VAKANTIELEED

Auto Review - - COLUMN -

Waar­om moest je ook zo no­dig in een twaalf jaar ou­de au­to met ruim vier ton op de klok naar Span­je!? Dat is het eer­ste wat ik denk wan­neer ik – ge­a­lar­meerd door een waar­schu­wing op het in­stru­men­ten­pa­neel – halt houd langs de N-260 in de Spaan­se Py­re­nee­ën. Berg­op­waarts dacht ik even dat ik koel­vloei­stof rook, maar de tem­pe­ra­tuur­me­ter gaf geen krimp. Die wee­zoe­te geur moest dus wel af­kom­stig zijn van mijn voor­lig­ger. Niet dus. En daar sta je dan, op een zon­dag, in the­middle­of­now­he­re, de au­to vol­ge­la­den met kam­peer­spul­len. Het is 35 gra­den, van­uit de in­con­ti­nen­te ra­di­a­teur gutst de koel­vloei­stof in het zand en al klok­kend laat ook het ex­pan­sie­re­ser­voir al­les lo­pen. Dit is mijn pech­de­buut in het bui­ten­land, en ik troost me met de ge­dach­te dat ik ein­de­lijk mijn ANWB-lid­maat­schap kan ver­zil­ve­ren. Even op­zoe­ken waar we ons be­vin­den en ver­vol­gens de Alarm­cen­tra­le bel­len. Na het door­wor­ste­len van di­ver­se keu­ze­me­nu’s sta ik in de wacht voor voer­tuig­hulp in Span­je. Na tien mi­nu­ten ken ik de even­ge­duld-tekst ook in het Spaans uit mijn hoofd. Maar dan: een le­ven­de ziel aan de lijn. Ge­luk­kig weet ik exáct waar we zijn ge­strand. “We staan langs de N-260 in Ca­ta­lonië, een paar hon­derd me­ter ten zui­den van het dorp­je Viu de Lle­va­ta”, roep ik trots. “Kunt u uw lo­ca­tie mis­schien iets exac­ter aan­ge­ven? An­ders kan de ber­ger u niet vin­den.” Mijn trots van zo-even maakt plaats voor ver­ba­zing. “Hoe pre­cies wilt u het heb­ben? Er is maar één weg met dit num­mer en maar één ge­hucht met deze naam. Ze kun­nen ons echt niet mis­sen.” “Ziet u geen bij­zon­der ge­bouw of zo?” Tja, ik zie de dorps­kerk en een hoop ber­gen, maar die heb je hier wel meer. “Weet u wat”, roep ik, “ik check de dichtst­bij­zijn­de ki­lo­me­ter­paal wel even!” Vijf mi­nu­ten ki­lo­me­ter­paal-con­tro­le­tijd en nog eens tien mi­nu­ten wacht­tijd la­ter roep ik te­gen Alarm­cen­tra­le-me­de­wer­ker num­mer 2 uit: “We staan vlak bij ki­lo­me­ter­paal 335!” “Pri­ma, dan ga ik nú de ber­ger bel­len.” Mooi, de ma­chi­ne­rie is in wer­king! Na een kwar­tier gaat de te­le­foon. Me­de­wer­ker drie: “Hal­lo me­neer Weg­man, ANWB Alarm­cen­tra­le hier, ik be­grijp dat er nog wat on­dui­de­lijk­heid is over uw lo­ca­tie.” “Die heb ik toch net door­ge­ge­ven?” “O? Dat is hier niet door­ge­ko­men. Het is nog­al hec­tisch hier.” Ge­luk­kig is de ber­ger uit­ein­de­lijk vrij vlot ter plek­ke, maar de com­mu­ni­ca­tie met de ANWB ver­loopt de daar­op­vol­gen­de da­gen al­les­be­hal­ve ge­stroom­lijnd. Te­rug­bel­af­spra­ken wor­den niet na­ge­ko­men, ik word ver­keerd ge­ïn­for­meerd, sms’jes wor­den naar het ver­keer­de num­mer ge­stuurd, de ene me­de­wer­ker weet niet wat de an­de­re uit­voert en de be­loof­de taxi komt niet op­da­gen, wat aan­lei­ding geeft tot het zo­veel­ste – in fei­te on­no­di­ge – te­le­foon­tje van mijn kant. Maar we la­ten ons niet ont­moe­di­gen. Vol­gend jaar gaan we ge­woon weer, ook al staat er dan 450.000 km op de klok.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.