’Al­tijd on­af­han­ke­lijk blij­ven’

EI­GEN­LIJK WE­TEN WE HET WEL: EEN SCHIL­DER IS NIET MEER ie­mand die op een zol­der­ka­mer­tje zit te ver­kom­me­ren. Maar hoe leeft een kun­ste­naar dan wel? Op be­zoek bij Ro­man Reisinger, schil­der van voor­al stil­le­vens, in Gors­sel, het Was­se­naar aan de IJs­sel.

De Telegraaf - - Cultuur - door Bert­jan ter Braak Ga­le­rie Ro­man Reisinger, Nij­ver­heids­straat 19 in Gors­sel, is op vrij­dag-, za­ter­da­gen zon­dag mid­dag open, of op af­spraak. Om een idee van zijn werk te krij­gen, zie www.ro­man­rei­sin­ger.nl

De TomTom brengt me naar een nieuw­bouw­wijk, waar de enigs­zins in­tro­ver­te Reisinger en zijn vrouw Hen­ri­ët­te de kof­fie al klaar heb­ben. ,,We wo­nen nog niet zo lang in dit huis, we heb­ben het ge­kocht om­dat het een hoek­huis is, met wat tuin op­zij. En de jon­gens kun­nen hier elk een ka­mer op zol­der heb­ben.” In de tuin slin­gert wat speel­goed van de drie zoons. Het is va­kan­tie, ,,dus 't is even af­wach­ten wie er voor de lunch thuis­komt of toch bij een vriend­je een bo­ter­ham eet.”

In fei­te is Ro­man Reisinger 'ge­woon' een zzp'er. Met zijn sub­tie­le stil­le­vens moet hij de kost voor zijn ge­zin zien te ver­die­nen. En, hoe bij­zon­der ze ook zijn, dat valt niet al­tijd mee, ver­telt hij. ,,Maar als ik de jon­gens naar sport wil doen, moet ik wel een tand­je ex­tra bij­zet­ten. Ge­luk­kig is Hen­ri­ët­te heel erg be­trok­ken bij mijn werk, we doen 't echt sa­men.”

De laat­ste ac­tie die ze on­der­na­men, was het ope­nen van een ga­le­rie op een steen­worp af­stand van het nog nieu­we mu­se­um voor re­a­lis­me, MORE, waar Hans Mel­chers on­der meer het door hem ge­koch­te deel van de Sche­rin­ga-col­lec­tie ex­po­seert.

,Mijn va­der over­leed en daar­na kon­den we dit pand­je ko­pen”, legt Reisinger uit. ,,Eerst ver­koch­ten we er ook bric-à-brac uit Frank­rijk. Dat haal­den we daar zelf. Maar dat was toch te veel ge­doe.” Als we er la­ter gaan kij­ken, zijn er nog wat res­tan­ten van de bro­can­te, maar over­heer­sen Rei­sin­gers schil­de­rij­en.

In huis heeft Reisinger zelf maar wei­nig ruim­te no­dig. Een door­snee slaap­ka­mer­tje met aan de wand plan­ken vol met ob­jec­ten die hij in zijn schil­de­rij­en ge­bruikt. Een doek op de ezel. Een paar vier­kan­te me­ter. Dit is het do­mein waar hij zich te­rug­trekt. ,,Drie tot vier da­gen in de week op het mo­ment”, schat hij in.

En dat moet ook wel, want mo­men­teel gaat het goed. ,,Een op­dracht voor een bloem­stil­le­ven een tijd­je te­rug viel zeer in de smaak. En toen kwam van het een het an­der, op­dracht na op­dracht”, glun­dert hij be­schei­den. ,,Zo is er een bo­ta­ni­cus, die een stil­le­ven wil­de van zijn fa­vo­rie­te bloe­men. Met em­mers vol kwam hij aan­zet­ten. En toen was het aan mij om er een com­po­si­tie van te ma­ken. Dat moet ook wel, want mijn vrij­heid blijft voor­op staan, al is er na­tuur­lijk wel over­leg.”

Als we aan de keu­ken­ta­fel schui­ven voor de lunch komt zoon num­mer twee bin­nen zwer­ven. Na een be­leef­de be­groe­ting gaat hij, zo­als vijf­tien­ja­ri­gen dat doen, zijn ei­gen weg. ,,Hij zit op het gym­na­si­um”, ver­telt een trot­se moe­der.

En door gaat het weer over Rei­sin­gers werk. ,,Ech­te bloem­stil­le­venschil­ders lij­ken er mo­men­teel min­der te zijn”, heeft hij ge­con­sta­teerd. ,,Het is ook heel be­wer­ke­lijk en prie­ge­lig als je de bloe­men een op een wilt schil­de­ren, zo­als ik.” Reisinger heeft ge­merkt dat het pu­bliek al gauw ge­neigd is hem in het hok­je 'tra­di­ti­o­neel' te du­wen. ,,Maar er is meer in mijn werk. Sa­men met Hen­ri­ët­te heb ik be­slo­ten een twee­de lijn uit te zet­ten. Om ook weer een an­de­re groep men­sen te kun­nen be­rei­ken. Een stuk gro­te­re wer­ken, en op doek in plaats van mdf.”

Want hoofd­bre­kens blij­ven er om ge­noeg klan­di­zie te hou­den. In zijn ga­le­rie, die vrij­dag, za­ter­dag en zon­dag open is, ver­koopt hij nu ook gli­cées, hoog­waar­di­ge re­pro­duc­ties van zijn ei­gen werk, ,,hand­ge­sig­neerd en ge­ver­nist. Ze heb­ben de uit­stra­ling van een echt schil­de­rij en zijn na­tuur­lijk een stuk goed­ko­per.” En het paar weet al ja­ren dat ze ook el­ders Rei­sin­gers werk aan de man moe­ten bren­gen. Het hand­je op­hou­den, wil­len ze niet.

,,We heb­ben al­tijd on­af­han­ke­lijk wil­len blij­ven. Maar een lul­lig kraam­pje in weer en wind op een of an­der kunst­markt­je, dat bleek weer het an­de­re ui­ter­ste en le­ver­de ook maar wei­nig op. We kij­ken nu veel meer naar de mid­del­gro­te kunst­beur­zen, zo­als Ros­ma­len, Open Art of Pri­ma­ve­ra.” Reisinger be­sluit: ,,Maar dat kost ook al­le­maal tijd. Ge­luk­kig doet Hen­ri­ët­te heel veel, want het liefst wil ik na­tuur­lijk schil­de­ren.”

’We doen ’t echt sa­men’

FOTO’S DE TE­LE­GRAAF

Ro­man Reisinger bij een bloem­stil­le­ven in zijn ga­le­rie: ,,Het is een he­le­boel prie­ge­lig werk.”

Reisinger is voor­al be­kend om zijn bloem­stil­le­vens met een ei­gen sig­na­tuur.

Reisinger thuis aan het werk: ,,Ik heb maar een paar vier­kan­te me­ter no­dig.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.