On­ge­past proes­ten

De Telegraaf - - Reportage - LIES­BETH KOENEN Lies­beth Koenen is taal­kun­di­ge www.lies­be­th­koe­nen.nl

Die God toch. Lek­ker op va­kan­tie... Zul­ke fou­ten lei­den af van de bood­schap

Een beet­je pijn­lijk en on­ge­mak­ke­lijk vind ik het. Want be­staat er een in­drin­gen­der be­richt? De we­reld ver­tel­len dat ie­mand dood is. Je bent er zelf van on­der­ste­bo­ven. Wil dui­de­lijk ma­ken hoe bij­zon­der je va­der, oud-tan­te, of echt­ge­noot was, hoe ge­raakt je bent.

En dan schrijf je: ’In­tens ver­drie­tig, maar ver­vuld van mooie her­in­ne­rin­gen is na een pe­ri­o­de van af­ne­men­de ge­zond­heid van ons heen­ge­gaan on­ze dier­ba­re moe­der.’

Ai, de ver­keer­de per­soon krijgt hier ge­voe­lens en da­den toe­ge­schre­ven. Want de ge­stor­ven moe­der was mis­schien ook wel in­tens ver­drie­tig en ver­vuld van mooie her­in­ne­rin­gen, maar ik denk toch dat de fa­mi­lie zich­zelf be­doelt.

Of de­ze: ’Met diep res­pect voor hoe hij zijn ziek­te heeft ge­dra­gen en dank­baar voor al­les wat hij heeft ge­ge­ven, is heel rus­tig in­ge­sla­pen...’ Oef. Het lijkt me stug dat de in­ge­sla­pe­ne diep res­pect had voor zich­zelf, laat staan dat hij dank­baar was voor wat hij gáf. Maar dat staat er wel.

Blijk­baar ziet niet ie­der­een dat er iets merk­waar­digs is met zin­sne­den als ’na een lang en be­wo­gen le­ven heb­ben we in vre­de af­scheid ge­no­men van on­ze lie­ve...’, waar­in de op­stel­lers van de over­lij­dens ad­ver­ten­tie­tekst in kwes­tie de­ge­nen zijn die lang en be­wo­gen heb­ben ge­leefd.

Het zijn mo­der­ne ver­sies van een heel be­ken­de mis­ser die je vroe­ger veel las: ’Ge­nie­tend van zijn va­kan­tie in de Dordog­ne nam God tot zich...’ Die God toch. Lek­ker op va­kan­tie. Is dit erg? Mhm. Ie­mand juist over dit soort din­gen school­juf­fe­rig op de vin­gers tik­ken klinkt be­paald on­sym­pa­thiek.

Maar ik be­gin er toch over. Want mis­schien nog naar­der is het als al­ler­lei men­sen er stie­kem om moe­ten la­chen. Spon­taan be­gin­nen te proes­ten. Al we­ten ze heus dat dat on­ge­past is, het ge­beurt van­zelf.

En ver­der is er de­zelf­de re­den die er va­ker is om din­gen toch maar te ver­be­te­ren. Ook als je fou­ten zelf niet zo erg vindt, vin­den an­de­ren dat dik­wijls wel. Ze lei­den daar­door ake­lig af van de bood­schap.

De laat­ste tijd let­te ik weer meer op ad­ver­ten­tie­tek­sten, na­dat een le­zer me wees op een paar op­val­len­de exem­pla­ren. Die ble­ken geen uit­zon­de­ring te zijn.

De le­zer kwam ook met een op­los­sing: zou de fa­mi­lie­be­rich­ten­af­de­ling van de krant hier geen goed werk kun­nen doen? Lijkt mij ook.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.