PIACENZA-SUD

Auto Review - - INHOUD - Jaap Pe­ters Brand Ma­na­ger jpe­ters@fnl.nl

In de eer­ste ja­ren waar­in in au­to­reed, let­te ik nooit op de ban­den­span­ning. Ik ging in de auto zit­ten en reed weg, on­ge­acht of het een rit van 5 mi­nu­ten naar de su­per­markt was, of een va­kan­tie van drie we­ken met twee vrien­den en ve­le tien­tal­len ki­lo’s ba­ga­ge. Dat is me wel eens duur ko­men te staan tij­dens een va­kan­tie. Op een bloed­he­te zo­mer­dag in 2002 re­den we, drie man sterk, in een vol­ge­pak­te Fi­at Pun­to rich­ting To­scane. Al­les ging voor­spoe­dig: zon­der al te veel ver­tra­ging had­den we de Got­t­hard­tun­nel over­leefd en lag Ita­lië aan on­ze voe­ten. Om de beurt stop­ten we een TDK­va­kan­tie­band­je in de gam­me­le cas­set­te­spe­ler. Al­le drie had­den we ve­le uren ge­sto­ken in het sa­men­stel­len van on­ze ide­a­le play­list, met goe­de over­gan­gen tus­sen de num­mers.

Op de Ita­li­aan­se au­to­stra­da leek de Pun­to zich tus­sen zijn soort­ge­no­ten – in die tijd leek ie­de­re Ita­li­aan nog Fi­at te rij­den – pri­ma op zijn ge­mak te voe­len. Met li­ters co­la en ve­le zak­ken chips kwam ook de in­wen­di­ge mens roy­aal aan zijn trek­ken. Al­leen werd het weg­ge­drag op een ge­ge­ven mo­ment wel erg wie­be­lig, het leek wel als­of er een wer­vel­wind met kracht te­gen de zij­kant van de Pun­to beuk­te. En dat ter­wijl het 30 gra­den en wind­stil was.

Pas na een tijd­je be­dach­ten we dat het wel eens een lek­ke band zou kun­nen zijn, en dat bleek in­der­daad het ge­val. De thuis­bren­ger lag na­tuur­lijk in een uit­spa­ring on­der de kof­fer­ruim­te, dus al­le ba­ga­ge moest uit de auto wor­den ge­tild en toen moesten we ook nog in de weer met de krik en de moer­sleu­tel. Dat dit klus­je zon­der veel hoofd­bre­kens tot een goed ein­de kwam, was voor ons het be­wijs dat we – 23 jaar oud – in­mid­dels net zo stoer wa­ren als on­ze va­ders.

Een thuis­bren­ger gaat niet lang mee en je mocht er maar 90 km/h mee rij­den, dus moest er een nieu­we band ko­men. In het pre-smartpho­ne-tijd­perk zat er niets an­ders op dan de ANWB Alarm­cen­tra­le in Mil­aan te bel­len. Dat was in die tijd een soort ora­kel, dat voor el­ke vorm van va­kan­tie­leed een op­los­sing had. Ook voor ons: ze be­loof­den een ban­den­boer in de buurt te zoe­ken en zou­den na een kwar­tier te­rug­bel­len, wat ze keu­rig de­den. In de tus­sen­tijd kon­den wij ‘even’ pen en pa­pier zoe­ken tus­sen de le­ge chips­zak­ken.

Hoe we in he­mels­naam het adres ge­von­den heb­ben zon­der Goog­le Maps, is een gat in mijn herinnering. Ik weet al­leen nog dat we er bij de af­slag Piacenza-Sud af gin­gen. Voor dit voor­woord zou het leuk zijn als we ver­vol­gens dron­ken wer­den ge­voerd en wer­den be­roofd van on­ze Pun­to, on­ze No­kia 3310 en on­ze TDK-band­jes, maar we wer­den keu­rig ge­hol­pen en ston­den binnen een half­uur weer bui­ten.

De Pun­to bracht ons met zijn ver­se rech­ter ach­ter­band overal zon­der mor­ren naar­toe. Het werd een top­va­kan­tie. Maar sinds­dien check ik re­gel­ma­tig de ban­den­span­ning, ze­ker voor­dat ik de kof­fers weer pak …

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.