KA­BI­NET MOET ALERT ZIJN

De Telegraaf - - Nieuws Van De Dag -

’Wat een af­gang’, kop­te de­ze krant.

Wat een mooie fo­to van het hand­je­druk­ken stond er in een an­de­re och­tend­krant. De kop in De Te­le­graaf be­trof de voet­bal­wed­strijd tus­sen Frank­rijk en Ne­der­land in Pa­rijs. De fo­to in de Volks­krant liet een vro­lij­ke pre­si­dent Ma­cron van Frank­rijk en een even­eens op­ge­wek­te pre­mier Rut­te zien. Als ik het goed zag, was dat een ko­pie van de hard knij­pen­de hand, die pre­si­dent Trump een tijd­je te­rug van Ma­cron kreeg aan­ge­reikt. Nu gaf Mark zo’n zelf­de hand aan Em­ma­nu­el. Gees­tig.

Pre­si­dent Ma­cron had trou­wens een goe­de re­den zo vro­lijk te zijn. Hij gaf on­langs het start­schot om Frank­rijk te gaan mo­der­ni­se­ren. Her­vor­ming van de wet­ten die de ar­beids­markt flexi­be­ler moet ma­ken en de werk­loos­heid moet te­rug­drin­gen. Die werk­loos­heid staat in Frank­rijk op zo’n 10 pro­cent.

De­ze eer­ste ac­tie komt pre­cies op tijd. Twee maan­den ge­le­den schreef ik in mijn co­lumn dat de nieu­we Fran­se pre­si­dent in sep­tem­ber in ac­tie zou moe­ten ko­men om Frank­rijk er weer bo­ven­op te bren­gen.

Voor­gaan­de pre­si­den­ten stuit­ten al­tijd op groot ver­zet als zij pro­beer­den dat te doen wat Ma­cron nu heeft aan­ge­kon­digd. Zijn voor­gan­gers, niet al­leen de so­ci­a­list Hol­lan­de, durf­den niet door te pak­ken en haal­den bak­zeil. Pre­si­dent Ma­cron is dat niet van plan. Hij heeft uit­ge­breid over­legd met werk­ge­vers en werk­ne­mers. De Fran­se bon­den heb­ben bin­nens­ka­mers uit­voe­rig mo­gen mee­pra­ten. De re­ge­ring is er, zo lijkt het er nu op, in ge­slaagd een ope­ning te ma­ken.

De gro­te oud-link­se vak­bond or­ga­ni­seer­de dins­dag een lan­de­lij­ke pro­test­dag te­gen de her­vor­min­gen. Twee an­de­re gro­te vak­fe­de­ra­ties de­den niet mee. De op­komst was ge­ring; de over­last was be­perkt. De straat ver­loor; de staat won. Een op­ste­ker voor Ma­cron. En die heeft hij no­dig. Want door al­ler­lei in­ci­den­ten is zijn po­pu­la­ri­teit fors ge­daald. Di­rect na de ver­kie­zin­gen had hij de steun van meer dan 60 pro­cent van de be­vol­king; nu nog maar 40 pro­cent. Dat is een on­ge­kend gro­te da­ling. Gro­ter dan waar­mee zijn voor­gan­gers eer­der wer­den ge­con­fron­teerd.

Er is tij­dens de eer­ste hon­derd da­gen van de pre­si­dent nog­al wat mis­ge­gaan. Ge­rom­mel met geld door het Ka­mer­lid Tour­ret, die ook nog ad­vi­seur van de pre­si­dent was in de strijd te­gen cor­rup­tie. Een er­va­rings­des­kun­di­ge dus. Toen het be­richt dat een an­der Ka­mer­lid van de club van Ma­cron een so­ci­a­lis­ti­sche col­le­ga het zie­ken­huis in had ge­sla­gen.

Ge­doe over de kos­ten van zijn kap­per: in de af­ge­lo­pen maan­den 26.000 eu­ro. Grap­pig ove­ri­gens dat on­der Hol­lan­de die re­ke­nin­gen nog ho­ger wa­ren. Het was Hol­lan­de ove­ri­gens niet aan te zien waar hem dat in zat.

