DE VEERKRACHT VAN HARTSVRIENDINNEN

DE NE­DER­LAND­SE VRIEN­DIN­NEN IRINI EN MAAYKE STON­DEN DOODSANGSTEN UIT TIJ­DENS OR­KAAN IR­MA. Di­rect na het ver­woes­ten­de na­tuur­ge­weld volg­de de vrees voor plun­de­rin­gen. In­mid­dels ko­men zij en Sint-Maar­ten er stap voor stap weer bo­ven­op.

De Telegraaf - - Reportage - door Jorn Jon­ker en Ed­win Tim­mer

Het is woens­dag­och­tend 6 sep­tem­ber als mon­ster­storm Ir­ma het huis waar Maayke de Haan en haar doch­ter Lynn schui­len, in zijn greep houdt. Met drie­hon­derd ki­lo­me­ter per uur beu­ken de wind­sto­ten te­gen het dak en de mu­ren. De com­ple­te be­ton­nen struc­tuur trilt, het dak kraakt en de ra­men bol­len in hun spon­nin­gen.

De mees­te hui­zen in het rij­ke­re Ta­ma­rind Hill op Sint-Maar­ten zijn ste­vig ge­bouwd, be­stand te­gen or­ka­nen van de vier­de ca­te­go­rie. Maar Ir­ma is nog zwaar­der. „Het ge­luid was af­schu­we­lijk”, ver­telt Maayke. Lyn­ns va­der ver­blijft een ver­die­ping ho­ger. Wan­neer brul­lend ge­raas duidt op het

f h d b di

Grap

heb me sterk ge­hou­den te­gen­over haar. Maar na­tuur­lijk vrees­de ook ik het erg­ste. Je blijft ma­len. Zit­ten we hier wel vei­lig? Blijft het huis wel staan? Wat als die deur het niet houdt?”

Maayke de Haan ver­telt over het angst­aan­ja­gen­de avon­tuur ter­wijl ze rus­tig op het ter­ras van vrien­den zit. Haar harts­vrien­din Irini Val­li­a­na­tos zit er­bij. Van bei­den is het ei­gen huis tij­de­lijk on­be­woon­baar. Daar­om lo­ge­ren ze bij de fa­mi­lie Van der Plas, die zelf na de or­kaan naar Ne­der­land is ver­trok­ken. Met een traan en een lach slaat het twee­tal zich er­door­heen. „Ik heb sky­view”, grin­nikt Irini. b d l h l d ki Irini (l.) en Maayke slaan zich met een lach en een traan door de el­len­de van Ir­ma heen. niet ge­we­ken. De be­wo­ners van Ta­ma­rind Hill heb­ben or­kaan Luis nog in het ach­ter­hoofd en ze be­gre­pen dat plun­de­rin­gen op de loer la­gen. Val­li­a­na­tos: „Er was geen com­mu­ni­ca­tie, geen wa­ter, geen licht. Een an­de­re angst deed zijn in­tre­de: de vrees voor over­val­len. Daar­om zijn we ook niet al­leen gaan zit­ten, maar bij el­kaar.”

i i i h plun­der­den ju­we­liers­za­ken, be­roof­den toe­ris­ten en sta­len gro­te flatscreens mee uit elek­tro­ni­ca­win­kels. Een avond­klok, af­ge­dwon­gen door Ne­der­land­se mi­li­tai­ren die pos­ten bij de groot­ste kruis­pun­ten, en pa­trouil­le­ren­de ma­ri­niers moe­ten de rust en or­de te­rug­bren­gen.

Het zorgt ’s avonds voor een vreem­de stil­te op de we­gen zon­der straat­ver­lich­ting. De­ze ver­slag­ge­vers mo­gen er wel over­heen rij­den. Een ver­dwaald ko­nijn, zo

ld dd h l d kop­lam­pen. Zelfs een krab laat zich zien tus­sen de op­ge­hoop­te rom­mel langs de weg. Te­gen mid­der­nacht houdt de po­li­tie twee lo­cals aan in een du­re BMW: el­ke on­be­ken­de au­to is ver­dacht.

Toen ze in het oog van de storm za­ten, en bui­ten in­eens een dood­se stil­te heerste, durf­de Maayke haast niet hun schuil­plaats te ver­la­ten. Zo­dra ze het wel deed, zag ze dat de koel­kast door de keu­ken was ge­told. Er zit­ten zelfs deu­ken in het pla­fond

d i d d ij k h

was naar bui­ten ge­waaid. Op­ge­slokt door de wind en door de tuin ge­sme­ten. Het dier heeft twee da­gen niet kun­nen lo­pen.” Toen doch­ter Lynn naar bui­ten ging, hoor­de ze haar va­der. „Zij was zó op­ge­lucht”, zegt Maayke. Het

i j h f i l d ijd wer­ken. „Ik heb haar gis­te­ren naar het vlieg­veld ge­bracht. Ze be­gint aan een stu­die Frans in Ni­ce.” Goed als af­lei­ding.

