RESPECT VOOR WELOVERWOGEN WENS

De Telegraaf - - Nieuws Van De Dag -

’We pra­ten wel over zelf­ver­ko­zen dood’

Vo­ri­ge week heb­ben de ou­ders van de dood­zie­ke ba­by Char­lie Gard in Lon­den de ju­ri­di­sche strijd om hun kind met een al­ter­na­tie­ve the­ra­pie te la­ten be­han­de­len, ge­staakt. Me­disch spe­ci­a­lis­ten in Lon­den wa­ren er­van over­tuigd dat ver­de­re be­han­de­ling zin­loos was en dit het lij­den van de ba­by on­no­dig zou ver­len­gen.

De ou­ders heb­ben ge­voch­ten voor hun kind en dat is vol­ko­men be­grij­pe­lijk, want na­tuur­lijk houd je je vast aan ie­de­re kans op le­ven voor je kind, hoe mi­nus­cuul ook.

Aan de an­de­re kant her­in­ner ik me het nieuws in ons ei­gen land over de 12-ja­ri­ge Da­vid, die de che­mo­k­uren voor zijn her­sen­tu­mor wei­ger­de. De­ze che­mo­k­uren zou­den zijn kans op over­le­ven flink ver­ho­gen. De va­der van Da­vid was er­van over­tuigd dat Da­vid on­der in­vloed stond van zijn ex-vrouw, die al­ter­na­tie­ve be­han­del­me­tho­des wil­de. De va­der pro­beer­de de che­mo­k­uur­be­han­de­ling bij de rech­ter af te dwin­gen maar ver­loor om­dat een jon­gen van twaalf vol­gens de rech­ter een ’weloverwogen wens’ mag heb­ben en daar­om zijn ei­gen be­han­de­ling mag wei­ge­ren.

Het zijn ei­gen­lijk de­zelf­de ver­ha­len: Ou­ders die vech­ten voor een kans op le­ven van hun kind en een va­der die vecht voor een gro­te­re kans op óver­le­ven voor zijn kind. Bei­den zul­len zich moe­ten neer­leg­gen bij de be­slis­sing van de rech­ter.

De be­slis­sing voor of te­gen be­han­de­ling speelt al veel lan­ger. He­rin­nert u zich nog Syl­via Mil­le­cam? In­mid­dels is het zes­tien jaar ge­le­den dat zij over­leed, na­dat zij haar me­di­sche be­han­de­ling te­gen borst­kan­ker staak­te om­dat ze ge­loof­de in de ge­ne­zen­de kracht van het me­di­um Jo­man­da.

On­danks het feit dat het Syl­via’s weloverwogen wens was, werd Jo­man­da na haar dood nog ja­ren­lang straf­rech­te­lijk ver­volgd.

Te­rug naar vo­ri­ge week. In het ver­leng­de van de dis­cus­sie over wel of geen me­di­sche be­han­de­ling, pra­ten we over een zelf­ge­ko­zen dood. SGP-lei­der Kees van der Staaij vindt on­ze eu­tha­na­sie­cul­tuur door­ge­scho­ten. Een ’hel­lend vlak’ noemt hij het en daar­om schreef hij een boos opi­nie­ar­ti­kel in de Wall Street Jour­nal.

De Wall Street Jour­nal is voor hem slechts het be­gin van zijn kruis­tocht te­gen eu­tha­na­sie, want nu zijn de Duit­se en Fran­se kran­ten aan de beurt. Van der Staaij wil dat de we­reld weet hoe ver­keerd wij be­zig zijn. Van der Staaij wil daar­mee ver­hin­de­ren dat on­ze eu­tha­na­sie­wet uit­ge­breid wordt en wil eu­tha­na­sie ver­bie­den voor de­men­te ou­de­ren, zelfs als die eer­der een eu­tha­na­sie­ver­kla­ring heb­ben ge­te­kend.

