Ve­ra­de­ming

De Telegraaf - - Binnenland - ROB HOOGLAND

Al­tijd fijn om je me­ning be­ves­tigd te zien door men­sen die je hoog hebt zit­ten. Nu heb ik niet veel men­sen hoog zit­ten. Men­sen zijn men­sen, ziet u. Niet mijn fa­vo­rie­te zoog­die­ren. Ha­rald Doorn­bos heb ik wel hoog zit­ten. Hij is al ja­ren cor­res­pon­dent in het Mid­denOos­ten en deinst er niet voor te­rug om le­vens­ge­vaar­lij­ke oor­logs­ge­bie­den op te zoe­ken. Sa­men met zijn Li­ba­ne­se vrouw Jenan Mous­sa, even­eens jour­na­list, be­zocht hij on­langs zelfs Raq­qa, de hoofd­stad van het IS-ka­li­faat, of wat daar nog van over is. Het echt­paar maak­te er op­mer­ke­lij­ke re­por­ta­ges. Ze in­ter­view­den ook IS-vrou­wen.

Ha­rald Doorn­bos was te gast bij Beau van Er­ven Do­rens, de pre­sen­ta­tor van RTL La­te Night/Sum­mer Night die ze maar snel een per­ma­nen­te talk­show moe­ten ge­ven. Beau is een ve­ra­de­ming: snel, slim, ter za­ke kun­dig en toch ook het jo­chie dat graag wil ke­ten. Ha­rald was óók een ve­ra­de­ming. Ein­de­lijk geen oe­ver­loos ou­we­hoe­ren­de po­li­co­lor the­o­re­ti­cus van een of an­der in­sti­tuut bij een la­te night-pro­gram­ma over IS aan het woord, maar een ver­stan­di­ge, nuch­te­re er­va­rings­des­kun­di­ge, een man van de prak­tijk, die de oor­logs­mis­da­den van IS en de el­len­de die daar­uit voort­vloeit van na­bij heeft aan­schouwd.

Mijn be­won­de­ring voor hem groei­de met de mi­nuut, ze­ker toen hij ge­na­de­loos af­re­ken­de met de Ne­der­land­se po­li­ti­ci – lees: Pechtold en Kla­ver – die „al­leen maar mos­lims te­gen­ko­men als ze een af­spraak met hen heb­ben en toch be­ter den­ken te we­ten hoe we met IS en Al-Qae­da moe­ten om­gaan dan de Ara­bie­ren of Pa­k­is­ta­nen, die al hun he­le

’Ge­vaar­lij­ker dan toen ze ver­trok­ken’

le­ven lang mos­lim zijn en niet snap­pen waar­om Eu­ro­pa zo la­co­niek doet over ex­tre­mis­ten”.

De nei­ging, al­hier, bij­voor­beeld door de no­toi­re weg­kij­kers van NRC Han­dels­blad ver­woord, om de 190 Ne­der­land­se IS’ers een te­rug­keer­tra­ject aan te bie­den?

Ha­rald Doorn­bos snapt er wei­nig van: „Kijk eens wel­ke wan­da­den ze in Sy­rië heb­ben ver­richt. Ze zijn to­taal ge­her­sen­spoeld en ei­gen­lijk nog veel ge­vaar­lij­ker dan toen ze uit Ne­der­land ver­trok­ken.”

En toen, te­gen het ein­de, zei hij: „Het komt door Wil­ders.”

Voor­al op dat mo­ment zag ik be­ves­tigd wat ik al heel lang denk. Geert Wil­ders is de eni­ge be­lang­rij­ke po­li­ti­cus die te­gen de scha­duw­kan­ten van de is­lam van leer trekt. Dat-ie dat niet al te sub­tiel doet, is een un­der­sta­te­ment. Som­mi­ge din­gen die hij wil zijn zelfs on­grond­wet­te­lijk. Maar het is on­be­grij­pe­lijk dat heel veel an­de­re Ne­der­land­se po­li­ti­ci, puur en al­leen om­dat ze bang zijn iets te be­we­ren dat in Wil­ders’ straat­je te pas zou ko­men, een Pa­v­lo­v­je doen door de te­gen­over­ge­stel­de hou­ding aan te ne­men, zo­als ook Ha­rald Doorn­bos con­sta­teert. En daar volgt dus be­leid uit. In mijn ge­dach­ten zie ik on­ze volks­ver­te­gen­woor­di­gers wel eens ge­za­men­lijk een wan­de­ling langs een wei­land ma­ken.

„Wat prach­tig groen!” roept Geert Wil­ders.

„Groen? Wel­nee man, het is blauw”, zeg­gen de an­de­ren au­to­ma­tisch.

Ik denk dat Ha­rald Doorn­bos het beeld wel her­kent.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.