’Ik maai af en toe het gras in on­ze ach­ter­tuin’

De een is ziels­ge­luk­kig als hij op 67-ja­ri­ge leef­tijd met pen­si­oen kan gaan. De an­der heeft zo­veel ple­zier in zijn werk dat hij het liefst door­gaat tot­dat het écht niet meer kan. Foppe de Haan be­hoort tot die laat­ste ca­te­go­rie. De 74-ja­ri­ge ij­zer­vre­ter ko

De Telegraaf - - Front page -

Of­fi­ci­eel is De Haan nu dan wel ge­stopt als voet­bal­trai­ner, van stil­zit­ten is bij hem nog geen spra­ke. Bij bin­nen­komst in zijn huis in het Frie­se Nes is hij eerst mi­nu­ten­lang aan het bel­len en tij­dens het in­ter­view rin­kelt zijn iP­ho­ne om de ha­ver­klap. Voor al­le dui­de­lijk­heid: dat is niet zijn vrouw Ge­ke die wil vra­gen of hij de bood­schap­pen al heeft ge­daan.

„Na het EK met de Oran­je­vrou­wen was het een paar we­ken heel rus­tig”, ver­telt De Haan, die de in­ko­men­de op­roe­pen tel­kens wei­gert. „Na een aan­tal zeer in­ten­sie­ve maan­den was ik op­eens klaar en zat ik thuis, een beet­je om me heen te kij­ken. Dat vond ik best moei­lijk. Maar goed, ik heb het over­leefd. Het gaat nu stuk­ken be­ter.”

De Haan heeft im­mers ge­noeg om han­den. Hij be­steedt veel tijd aan het Foppe Fonds, dat zich in­zet voor kin­de­ren voor wie spor­ten of spe­len niet van­zelf­spre­kend is. Ver­der golft hij af en toe met Rie­mer van der Velde. Hij kijkt bij de voet­bal­wed­strij­den van zijn klein­zo­nen. Hij be­zoekt bij­na ie­der thuis­du­el van ’zijn’ SC Hee­ren­veen. Hij gaat vaak langs bij korf­bal­club LDODK, waar zijn doch­ter Mar­jo werk­zaam is als as­sis­tent­trai­ner. „En ik maai af en toe het gras in on­ze ach­ter­tuin”, lacht De Haan. „Dat doe ik dan al­tijd heel fa­na­tiek hoor. Ik ben nog hart­stik­ke­ne fit.”

Naast al zijn be­zig­he­den in Ne­der­land vliegt hij één keer in de zes we­ken naar Kaap­stad. Hans Vonk is daar het hoofd op­lei­din­gen bij Ajax Ca­pe Town en heeft zijn ou­de leer­mees­ter ge­vraagd een rol te ver­vul­len als su­per­vi­sor op de ach­ter­grond.

„Daar be­le­ven mijn vrouw en ik heel veel ple­zier aan”, glun­dert de on­ver­moei­ba­re Fries. „Ik werk er al­tijd twee we­ken ach­ter­een op de club en daar­na plak­ken we er vaak een va­kan­tie aan vast. Lek­ker ge­nie­ten sa­men, dat doen we graag. On­ze twee doch­ters, schoon­zo­nen en vijf klein­kin­de­ren zijn ook een keer op be­zoek ge­weest. Heb­ben we met z’n al­len een prach­ti­ge reis ge­maakt. Nou, ze von­den het ge­wél­dig.”

De Haan was tus­sen 2009 en 2011 al twee jaar lang hoofd­trai­ner bij Ajax Ca­pe Town, de sa­tel­liet­club van het Am­ster­dam­se Ajax. „Voor Zuid-Afri­kaan­se be­grip­pen heb­ben ze een goe­de trai­nings­ac­com­mo­da­tie, al­leen moet het ni­veau van de trai­ners er echt naar een ho­ger ni­veau. Hans en ik zijn er druk mee be­zig om dat te re­a­li­se­ren. En dat is dank­baar werk. Die gas­ten zijn al­le­maal heel open en stra­len écht uit dat ze be­ter wil­len wor­den.”

Dat geldt vol­gens De Haan ook voor de jeugd­spe­lers. „Er loopt aar­dig wat ta­lent rond. Het na­deel is ech­ter wel dat ze vrij­wel al­le­maal on­der slech­te om­stan­dig­he­den le­ven in to­wns­hips. Ze wo­nen in bij­na on­leef­ba­re hut­jes en heb­ben da­ge­lijks te wei­nig eten. De club heeft on­langs een eet­pro­gram­ma ont­wik­keld en zorgt er­voor dat kin­de­ren die daar trai­nen goe­de voe­ding krij­gen. Ze wil­len ook een in­ter­naat gaan bou­wen, zo­dat de bes­te ta­len­ten daar naar school gaan, sla­pen, eten en trai­nen. Ajax Am­ster­dam denkt daar­in fi­nan­ci­eel mee.”

