TE MILD VOOR OPLICHTERS

De Telegraaf - - Nieuws Van De Dag - Opi­nie Jo­hn van den Heu­vel

Oplichters, je hebt ze in al­le soor­ten en ma­ten. Bij­na da­ge­lijks krijg ik mail­tjes of an­de­re ver­zoe­ken om hulp van men­sen die slacht­of­fer zijn ge­wor­den van zwen­de­laars. De ver­ha­len zijn vaak te triest voor woor­den. Slacht­of­fers ra­ken zelfs let­ter­lijk aan de be­del­staf. Ze tui­nen met open ogen in de mooie praat­jes van lie­den die mis­bruik ma­ken van het ver­trou­wen van men­sen.

Oplich­tings­za­ken heb­ben niet de hoog­ste pri­o­ri­teit bij po­li­tie en Open­baar Mi­nis­te­rie. Bij som­mi­ge op­spo­rings­in­stan­ties be­staat het hard­nek­ki­ge voor­oor­deel dat slacht­of­fers de scha­de meest­al aan zich­zelf heb­ben te wij­ten. Bij dit soort de­lic­ten vloeit bo­ven­dien geen bloed, dus be­lan­den aan­gif­tes veel te vaak on­der op de sta­pel. Be­roeps­op­lich­ters we­ten dat maar al te goed. Ze hou­den er re­ke­ning mee dat ze niet in één be­paal­de re­gio moe­ten wer­ken, maar liefst lan­de­lijk. Van uit­wis­se­ling van on­der­zoeks­ge­ge­vens tus­sen di­ver­se po­li­ti­eeen­he­den is na­me­lijk am­per spra­ke. Oplichters blij­ven zo ja­ren on­der de ra­dar. Als ze ge­pakt wor­den, zijn de straf­fen meest­al mild. Werk­straf­fen zijn eer­der re­gel dan uit­zon­de­ring. Op fi­nan­ci­ë­le com­pen­sa­tie hoe­ven de slacht­of­fers niet te re­ke­nen. De slim­me frau­deurs heb­ben de op­breng­sten al­lang weg­ge­sluisd.

Te laf

Als mis­daad­ver­slag­ge­ver kruis ik re­gel­ma­tig het pad van oplichters. Ze heb­ben één voor­deel. Het gaat vaak om be­dacht­za­me ty­pes die óf te laf zijn om ge­weld te ge­brui­ken, of heel goed be­grij­pen dat ze in het ge­val van los­se hand­jes of wa­pen­ge­bruik door jus­ti­tie in een heel an­de­re ca­te­go­rie wor­den in­ge­deeld. Maar dat is ook het eni­ge. Meest­al gaat het om ty­pes met een ge­stoor­de ge­we­tens­func­tie. Ze heb­ben geen flauw be­nul wat voor leed ze bij hun slacht­of­fers aan­rich­ten. Dan heb ik het niet eens over de fi­nan­ci­ë­le el­len­de. De emo­ti­o­ne­le scha­de is vaak moei­lijk te her­stel­len. Het be­sef dat jou on­der val­se voor­wend­se­len en met voor­be­dach­ten ra­de geld af­han­dig is ge­maakt, geeft het (zelf )ver­trou­wen van de mees­te slacht­of­fers een knauw.

Ik schreef het al, oplichters zijn er in al­le soor­ten en ma­ten. Po­pu­lair mo­men­teel zijn de bab­bel­trucs. Vlot­ge­bek­te cri­mi­ne­len bel­len luk­raak aan in woon­wij­ken waar veel ou­de­ren wo­nen. Zo­ge­naam­de me­ter­op­ne­mers, schoor­steen­ve­gers of ho­ve­niers klet­sen zich bin­nen en pro­be­ren snel bank­pas­sen, pin­co­des en sie­ra­den buit te ma­ken.

