Gat in hart ein­de­lijk ge­vuld

Ca­na­de­se Har­riet be­zoekt voor het eerst graf ge­sneu­vel­de va­der

De Telegraaf - - Binnenland - Van een on­zer ver­slag­ge­vers

GROESBEEK Har­riet Je­neraux (75) groei­de op zon­der va­der in het Ca­na­da van de ja­ren vijf­tig. Haar va­der sneu­vel­de tij­dens de Twee­de We­reld­oor­log. Ze zag hem nooit le­vend. Geen dag ging voorbij of Har­riet ver­lang­de er­naar om dan ten­min­ste zijn graf te be­zoe­ken. Gis­te­ren was het ein­de­lijk zo­ver.

Nie­mand houdt het droog op de Ca­na­de­se oor­logs­be­graaf­plaats in Groesbeek wan­neer de da­me met het kor­te grij­ze haar door haar knie­ën gaat, vlak voor de graf­steen gaat zit­ten en be­gint te pra­ten. „Pa­pa, ik ben zo blij met het le­ven dat ik heb ge­had”, zegt ze. „Je bent me zo dier­baar.” Har­riet Je­neraux praat als­of haar va­der er echt is. Zo voelt het ook, ver­telt ze la­ter. Zo dicht bij hem was ze nog nooit.

Ser­ge­ant Edi­son Alexan­der Smith scheep­te in 1941 in om deel te gaan ne­men aan de oor­log in Eu­ro­pa. Zijn zwan­ge­re vrouw bleef ach­ter in No­va Sco­tia. Het ein­de van de oor­log hing al in de lucht toen de Ca­na­dees (32) het nood­lot ont­moet­te. Op 25 maart 1945 sneu­vel­de hij in het Duit­se Bie­nen, vlak over de Ne­der­land­se grens, tij­dens het over­ste­ken van de Rijn.

„Op­groei­en zon­der hem was heel erg moei­lijk. Ik wil­de al­les over mijn va­der we­ten, maar nie­mand wil­de veel ver­tel­len. Ik had een ge­wel­di­ge opa, maar hij vond het te pijn­lijk om over zijn ge­sneu­vel­de zoon te pra­ten”, ver­telt zijn doch­ter. „Met dienst­mak­kers was het net zo. Pas op ho­ge leef­tijd heb ik van fa­mi­lie­le­den din­gen ge­hoord. Wat voor kat­ten­kwaad hij bij­voor­beeld uit­haal­de. Ik hoor­de dat nog lie­ver dan de ver­ha­len over zijn he­ro­ïek als mi­li­tair.”

Je­neraux is een zeer de­voot chris­ten. Haar le­ven be­steedt ze aan haar ge­zin en aan haar loop­baan als le­ra­res op klei­ne chris­te­lij­ke scho­len. Er is nooit ge­noeg geld voor een reis naar Groesbeek. Haar man, die ook in het le­ger zat, vraagt bij el­ke over­plaat­sing om Duits­land. Puur om naar Groesbeek te kun­nen. Maar zo on­door­gron­de­lijk als de we­gen van de Heer blijkt ook het per­so­neels­be­leid van het Ca­na­de­se Le­ger. Zijn trans­fer rich­ting Duits­land komt er nooit. Har­riets kan­sen lij­ken ver­ke­ken.

Tot ze van de Wish of a Li­fe­ti­me hoort. Een ac­tie in Ca­na­da die se­ni­o­ren helpt hun gro­te wens in ver­vul­ling te la­ten gaan. Keith geeft hen op en tot to­ta­le ver­ba­zing wordt de ’du­re wens’ ver­vuld. Als vips vliegt het echt­paar naar ons land.

Ter­wijl de Ca­na­de­se ge­knield voor het graf zit, breekt de zon door. Har­riet ver­plaatst haar blik van de kalk­zand­ste­nen zerk naar de he­mel. „Dank u Heer”, glim­lacht ze. „Het gat dat ik al die ja­ren in mijn hart heb ge­voeld, is dank­zij u ge­vuld met geluk.”

FO­TO RIAS IMMINK

Har­riet praat te­gen haar va­der (in­zet) bij zijn graf in Groesbeek, dat zij nooit eer­der heeft kun­nen be­zoe­ken.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.