Sven Kra­mer:

’Tom Du­mou­l­in moet Sport­man van het Jaar wor­den’

De Telegraaf - - Voorzijde Pagina - SVEN KRA­MER

Als het aan mij ligt, wordt wielTom ren­ner Du­mou­l­in tot Sport­man van het Jaar ver­ko­zen bij het ga­la van NOC*NSF op 19 de­zijn cem­ber. On­danks darm­pro­ble­men en veel­be­spro­ken sa­ni­tai­re stop in de ko­nin­gin­nen­rit, ver­ze­ker­de hij zich als eer­ste Ne­der­lan­der ooit van de eind­ze­ge in de Gi­ro d’Ita­lia. En dan was er ook nog zijn we­reld­ti­tel op de in­di­vi­du­e­le tijd­rit, waar­mee hij evenNe­der­land­se eens de eer­ste wiel­ren­his­to­rie ner in de is die zo­iets pres­zegt teer­de. Dat na­tuur­lijk veel. Tom was dit jaar een klas­se apart. Ik heb, zo­als zo vaak, van hem ge­no­ten. Hij ver­dient als geen an­der de ti­tel. Zelf ben ik ook een van de drie ge­no­mi­neer­den. Net zo­als in 2016, toen Max Ver­stap­pen er met de ti­tel van­door ging. De no­mi­na­tie is voor mij een kroon op een voor­lo­pig suc­met ces­vol jaar, on­der meer een Eu­ro­we­reld­ti­tel pe­se en all­round en gou­me­dail­les den op de vijf en tien ki­lo­me­ter bij de WK af­stan­den in Zuid-Ko­rea. He­laas kan ik zelf niet bij het ga­la aan­we­zig zijn. Ik ben druk in voor­be­rei­ding op het Olym­pisch Kwa­li­fi­ca­tie Toer­nooi (26-30 de­cem­ber) voor de Win­ter­spe­len van Py­e­ong­chang. Het klinkt mis­schien ego­ïs­tisch, maar daar moet op dit mo­ment al­les voor wij­ken. Ove­ri­gens is Ver­stap­pen dit jaar ook weer een van de kans­heb­bers voor de­zelf­de on­der­schei­ding. Hij heeft het in 2017 lang niet al­tijd mak­me­de ke­lijk ge­had, door de ve­le pro­zijn ble­men met mo­tor. Ik leef­de af en toe echt met hem mee. Die man kan zo goed rij­den. Het is ont­zet­tend frus­tre­rend als je dan van­we­ge tech­ni­sche pro­ble­men niet kan la­ten zien wat je in je mars hebt. Maar on­danks al­les bleef hij op­ti­mis­tisch, wat on­der meer leid­de tot zijn twee­de en der­de Grand Prix-ze­ge en die sen­sa­ti­o­ne­le in­haal­ac­tie in Ame­ri­ka. Daar­mee heeft hij me echt op de ban­ken ge­kre­gen.

Ik hoop van har­te dat Max vol­gend jaar we­reld­kam­pi­oen wordt. Met een goe­de mo­tor in zijn bo­li­de kan hij het mij in 2018 mis­schien wel las­tig ma­ken in de strijd om de prijs voor Sport­man van het Jaar... Ten­zij Tom Du­mou­l­in weer roet in het eten gooit na­tuur­lijk. Mis­schien over­stijgt hij ons al­le­bei met een eind­ze­ge in de Tour de Fran­ce. In dat ge­val kun­nen Max en ik wéér bij voor­baat thuis­blij­ven. Net zo­als dit keer. Ach, we zien het wel. Eén ding staat vast: als al­les op z’n plek valt, kan 2018 zo­maar een ge­wel­dig sport­jaar wor­den voor Ne­der­land.

Maar la­ten we niet af­dwa­len. Eerst wacht over krap drie we­ken nog het Olym­pisch Kwa­li­fi­ca­tie Toer­nooi. Als Ne­der­land­se schaat­sers le­ven wij al maan­den­lang toe naar dat mo­ment en je voelt de span­ning als­maar toe­ne­men. Dáár moe­ten we ons zien te kwa­li­fi­ce­ren, voor­dat we in fe­bru­a­ri op de Win­ter­spe­len voor het al­ler­hoogst haal­ba­re kun­nen gaan.

Ik hoop dat we het pu­bliek in Hee­ren­veen vijf da­gen lang spek­ta­kel kun­nen bie­den.

Ik leef­de echt mee met Ver­stap­pen

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.