Ook hier en daar wat ge­blun­der in zijn ei­gen, vol­le­dig on­er­va­ren, Ka­mer­frac­tie en ver­schil van me­ning tus­sen Ma­cron en pre­mier Edou­ard Phil­li­pe. Zo zei de pre­mier in de re­ge­rings­ver­kla­ring dat de be­loof­de las­ten­ver­lich­ting moest wor­den uit­ge­steld, waar­op de pre­si­dent hem cor­ri­geer­de met de me­de­de­ling dat de­ze wel de­ge­lijk in de be­gro­ting voor 2018 is op­ge­no­men. An­der voor­beeld: Ma­cron zei dat de be­lang­rijk­ste scheeps­werf van Frank­rijk zal wor­den ge­na­ti­o­na­li­seerd. Dat kwam hem op de re­pri­man­de te staan dat dit niet past in het be­leid meer bui­ten­land­se in­ves­teer­ders aan te trek­ken. Het leid­de ook tot de woe­de van Ita­lië, dat over de aan­koop van de werf een deal had ge­maakt met pre­si­dent Hol­lan­de.

Pom­peus

Nog wat ge­doe. Zijn pom­peus ge­drag en op­tre­den, zo­als in Ver­sail­les, dat hem de ver­ge­lij­king met de 17e-eeuw­se Zon­ne­ko­ning op­le­ver­de. En voor­al zijn ru­zie met de staf­chef van het le­ger. Die had zich ver­zet te­gen de be­zui­ni­gin­gen op de krijgs­macht. Niet zo­maar trou­wens, want eer­der had Ma­cron zelf de­fen­sie en vei­lig­heid een top­pri­o­ri­teit ge­noemd. De staf­chef nam ont­slag.

De her­vor­ming van de ar­beids­wet­ge­ving is na­tuur­lijk in­hou­de­lijk van be­te­ke­nis. Maar het gaat om een re­la­tief be­schei­den ver­an­de­ring. De re­gels die nu in ons land gel­den, zijn soe­pe­ler en moe­ten nog ver­der wor­den ge­li­be­ra­li­seerd. Het plan van de Fran­se pre­si­dent is voor­al van gro­te sym­bo­li­sche en psy­cho­lo­gi­sche be­te­ke­nis.

Het moet on­der­ne­mers en in­ves­teer­ders ver­trou­wen in de Fran­se eco­no­mie ge­ven. En ook dient het om de an­de­re Eu­ro­pe­se lan­den en re­ge­rin­gen te la­ten we­ten dat de Fran­se re­ge­ring ein­de­lijk echt durft door te pak­ken. Het Fran­se par­le­ment zal niet te­gen gaan lig­gen, want heeft zich al ak­koord ver­klaard, zon­der de wet­tek­sten ove­ri­gens te ken­nen. De wet zal per de­creet wor­den af­ge­kon­digd. De As­sem­blée Na­ti­o­na­le heeft hier toe­stem­ming voor ge­ge­ven.

De werk­ge­vers heb­ben ui­ter­aard po­si­tief ge­re­a­geerd. Zij noem­den de voor­ne­mens van de pre­si­dent „een eer­ste stap in her­stel van ver­trou­wen”.

Het komt er dus op aan. Pre­si­dent Ma­cron be­seft dat hij maar één keu­ze heeft. Door­pak­ken. Es­sen­ti­eel voor zijn land, es­sen­ti­eel voor zijn ge­zag en po­si­tie.

Eu­ro­pa, dus ook Ne­der­land, moet wel goed op­let­ten. Eerst zien, dan ge­lo­ven. En ze­ker niet ver­ge­ten wel­ke idee­ën pre­si­dent Ma­cron heeft over Eu­ro­pa. Zo­als de wens te ko­men tot één Eu­ro­pe­se mi­nis­ter van Fi­nan­ci­ën. Ver­der Eu­ro­pe­se staats­le­nin­gen en een Eu­ro­pees werk­loos­heids­fonds. Ne­der­land gaat daar­voor de re­ke­ning be­ta­len. Ons nieu­we ka­bi­net – komt dat er nog? – moet dus alert zijn.

Ma­cron heeft maar één keu­ze: door­pak­ken

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.