Co­lumn Ba­vo Ga­la­ma

Auto Review - - INHOUD -

Een mooi ont­wor­pen stuur is een sie­raad voor elk in­te­ri­eur. Er zijn heel wat prach­ti­ge exem­pla­ren ont­wor­pen de af­ge­lo­pen 100 jaar. Maar te­gen­woor­dig zien ze er al­le­maal het­zelf­de uit. Een in giet­schuim ge­go­ten cir­kel met een dik­ke kunst­stof doos in het mid­den. De komst van de air­bag heeft van al­le stuur­wie­len een een­heids­worst ge­maakt. Aan weer­zij­den van de air­bag zit­ten te­gen­woor­dig bij elk merk stan­daard de knop­pen van de te­le­foon, de ra­dio en de vo­lu­me­re­ge­ling en even­tu­eel de crui­se­con­trol. Ik zag toe­val­lig op de TV een se­rie ge­ti­teld HowIt'sMa­de. Daar­in werd het fa­bri­ca­ge­pro­ces van een stuur ge­toond. Dat is nog een he­le ope­ra­tie! Om al die knop­jes van de stuur­be­die­ning te la­ten func­ti­o­ne­ren, moet er al­ler­eerst een dik­ke ka­bel­boom in wor­den ge­plaatst. Dan moet die air­bag met zijn ont­plof­fings­me­cha­nis­me er nog in wor­den ge­mon­teerd. En om de claxon te be­die­nen, moet die plof­d­oos ook nog in­ge­drukt kun­nen wor­den zon­der dat-ie ex­plo­deert. Het stuur-in-wor­ding pas­seer­de tal­lo­ze af­de­lin­gen en tien­tal­len tech­ni­ci die even aan al­le aan­slui­tin­gen moch­ten prut­sen. Aan het eind van het item werd met trots het kant-en-kla­re eind­pro­duct ge­toond: een slaap­ver­wek­ken­de ron­de homp kunst­stof. Mid­den­in prijk­te het em­bleem van het merk. Twee in me­tal­lic lak ge­spo­ten stuk­jes sier­plas­tic moesten er te­ver­geefs nog wat van pro­be­ren te ma­ken. Het zou een goeie quiz­vraag zijn voor au­to­ken­ners: her­ken een wil­le­keu­rig maar re­cent stuur zon­der mer­kem­bleem. Dat gaat veel deel­ne­mers de kop kos­ten. De ter­reur van de air­bag is er ook ver­ant­woor­de­lijk voor dat je nooit meer een na­gel­nieuw spor­tief mo­del ziet, lek­ker vet aan­ge­kleed, dat ook is voor­zien van een lek­ker kek sport­stuur­tje. Zo een­tje van ge­lakt hout met plat­te licht­me­ta­len spa­ken waar ron­de ga­ten in zijn ge­boord. Waar­om er sinds men­sen­heu­ge­nis ron­de ga­ten in een sport­stuur­tje moe­ten zit­ten, is mij ei­gen­lijk een raad­sel. Is dat ooit be­dacht door een door­ge­sla­gen snel­heids­dui­vel die los ging met een boor­ma­chi­ne om een ex­tra ge­wichts­be­spa­ring te be­rei­ken van ze­ker 32 gram? Of is het de be­doe­ling dat die ga­ten meer zicht op de tel­lers van het dash­board op­le­ve­ren? Wie het weet, mag het zeg­gen. Al­weer een goe­de quiz­vraag. In de be­gin­tijd van de au­to­mo­biel was het stuur niet meer dan een giet­ij­ze­ren ge­val waar­mee ze op een stoom­schip wa­ter­lei­din­gen dicht of open draai­den. Heel voor­zich­tig

HET STUUR KWAM ALS EEN SOORT STOFZUIGERSLANG UIT HET DASH­BOARD.

be­gon een ont­wik­ke­ling. Veel voor­oor­log­se klas­sie­kers zijn in het be­zit van een groot hou­ten stuur met vier ij­ze­ren spa­ken. Als je ach­ter zo’n stuur zit, geeft dat een vreemd ge­voel van des­o­ri­ën­ta­tie. Je weet nooit in wel­ke po­si­tie de wie­len staan. Het stuur met drie spa­ken gaf al meer hou­vast wat dat be­treft. Na de oor­log wa­ren twee spa­ken al vol­doen­de, zo­als bij de Le­lij­ke Eend en de Volks­wa­gen Ke­ver. Die van de Ke­ver was niet meer van ij­zer, maar van ba­ke­liet (denk ik) met van die rib­bel­tjes er in. Prach­tig! Ik her­in­ner mij nog een aan­tal an­de­re fa­meu­ze stuur­wie­len uit het ver­le­den. Het over­be­ken­de en­kel­s­paki­ge stuur uit de Ci­troen DS. Die kwam als een soort stofzuigerslang uit het dash­board. Al­leen aan de on­der­kant was het aan het wiel ver­bon­den en als kind vroeg ik me al af of dat wel ge­noeg was. Zou die dan aan de bo­ven­kant niet heel erg door kun­nen bui­gen? Het was slim­mer ont­wor­pen dan ik in die tijd in de ga­ten had. De chauffeur kon de tel­lers op zijn in­stru­men­ten­pa­neel on­ge­hin­derd be­kij­ken door al die open ruim­te in dat stuur. Dan had je nog dat ‘die­pe’ stuur van de ori­gi­ne­le Mustangs. Om de claxon in het mid­den te be­rei­ken, moest de chauffeur on­ge­veer zijn arm tot aan de el­le­boog door het dun­ne wiel heen ste­ken. Nu be­staan er geen dun­ne exem­pla­ren meer. Ze zijn al­le­maal even dik. Meer grip, stroef ma­te­ri­aal, vei­lig­heid, voor­schrif­ten, bla bla bla ... Ont­wer­pers lij­ken er ook geen moei­te meer voor te doen. Wel­licht in­ves­te­ren ze geen tijd en moei­te meer in het stuur. Zijn tijd zit er dan ook bij­na op. We gaan op weg naar zelf­rij­den­de au­to’s. Com­pu­ters ne­men wel­dra de be­stu­ring van ons over. Voor nood­ge­val­len ver­schijnt er straks mis­schien op het scherm een vir­tu­eel exem­plaar. Als de com­pu­ter dat toe­laat ten­min­ste, want die neemt so­wie­so ons le­ven over. Het is in­mid­dels wel dui­de­lijk: we gaan stuur­loos de toe­komst te­ge­moet.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.