Twee jaar ge­le­den stond ik op zo’n punt. Mijn va­der was op la­te­re leef­tijd blind ge­wor­den door een in­farct. Toen er na zijn 80e ook nog uit­ge­zaai­de kan­ker én be­gin­nen­de de­men­tie werd vast­ge­steld, had hij geen zin meer in be­han­de­lin­gen. We heb­ben er veel over ge­praat en het was zijn weloverwogen wens om geen lij­dens­weg te heb­ben. Heel se­cuur heb­ben we een eu­tha­na­sie­ver­kla­ring op­ge­steld.

’Wan­neer wil je eu­tha­na­sie pa­pa? Als je mij een maand lang niet meer her­kent? Als je drie we­ken lang je ei­gen naam niet meer weet? Of zul­len we zeg­gen drie maan­den?’ We­ken­lang heb­ben we er­over ge­spro­ken en de ver­kla­ring aan­ge­scherpt. Uit­ein­de­lijk heb­ben we de­ze met de huis­arts be­spro­ken en on­der­te­kend.

Ie­der­een die weet hoe­veel ik van mijn va­der heb ge­hou­den, weet hoe­veel ver­driet dit doet. He­laas mocht on­ze eu­tha­na­sie­ver­kla­ring niet ba­ten, want toen de si­tu­a­tie thuis on­houd­baar was, werd hij, zwaar ziek en de­ment, naar een zorg­in­stel­ling ge­bracht. ’He­laas’ had de­ze zorg­in­stel­ling een chris­te­lij­ke over­tui­ging, dus mee­wer­ken aan eu­tha­na­sie was on­mo­ge­lijk. Mijn va­der heeft uit­ein­de­lijk maan­den­lang lig­gen lij­den en weg­kwij­nen op zijn bed, ter­wijl zijn be­re­ster­ke li­chaam maar niet op­gaf. Als ik des­tijds een pil zou heb­ben ge­had die hem zou heb­ben la­ten over­lij­den, dan had ik die uit lief­de per­soon­lijk toe­ge­diend.

Voor eu­tha­na­sie zijn er in Ne­der­land drie voor­waar­den: (1) een vrij­wil­lig en weloverwogen ver­zoek; (2) een on­draag­lijk en uit­zicht­loos lij­den; en (3) geen an­de­re re­de­lij­ke op­los­sing dan eu­tha­na­sie. De­ze der­de voor­waar­de is de oor­zaak van veel on­dui­de­lijk­heid en dub­be­le in­ter­pre­ta­ties, want er is na­me­lijk al­tijd een al­ter­na­tief voor eu­tha­na­sie, ze­ker voor de chris­te­nen van de SGP. In het ge­val van mijn va­der was de ’re­de­lij­ke op­los­sing’ ken­ne­lijk die vre­se­lij­ke lij­dens­weg. Voor mij niet. Als ie­mand een weloverwogen wens heeft om te ster­ven, moet dat ge­res­pec­teerd wor­den, vind ik.

Bij de drie voor­beel­den over me­di­sche be­han­de­ling, die ik aan het be­gin van de­ze co­lumn be­schreef, moest de rech­ter er­aan te pas ko­men. Of het nu gaat om een kans op le­ven, een gro­te­re kans op óver­le­ven of om de wens om te ster­ven: De be­slis­sing over ie­mands le­ven is on­men­se­lijk moei­lijk om te ne­men’ ze­ker als de wet op meer­der ma­nie­ren uit­ge­legd kan wor­den.

Van der Staaij ac­cep­teert van­uit zijn chris­te­lij­ke over­tui­ging nooit dat men­sen over hun ei­gen le­ven be­schik­ken en ik zal nooit meer ac­cep­te­ren dat ie­mand van wie ik houd een on­no­di­ge lij­dens­weg heeft. Dus wat dat be­treft staan wij lijn­recht te­gen­over el­kaar.

Nor­maal ge­spro­ken wil ik in mijn co­lumns al­tijd een op­los­sing be­schrij­ven, maar in het ge­val van eu­tha­na­sie is de eni­ge op­los­sing dat we ac­cep­te­ren dat er nooit een een­dui­di­ge op­los­sing zal kun­nen zijn. Soms is de eni­ge op­los­sing om ie­der­een te gun­nen dat zij hun ei­gen le­ven le­ven naar het beeld van hun ei­gen hart. Weloverwogen.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.