Di­rect na de or­kaan, lie­pen be­wo­ners in een waas rond, zegt Irini. „We wa­ren net zom­bies. Want toen leek ook or­kaan Jo­sé er nog aan te ko­men. Moesten we in­eens weer de he­le boel dicht­spij­ke­ren. Ter­wijl bij ve­len het dak com­pleet was ver­woest. Er was geen be­gin” l h i ten links lig­gen.

De twee vrien­din­nen heb­ben toen wel even een fles wijn ge­o­pend. Na da­gen stress een mo­ment van ont­span­ning. „Al die tijd ben je dood­op, maar je gaat ge­woon door. Je kunt ook niet an­ders”, ver­klaart Irini.

Het is een men­ta­li­teit die bij ve­len op het ei­land te zien is. Door­gaan, door­gaan, door­gaan. In de rij staan voor eten, drink­wa­ter rel i ners spreekt, merkt dat ze vaak dood­op zijn en op hun tand­vlees lo­pen. Ie­der­een snakt naar een mo­ment met de be­nen om­hoog, als het even kan met een bier­tje of wijn­tje er­bij.

Sfeer

De sfeer op het ei­land werd af­ge­lo­pen week wel met de dag be­ter. De ma­ri­niers zorg­den voor vei­lig­heid en het te­le­foon­be­reik kwam op veel plek­ken te­rug. Al zor­gen die­sel­die­ven er­voor dat de ge­ne­ra­to­ren bij de zend­mas­ten nooit lang hun werk kun­nen doen. Toch leeft bij ve­len de angst dat de sfeer zo kan om­slaan. Wat als de voor­ra­den in de su­per­mark­ten écht op­ra­ken en men com­pleet af­han­ke­lijk wordt van nood­hulp? Som­mi­ge win­kels krij­gen spul­len via zee, maar is het ge­noeg voor het ei­land? En wat als straks het geld op­raakt waar­mee die laat­ste li­ters wa­ter en blik­voer wor­den aan­ge­schaft?

Or­kaan Ir­ma is na­me­lijk niet al­leen de­struc­tief door zijn di­rec­te scha­de. Met het weg­val­len van het toe­ris­me volgt een twee­de klap, om­dat veel men­sen hun baan in elk ge­val tij­de­lijk ver­lie­zen. Irini heeft die pech niet. Ze kan weer

d l d i i ke op haar beurt is ma­ke­laar en ze be­heert va­kan­tie­hui­zen. „Mijn pri­o­ri­teit is voor­lo­pig om te kij­ken wat er nog te red­den valt voor mijn klan­ten. Ik zoek hun hui­zen, of wat is over­ge­ble­ven, af naar bruik­ba­re spul­len.”

Voor­uit­kij­ken is span­nend. Irini: „Na Luis dach­ten we: zo­iets ge­beurt nooit weer. Nu weet ik: dit wil ik niet weer mee­ma­ken. Mijn vol­gen­de dak wordt van be­ton.” Als we vra­gen of de ver­ze­ke­ring zal mee­be­ta­len, blijft het even stil. „Dat weet ik ei­gen­lijk niet. Ik heb een hy­po­theek bij En­nia, maar ik heb nog niet dur­ven kij­ken wel­ke ver­ze­ke­rin­gen ik er al­le­maal heb.”

Een in­boe­del­po­lis heeft ze in elk ge­val niet. „Je maakt keu­zes”, zegt ze. Op de ei­lan­den zijn dat soort po­lis­sen prij­zi­ger dan in Ne­der­land. „Kies ik voor een du­re ver­ze­ke­ring of laat ik mijn kin­de­ren stu­de­ren? De stu­die van mijn doch­ter ging voor.” Nu kan ze zich wel voor het hoofd slaan dat ze daar­op geld heeft be­spaard, zegt ze. Irini durft nog niet te kij­ken of haar an­de­re ver­ze­ke­ring de scha­de aan haar huis dekt. Ve­len op Sint-Maar­ten de­len de­ze zorg. On­der­ver­ze­ke­ring maakt de herb d i d

’Een in­boe­del­po­lis heb ik niet, de stu­die van Lynn ging voor’

FO­TO ANP

De sfeer op Sint-Maar­ten wordt lang­zaam weer be­ter, me­de dank­zij de hulp van Ne­der­land­se ma­ri­niers.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.