten zijn. Zor­ge­loos. Op het ge­mak en met een ge­wel­di­ge (huur)au­to. Voor een leuk be­drag huur je er ook nog een ge­koeld fles­je wijn (voor de bij­rij­ders) en een ge­vul­de pick­nick­mand bij.

Een zeld­zaam mooi plaat­je van een Eend in het Ca­ra­ï­bisch ge­bied.

Zo’n Eend rij­den is ge­woon hart­stik­ke leuk.

De in­stru­men­ten zijn ver­spreid door het in­te­ri­eur be­land op de plek­ken waar ze toe­val­lig goed uit­kwa­men.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.