Als De Haan in Kaap­stad is, woont hij in een door de club ge­huurd huis in een af­ge­scherm­de woon­wijk. Dat be­te­kent niet dat hij niet af en toe een to­wns­hip be­zoekt. Foppe en Ge­ke heb­ben in de loop der ja­ren een ster­ke band op­ge­bouwd met Man­dy, hun hulp in de huis­hou­ding. Man­dy woont in Imi­za­mo Yet­hu, een to­wns­hip op een paar hon­derd me­ter van het on­der­ko­men van de fa­mi­lie De Haan. Foppe gaat daar bij tijd en wij­le langs en geeft er ook cli­nics op een ba­sis­school.

„Als ze je ken­nen, dan ben je er heel vei­lig. Maar je maakt er ook ra­re din­gen mee. Zo was ik er een keer aan het kij­ken naar een groep voet­bal­len­de kin­de­ren, er­gens op een stof­fig veld­je. De één liep op blo­te voe­ten, de an­der droeg één ver­sle­ten schoen. Dat moet an­ders, dacht ik. Dus toen ik weer bij Ajax Ca­pe Town was, vroeg ik of ze wat voet­bal­schoe­nen over had­den. Een paar da­gen la­ter ben ik met een gro­te sport­tas naar dat to­wns­hip ge­re­den en heb ik ze al­le­maal een paar fat­soen­lij­ke voet­bal­schoe­nen ge­ge­ven. Ze wer­den gek van blij­heid. On­troe­rend om te zien.”

En­ke­le we­ken la­ter ging De Haan te­rug naar het trap­veld­je. Tot zijn gro­te ver­ba­zing liep geen van de voet­bal­ler­tjes nog op de schoe­nen die de Fries had uit­ge­deeld. Wat bleek: de lei­ders die de trai­nin­gen op het trap­veld­je ver­zor­gen, had­den ze af­ge­pakt en ver­kocht. „Sinds­dien doe ik het an­ders. Ik neem re­gel­ma­tig shirts, bal­len en an­der ma­te­ri­aal uit Ne­der­land mee en dat breng ik dan naar een ba­sis­school in het to­wns­hip. Op die ma­nier komt het wél goed te­recht.”

Hij ver­zucht: „Zuid-Afri­ka is een prach­tig land, met hart­stik­ke­ne aar­di­ge men­sen. Maar het le­ven kan er ook heel wreed zijn. Het is een land waar­in men­sen ont­zet­tend rijk en on­ge­loof­lijk arm zijn en ze le­ven naast el­kaar. Dat is een groot pro­bleem en dat raakt me ook wel. Ik hoop dat ik een klein steen­tje kan bij­dra­gen aan een be­ter le­ven voor die jon­ge­ren.”

Te­rug naar Fries­land. In het huis van De Haan in Nes staat een aan­tal kas­ten vól met boe­ken. Van de Bij­bel tot de bi­o­gra­fie van Fer­nan­do Rick­sen. Slechts drie boe­ken lig­gen pro­mi­nent op de voor­ta­fel. Eén daar­van is een le­vens­groot fo­to­al­bum van het af­ge­lo­pen EK vrou­wen­voet­bal, waar De Haan als as­sis­tent-trai­ner bij­droeg aan het suc­ces van het Ne­der­lands elf­tal. Hij be­schrijft het als een van zijn mooi­ste zo­mers in de af­ge­lo­pen ja­ren.

„De eer­ste paar maan­den heb ik wel moei­te ge­had om mijn plek te vin­den, want ik ben toch veer­tig jaar zelf de baas ge­weest”, be­kent de er­va­ren coach. „Op een ge­ge­ven

’Ik vind dat Wieg­man het boeg­beeld van het vrou­wen­voet­bal moet wor­den’

mo­ment, er­gens in april, viel al­les op z’n plek. Toen zag ik dat mijn bij­dra­ge als een soort in­di­vi­du­eel be­ge­lei­der zin­vol was. Al had ook ik voor­af nooit dur­ven voor­spel­len dat het EK zo’n enorm suc­ces zou wor­den.”

Hij is erg te spre­ken over bonds­coach Sa­ri­na Wieg­man. Al bot­sten de twee ei­gen­zin­ni­ge ty­pes ook wel­eens met el­kaar.