Naast de­ze ’ou­der­wet­se’ oplichters ken­nen we ook soort­ge­no­ten op in­ter­net. Een van de be­kend­ste oplichters op in­ter­net is Ro­bert-Jan van der Zwaan, die ik on­langs weer be­trap­te op du­bi­eu­ze prak­tij­ken. Van der Zwaan spoor­de ik al een keer op in 2012 in Ve­ne­zu­e­la, waar­van­daan hij via na­ge­maak­te web­win­kels men­sen op­licht­te. ’Ik heb geen ge­we­ten’, be­ken­de Van der Zwaan bij de con­fron­ta­tie. Dat bleek echt zo. Nog tij­dens het uit­zit­ten van zijn straf ging de boef al­weer het fou­te pad op. Sinds Van der Zwaan dit voor­jaar in mijn vi­deo­pro­gram­ma voor Telegraaf Van­daag door de po­li­tie werd ge­ar­res­teerd, re­gent het al­weer nieu­we mails over zijn handel en wan­del. Zijn car­ri­è­re blijf ik dus nog maar even vol­gen.

Het­zelf­de geldt voor een op­lich­ter van de bui­ten­ca­te­go­rie: Ro­bert van de Rhee. Hem kwam ik op het spoor na een nood­kreet van een ooit suc­ces­vol­le on­der­ne­mer, die zijn he­le ver­mo­gen aan Van de Rhee was kwijt­ge­raakt. De el­len­de die Van de Rhee ver­oor­zaak­te, was zo groot dat po­li­tie en Open­baar Mi­nis­te­rie dit keer niet ble­ven toe­kij­ken. Van de Rhee rook on­raad en dook on­der aan de Spaan­se Costa del Sol. Sa­men met een team van mijn pro­gram­ma Op de vlucht ont­dek­ten we zijn schuil­plaats. Ter­wijl zijn slacht­of­fers to­taal aan de grond za­ten, ver­bleef mijn­heer de mees­ter­op­lich­ter in een luxe huur­vil­la op een adem­be­ne­mend gol­fre­sort in Mar­bel­la. Toen hij op mijn aan­ge­ven werd ge­ar­res­teerd door de Spaan­se po­li­tie, wap­per­de hij di­rect met een brief, waar­uit moest blij­ken dat hij van­we­ge een be­roeps­pro­ce­du­re le­gaal op vrije voe­ten was. Dat de FIOD in­mid­dels een nieuw on­der­zoek was ge­start, ver­tel­de hij er niet bij.

Sail­lant was nog dat de part­ner van Van de Rhee, die in de da­gen dat we hem volg­den geen mo­ment van zijn zij­de week, di­rect riep dat ze hem niet ken­de. En­fin, Van de Rhee werd over­ge­bracht naar Ne­der­land en ver­scheen voor de rech­ter. Om­dat ik be­nieuwd was hoe de rech­ter­lij­ke macht over zijn handel en wan­del zou oor­de­len, bleef ik de zaak vol­gen. De recht­bank straf­te in eer­ste aan­leg al pit­tig, maar het ar­rest van het hof, ook ge­pu­bli­ceerd op recht­spraak.nl, is ver­nie­ti­gend. Naast de al eer­der op­ge­leg­de straf­fen kreeg Van de Rhee vier jaar ge­van­ge­nis­straf en mag hij vijf jaar lang geen be­stuur­der van ven­noot­schap­pen zijn.

Ver­der las ik in het ar­rest een unie­ke pas­sa­ge, die ik nooit eer­der te­gen­kwam. „Het hof acht het van groot be­lang dat in bre­de­re kring dan thans be­kend wordt met wel­ke prak­tij­ken ver­dach­te zich heeft be­zig­ge­hou­den”, al­dus het ar­rest, dat ver­der het Open­baar Mi­nis­te­rie ge­last „de uit­spraak na het on­her­roe­pe­lijk wor­den (nu dus, JvdH) te open­ba­ren in De Telegraaf.” Nou, bij de­ze dan maar, raads­he­ren van het hof. Le­zers, wees ge­waar­schuwd voor de prak­tij­ken van be­roeps­op­lich­ter Ro­bert van de Rhee.

Pas op voor be­drie­ger Ro­bert van de Rhee

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.