Cri du coeur

Classic Cars (Netherlands) - - Inhoud -

Ik heb een fas­ci­na­tie voor be­graaf­plaat­sen. Op mijn 16e was ik met school voor het eerst in Pa­rijs en wist ik niet hoe snel ik naar het graf van Jim Mor­ri­son op Pè­re La­chai­se moest gaan. Daar stond ik, tus­sen an­de­re jon­ge­ren uit al­le

Light My Fi­re de­len van de we­reld, in een wolk van wiet en met uit een draag­ba­re cd-spe­ler. De rest van de reis, die on­der meer langs Mu­sée d’Orsay en Cen­tre Pompi­dou voer­de, kon me ge­sto­len wor­den.

Mr. Mo­jo Ri­sin Ik had aan het graf ge­staan van ge­staan.

In­mid­dels heb ik iets meer in­te­res­se voor kunst en iets min­der voor The Doors. Mijn be­lang­stel­ling voor be­graaf­plaat­sen is er ech­ter nog steeds. Eind april was ik weer in Pa­rijs en ook nu stond er een be­graaf­plaats op het pro­gram­ma. Ci­me­ti­è­re du Mont­par­nas­se de­ze keer, let­ter­lijk in de scha­duw van de foei­le­lij­ke zwar­te wol­ken­krab­ber Tour Mont­par­nas­se.

Bij de in­gang kon je een over­zicht krij­gen waar de gra­ven van de be­roem­de men­sen zich be­vin­den. Het wa­ren er nog­al wat: de schrij­vers Jean-Paul Sar­tre en Si­mo­ne de Beau­voir, de dich­ter Char­les Bau­de­lai­re, de zan­ger Ser­ge Gains­bourg, on­ze Nij­mee­g­se ci­ne­ast Joris Ivens, en ook An­dré Cit­ro­ën. Ik stip­pel­de een rou­te uit, die zou ein­di­gen bij het graf van de op­rich­ter van het meest pres­ti­gi­eu­ze au­to­merk van Frank­rijk.

Wat ik mooi vind aan Fran­sen, is dat ze hun hel­den uit het ver­le­den niet ver­ge­ten. Niet al­leen ko­nin­gen en pre­si­den­ten, ook men­sen uit de kunst blij­ven in de har­ten van de Fran­sen voort­le­ven. Bij het ge­meen­schap­pe­lij­ke graf van Jean-Paul Sar­tre en Si­mo­ne de Beau­voir

cri du coeur had­den tal van lief­heb­bers een ach­ter­ge­la­ten. “Lie­ve Si­mo­ne, dank voor jouw moed en je in­spi­ra­tie.” Het stik­te op de be­graaf­plaats van der­ge­lij­ke brief­jes. Zelfs het graf van Bau­de­lai­re, die al in 1867 over­leed, werd nog on­der har­ten­kre­ten be­dol­ven. Wie geen brief­je schreef, liet een me­tro­kaartje ach­ter on­der een kie­zel­steen­tje.

Ik was be­nieuwd wat ik zou aan­tref­fen bij het fa­mi­lie­graf van An­dré Cit­ro­ën, die in 1935 is ge­stor­ven. Tal­rijk zijn zijn re­vo­lu­ti­o­nai­re idee­ën. Zo voor­zag hij Frank­rijk van gra­tis rou­te­bor­den (160.000 in to­taal), met als voor­waar­de dat het Cit­ro­ën-lo­go er dui­de­lijk op zicht­baar

Waar­heen leidt de weg was. De be­gra­fe­nis­klas­sie­ker is in het ge­val van An­dré Cit­ro­ën wel heel toe­pas­se­lijk.

Het graf lag er to­taal ver­la­ten bij. Geen har­ten­kre­ten, zelfs geen me­tro­kaart­jes. Wat een con­trast met wat ik bij Bau­de­lai­re en Gains­bourg aan­trof. Ik had ge­luk­kig nog een me­tro­kaartje bij me en leg­de dit op het graf.

Toch kwam het goed die dag. Op een kwar­tier lo­pen van Ci­me­ti­è­re du Mont­par­nas­se be­vindt zich het Parc An­dré Cit­ro­ën, aan de oe­vers van de Sei­ne. Geen tuin met bloe­men, fon­tein­tjes, kron­ke­len­de pa­den en flad­de­ren­de vlin­ders. Wél een hy­per­mo­dern park met recht­hoe­ki­ge gras­vel­den en plei­nen, twee enor­me fu­tu­ris­tisch ogen­de kas­sen en een he­li­um­bal­lon die je tot 300 me­ter bo­ven de grond tilt, zo­dat je een mooi uit­zicht hebt over Pa­rijs. Ge­heel in de voor­uit­stre­ven­de stijl van An­dré Cit­ro­ën, en pre­cies op de plek waar hij in 1915 zijn au­to­fa­briek start­te. De Fran­sen heb­ben hun ge­voel voor sym­bo­liek dus toch la­ten spre­ken. Met die we­ten­schap smaak­te de vin rou­ge in het park toch nét een beet­je be­ter.

jpe­ters@fnl.nl

Jaap Pe­ters

re­dac­tie­co­ör­di­na­tor

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.