„Sa­ri­na heeft een dui­de­lij­ke me­ning en wijkt daar niet snel van­af. Dat neemt niet weg dat ik er een paar keer flink te­gen­in ben ge­gaan. Dan gaf ik míjn me­ning, kon zij zich daar niet in vin­den en voer­den we een dis­cus­sie op het scherp van de sne­de. In mijn tijd bij Hee­ren­veen had ik met Gert­jan Ver­beek (zijn toen­ma­li­ge as­sis­tent, red.) pre­cies het­zelf­de. Dan wa­ren we soms echt aan het knok­ken. De vol­gen­de dag de­den we dan al­le­bei wat wa­ter bij de wijn en wer­den we het al­tijd eens. Zo was het ook met Sa­ri­na. Ik vind ove­ri­gens dat zij naar vo­ren moet wor­den ge­scho­ven als het boeg­beeld van het vrou­wen­voet­bal, want ze heeft écht goe­de idee­ën over de toe­komst van de­ze sport in Ne­der­land.”

De Haan ziet die toe­komst roos­kleu­rig in. „Het na­ti­o­na­le team dat het EK won, is nog hart­stik­ke­ne jong. Als ze zo door­gaan, ha­len ze straks het WK in Frank­rijk en daar­na de Olym­pi­sche Spe­len van 2020 in To­kio, waar­door de po­pu­la­ri­teit al­leen maar zal toe­ne­men. Het ni­veau van de Ne­der­land­se Ere­di­vi­sie moet wel om­hoog. Dat heeft tijd no­dig. Daar zijn di­ver­se par­tij­en kei­hard mee be­zig, zo­iets lukt niet van de ene op de an­de­re dag. Feit is dat het le­den­aan­tal ra­zend­snel toe­neemt en die mei­den heb­ben met het EK al een he­le­boel jon­ge­ren ge­ïn­spi­reerd, zo­wel op als naast het veld. Ze re­a­li­se­ren zich heel goed dat ze ook voor het pu­bliek voet­bal­len en dat je dienst­baar moet zijn rich­ting je fans. Soms is het mis­schien ver­ve­lend als je wéér een hand­te­ke­ning moet zet­ten, maar ze doen het ge­woon. Ze pie­pen nooit en stra­len blij­heid en open­heid uit. Daar kun­nen de man­nen nog wat van le­ren.” De Haan volgt de ont­wik­ke­lin­gen rond die man­ne­lij­ke voet­bal­lers, en dan voor­al de Ne­der­land­se, op de voet. Hij kan zich nog al­tijd op­vre­ten als hij de hui­di­ge si­tu­a­tie rond het na­ti­o­na­le team aan­schouwt. Of als SC Hee­ren­veen weer eens ver­liest, zo­als de laat­ste maan­den vaak het ge­val is.

„Ik ben hart­stik­ke­ne sup­por­ter van die club, dus als het slecht gaat, vind ik dat heel ver­ve­lend. Dan kom ik thuis en heb ik er de he­le avond de pest in. Ik ben er­mee ver­groeid, dan krijg je dat. Het is moei­lijk om er af­stand van te ne­men, al be­moei ik me er in­tern hele­maal niet meer mee.” Dat wil zeg­gen: „Als ze me er niet naar vra­gen, dan zeg ik er niks over.”

Het is moei­lijk voor te stel­len, maar het lijkt er dus echt op dat de kleur­rij­ke oe­fen­mees­ter nooit meer aan de slag gaat als pro­fes­si­o­neel trai­ner. „Wel­licht ga ik bij on­ze plaat­se­lij­ke club nog een jeugd­team lei­den en ik blijf hier en daar nog wel wat ad­vies ge­ven. Ver­der houd ik het voor ge­zien. Dat voelt gek, kan ik je ver­tel­len. Ach, ik ben een te­vre­den mens. Als je als klei­ne jon­gen graag gym­nas­tiek­le­raar wilt wor­den en ui­t­ein­de­lijk de din­gen mee­maakt die ik al­le­maal heb mo­gen mee­ma­ken, dan kun je ook niet veel an­ders dan heel blij zijn.”

Een kor­te stil­te. Dan: „In ZuidAfri­ka ge­bruik­te Nel­son Man­de­la vaak het woord Ubuntu. Dat om­schrijft het diep­ge­wor­tel­de mens­be­sef dat we el­kaar no­dig heb­ben in het le­ven. Dat vind ik een on­ge­meen mooie ge­dach­te. Ik heb zelf ook al­tijd mijn best ge­daan om iets te be­te­ke­nen voor an­de­ren. En dat doe ik ei­gen­lijk nog steeds met heel veel ple­zier. Men­sen voor­uit hel­pen. Dat is toch het mooi­ste wat er is?”

’Als SC Hee­ren­veen me er niet naar vraagt, dan zeg ik er niks over’

FOTO ANP

Nooit meer zelf coa­chend langs de lijn. Wel be­trok­ken bij SC Hee­ren­veen. Als de Frie­zen ver­lie­zen? ,,Dan kom ik thuis en heb ik er de he­le avond de pest in.’’

door Nick Tol

FOTO MATTY VAN WIJNBERGEN

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.