’Ik heb graag dat het knaagt’

’DE­ATH ROW DOL­LIES’

De Telegraaf - - Cultuur - door Bert­jan ter Braak

We heb­ben er al­le­maal wel­eens van ge­hoord: men­sen (voor­al vrou­wen) die schrij­ven met man­nen in een Ame­ri­kaan­se do­den­cel. Soms trou­wen ze zelfs met hen. Wat be­zielt ze en wie zijn ze ei­gen­lijk? Jour­na­list/au­teur Lin­da Pol­man dook met haar he­le ziel en za­lig­heid in het fe­no­meen. Mor­gen ver­schijnt het pak­ken­de re­sul­taat: De­ath

Row Dol­lies.

Pol­man wil het maar met­een ge­zegd heb­ben: „Je kunt ze niet op één hoop gooi­en. Er zijn on­voor­stel­ba­re Tru­zen bij, maar even­goed ook hoog­op­ge­lei­de vrou­wen.” En zij kan het we­ten, want de ma­te­rie houdt haar al sinds 1999 be­zig. „Toen kwam ik er het eerst mee in aan­ra­king. Op een ge­ge­ven mo­ment heb ik het op­zij ge­zet, want ik kreeg zelfs ad­vo­ca­ten van ter dood ver­oor­deel­den ach­ter me aan. Dus heb ik mijn pij­len op de in­ter­na­ti­o­na­le hulp­ver­le­ning ge­richt en daar­over De cri­sis­ka­ra­vaan ge­schre­ven.”

Maar het on­der­werp bleef kna­gen. „De re­ac­ties er op in mijn om­ge­ving ook, die wa­ren meest­al nog­al ne­ga­tief over die vrou­wen. Dan wil ik des te meer we­ten hoe ’t zit, zo steek ik in el­kaar.”

In het boek, dat leest als een trein, wor­den ont­moe­tin­gen be­schre­ven, hier in Eu­ro­pa, la­ter ook in Texas, waar ver­re­weg de mees­te dood­straf­fen wor­den uit­ge­spro­ken én uit­ge­voerd.

„Die vrou­wen krij­gen nog­al wat over zich heen. Dat ze gei­len op man­nen in ge­van­ge­nis­pak­ken. Er is veel agres­sie, bij­voor­beeld op in­ter­net­fo­ra. Maar daar staat te­gen­over dat ze deel gaan uit­ma­ken van hun ei­gen in­ter­net­ge­meen­schap­je. En el­kaars er­va­rin­gen heer­lijk kun­nen gaan ’li­ken’ op Fa­ce­book.”

Pol­man kiest in­tus­sen geen par­tij, be­hal­ve te­gen de mens­on­waar­di­ge toe­stan­den in de ge­van­ge­nis­sen. Wat die vrou­wen drijft? „Het kan bij­voor­beeld heel aan­lok­ke­lijk zijn de be­lang­rijk­ste per­soon in ie­mands le­ven te zijn. Soms schrij­ven ze el­kaar él­ke dag een brief, dat vult hun le­ven. Bij veel van hen is ’t meer een ob­ses­sie dan een hob­by.”

Maar Pol­man gaat veel ver­der dan al­leen de ’pen pals’. „Mijn wer­k­wij­ze is in een dorp neer te strij­ken en dan we­ken­lang te blij­ven plak­ken. Om­dat ik een au­to had, kon ik de da­mes een lift aan­bie­den. En dan praat­ten ze wel.” Op die ma­nier krijgt ze een band met de jon­ge vrouw van een van de man­nen op ’de­ath row’. En be­zoekt haar in de get­to’s van Hous­ton, waar heel over­tui­gend de ho­pe­lo­ze si­tu­a­tie van de be­wo­ners wordt neer­ge­zet. „Maar harts­toch­te­lijk mee­hui­len in­te­res­seert me niet. Ik heb juist graag dat het knaagt.”

Pol­man kwam over­al bin­nen, „want ik ben er goed in mijn mond te hou­den en te­ge­lij­ker­tijd no­ti­ties te ma­ken. Texa­nen wa­ren ook he­le­maal niet in mij ge­ïn­te­res­seerd. Elk po­ging tot dis­cus­sie ein­dig­de met de con­sta­te­ring ’This is Texas.’ En daar houdt het dan su­biet op.” ’De­ath Row Dol­lies’ van Lin­da Pol­man ligt van­af mor­gen in de win­kel.

Schrijf­ster Lin­da Pol­man: „Harts­toch­te­lijk mee­hui­len in­te­res­seert me niet.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.